Vettayyibûne Littayyibîn – Temizler Temizler İçindir
29. 12. 2012 Cumartesi
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
“Yâ eyyühellezîne âmenû, lâ tetevellev kavmen gadiballâhu aleyhim, kad yeisû minel âhireti kemâ yeisel küffâru min ashâbil kubûr.”
Sadakallâhü'l-azîm. Mümtehine Suresi, 13. ayet.
Esteûzü billâh.
“Yâ eyyühellezîne âmenû lime tekûlûne mâ lâ tef'alûn. Kebüra makten indallâhi en tekûlû mâ lâ tef'alûn.”
Sadakallâhü'l-azîm. Saff Suresi, 2 ve 3. ayetler.
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
Ey iman edenler! Allah'ın gazabına uğramış kimseleri kendinize örnek edinmeyin, onlara meyledip yönelmeyin. Çünkü onlar ahiret hayatından ümitlerini kesmiş kimselerdir.
Sadakallâhü'l-azîm. Mümtehine Suresi, 13. ayet.
Ey iman edenler! Din, insanın kendi yapmadığı şeyleri söylemesi ve yalnızca sözle iddiada bulunması değildir. Niçin yapmadığınız şeyleri söylüyorsunuz?
Yapmayacağınız ve yapmadığınız şeyleri söylemeniz, Allah katında büyük bir hoşnutsuzlukla karşılanır.
Sadakallâhü'l-azîm. Saff Suresi, 2 ve 3. ayetler.
Allahümme salli alâ Sâdiku'l-Va'du'l-Emîn.
Ve selâmen Ebû Bekri's-Sıddîk.
Ve selâmen Âişe-i Sıddîka.
Ve selâmen Mehdi, evlâd-ı Sâdiku'l-Emîn Mustafa.
Ve selâmen Mehdi, Sâdık-ı Târık, Sâdık-ı Muhtâr Muhammed el-Bâkî, Râşid el-Mustafa.
Ve sallû alâ Muhammed, sâhibü'ş-şerîa, sâhibü't-tarîka, sâhibü'l-hitâbe ve sâhibü'l-kitâb.
Ve selâmen Mehdiyy-i Rehber-i Âhir Zaman ve nûr-u Târık, Sâdık-ı Muhtâr Muhammed el-Bâkî, Râşidiyyü'l-Muhammed Mustafa.
Yolculuğumuza başlıyoruz.
29 Aralık'ta doğum günü olan ve Silsile-i Aliyye'nin 29. halkası bulunan Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Zülcenaheyn Hazretleri'ne Allah'tan bolca rahmet diliyor; evlatlarına ve talebelerine selam, sevgi ve hürmetlerimizi buradan iletiyoruz.
Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri'nin isminden ve “Zülcenaheyn” yani “iki kanat sahibi” oluşundan hareketle, burada doğum zamanları ile ilgili bazı sembolik açıklamalarda bulunacağız.
İnsanların yaratılışında ve karakterlerinde farklılıklar vardır. Kimi insanların yapısı daha sakin, kimi insanların yapısı daha hareketli olabilir. Bu farklılıkları anlatırken çeşitli benzetmeler yapılabilir.
İnsanın hakka giden yolunda da birtakım perdeler ve engeller vardır. Perde, insanın hakka vâsıl olmadan önce aşması gereken nefsânî engelleri ifade eder.
Bu bakımdan, büyüklerin sözlerinden ve işaretlerinden hareketle insanın kendi nefsini tanıması, önündeki engelleri görmesi ve bunları aşmak için gayret etmesi gerekir.
Nefs-i Râziye makamına ulaşan kimsenin önünde Mardıyye, Safiye ve İhsan gibi makamlar vardır. İnsan, ibadet, taat ve salih amellerle nefsini temizledikçe daha yüksek mertebelere yükselir.
Bir lokma ekmeğin dahi insan bedeninde çeşitli aşamalardan geçmesi gibi, insanın manevî yolculuğunda da aşamalar bulunmaktadır.
Yemek, yalnızca bedenin ihtiyacını karşılamak için değil, insana güç kazandırmak içindir. Eğer insan kendisine verilen bu gücü Allah'ın rızasına uygun işlerde kullanırsa, yediği nimet onun için hayra vesile olur.
İşte İhsan makamındaki kimse, kendisine verilen gücü Allah yolunda ve salih amellerde sarf eden kimsedir.
Tasavvuf yolunda da insan, seyr ü sülûk ile çeşitli merhalelerden geçer. Nefsin arınması ve ruhun olgunlaşması için mürşidin terbiyesi altında gayret gösterir.
Bu yolculukta fenâ fi'ş-şeyh, fenâ fi'r-resûl ve fenâ fillâh gibi makamlar zikredilir. Bunlar, kulun kendi nefsânî varlığından sıyrılarak Allah'ın rızasına ve muhabbetine yönelmesini ifade eden tasavvufî mertebelerdir.
Cennet, temizlerin ve arınmışların makamıdır. İnsan ne kadar temizlenir ve ne kadar güzel ahlâka ulaşırsa, Allah'ın rahmetine o kadar yaklaşır.
Tecellî-i Zât'a ulaşmak da tasavvufî anlayış içerisinde insanın ilâhî tecellilere mazhar olması şeklinde ifade edilir.
İnsan dünyaya geldiğinde kendisine verilen anne ve baba ile bir neslin devamına vesile olur. Kıyamet günü de insanların babalarının isimleriyle çağrılacakları bildirilmiştir.
Bu sebeple insan, dünyaya gelişini ve neslin devamını yalnızca maddî bir olay olarak değil, Allah'ın yaratma kudretinin bir tecellisi olarak da düşünmelidir.
Başka bir meseleye geçersek:
Muhammed Mustafa sallallâhu aleyhi ve sellem buyurdular ki:
“İnsanlar çeşitli dereceler üzere yaratılmışlardır. Kimi olur ki tez kızar, kızgınlığı tez geçer ve tez barışır. Kimi olur ki geç kızar, kızgınlığı da geçer ve geç barışır. Sizin en hayırlınız geç kızan ve tez barışanınızdır.”
Bu söz bize insanların yaratılış ve karakter bakımından birbirlerinden farklı olduklarını göstermektedir.
Kimi insan çabuk öfkelenir fakat öfkesi çabuk geçer. Kimi insan ise geç öfkelenir fakat öfkesi uzun sürer.
Bunu çeşitli maddelere ve unsurlara benzeterek anlatabiliriz. Bazı maddeler çabuk ısınır ve çabuk soğur. Bazıları ise geç ısınır ve geç soğur.
İnsanların karakterleri de buna benzer şekilde farklılık gösterebilir.
Kimi insan saman alevi gibidir; bir anda parlar fakat kısa sürede sakinleşir. Kimi insanın öfkesi ise daha uzun sürer.
Şeytanın insana karşı düşmanlığı da bunun en ağır örneklerinden biridir. Âdem aleyhisselâma karşı duyduğu kin ve düşmanlık, insan nesline karşı sürdürdüğü vesveselerin temelini oluşturmuştur.
Bu nedenle insan, kendi öfkesini ve nefsini tanımalıdır.
Kendisinin nasıl bir karaktere sahip olduğunu bilmeli ve öfkesini kontrol etmeyi öğrenmelidir.
Aynı şekilde insanın şehveti ve diğer nefsânî arzuları da farklı olabilir. Kimi insanın arzuları çabuk ortaya çıkar ve çabuk söner. Kimi insan ise daha geç etkilenir.
Burada asıl mesele, insanın nefsânî arzularının esiri olmaması ve onları Allah'ın rızasına uygun şekilde kontrol edebilmesidir.
İbrahim aleyhisselâm ve İsmail aleyhisselâm kıssasından alınacak ders:
Rivayet olunur ki İbrahim aleyhisselâm, Allah kendisine bir evlat verirse onu Allah yolunda kurban etmeye razı olacağını ifade etmiştir.
İsmail aleyhisselâm dünyaya geldiğinde ise Allah Teâlâ, İbrahim aleyhisselâma büyük bir imtihan verdi. İbrahim aleyhisselâm emre teslim oldu. Ancak Allah Teâlâ İsmail aleyhisselâmın yerine bir kurban gönderdi.
Buradaki büyük ders, Allah'a verilen sözün ve teslimiyetin önemidir.
Yine Meryem validemizin annesi Hanne'nin de çocuğu olması hâlinde onu Allah'a adayacağına dair niyet ettiği rivayet edilir. Meryem validemiz doğduğunda onu Allah yolunda hizmete adamıştır.
Demek ki insanın ağzından çıkan sözün sorumluluğu vardır.
İnsan büyük büyük konuşmamalı, yapamayacağı şeyleri vaat etmemelidir.
Özellikle insanın eline geçmemiş bir nimet hakkında kesin konuşması doğru değildir. Allah bir nimet verdiğinde de o nimetin şükrünü eda etmek gerekir.
“Vettayyibûne littayyibîn”
Temiz olanlar temiz olanlara layıktır.
Kur'ân-ı Kerîm'de:
“Vettayyibâtü littayyibîn, vettayyibûne littayyibât...”
buyurulmaktadır.
Temiz ile pis birbirinden ayrılmalıdır.
Haram ve şüpheli kazançlarla hayır yapılmaya çalışılması doğru değildir. İnsan önce kazancının temiz olmasına dikkat etmelidir.
Temiz olmayan bir kazançla yapılan işin dış görünüşü güzel olsa bile, kazancın kendisinin temiz olması gerekir.
Bu nedenle Müslüman, kazancına dikkat etmeli; helâl lokma yemeli ve Allah'ın kendisine verdiği nimetin şükrünü yerine getirmelidir.
Temiz nimetler, temiz kullara ikramdır.
İnsanın yediği nimetler de bedenine emanet edilen birer rızıktır. Allah Teâlâ, kullarına çeşitli nimetler vermiştir. İnsan bu nimetleri israf etmeden ve helâlinden tüketmelidir.
Burada önemli olan, insanın nimetin özüne ve faydasına dikkat etmesidir. Sağlıkla ilgili konularda da doktorların tavsiyeleri dikkate alınmalı, fakat bir alışkanlık sırf moda veya başkalarını taklit etmek için benimsenmemelidir.
Mümin, helâl ve temiz olanı aramalı; haramdan, şüpheliden ve pislikten uzak durmalıdır.
Temizlik yalnızca beden temizliği değildir. Kalbin, niyetin, kazancın, sözün ve amelin de temiz olması gerekir.
İnsan başkalarına güzel görünmek için değil, Allah'ın rızasını kazanmak için temiz ve güzel yaşamaya gayret etmelidir.
Çünkü gerçek temizlik, insanın hem dışını hem de içini temizlemesidir.
Allah Teâlâ bizleri büyük büyük sözler söylemekten, yapamayacağımız şeyleri vaat etmekten, temiz nimetler yerine haram ve şüpheli olanları tercih etmekten muhafaza eylesin.
Bizleri helâl lokma yiyen, güzel ahlâklı, temiz kalpli, doğru sözlü ve salih amel işleyen kullarından eylesin.
Allah bütün müminleri ve ümmet-i Muhammed'i her türlü kötülükten muhafaza buyursun.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Başağaçlı Raşit Tunca
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
______________________
Schrems, 15 Şubat 2018 Salı Son Düzeltme Yapıldı
Original Kar©glan
ÖĞRETMENLER GÜNÜ VE HAKİKİ ÖĞRETMEN: RAŞİD MEHDİ
(Mehdiyyunel Raşidiyyîn)
Her Şeyi Oku, Fakat Lanet Okumayı Bilmeden Lanet Etme!
(Kar©glan'ın 24.11.2013 Pazar Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ وَإِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلَىٰ يَوْمِ الدِّينِ
“Oradan çık! Çünkü sen kovulmuşsun. Şüphesiz hesap gününe kadar lânet senin üzerinedir.”
Sadakallâhü'l-azîm. Hicr Suresi, 34-35. ayetler.
Allahümme salli alâ Muhammed Mustafa ve alâ âlihi ve ashâbihi ecmaîn.
Ve alâ âli Muhammed, Mehdiyy-i Muntazar Raşidiyyîn.
YOLCULUĞUMUZA BAŞLIYORUZ
Denilir ki:
“Lanet okuma; lanet sana döner.”
Peki bu söz her durumda böyle midir?
İnsan, öfkesine kapılıp her gördüğü yanlış insana lanet okumamalıdır. Çünkü lanet ağır bir sözdür. Bir insanın öfkesini kontrol edemeyip herkese beddua etmesi, kendi kalbini de karartabilir.
Fakat Kur'an-ı Kerim'de Allah'ın, şeytan hakkında lanet ifadesini kullandığını görüyoruz.
Şeytan, Allah'ın emrine karşı gelerek kibirlenmiş, Hz. Âdem'e secde etmeyi reddetmiş ve Allah'ın rahmetinden uzaklaştırılmıştır.
Burada bizim için önemli olan şudur:
Lanet, insanın günlük öfkesinin bir silahı değildir. Allah'ın hükmünü kendi nefsimizin öfkesiyle karıştırmamak gerekir.
Biz bir kimseye kızdığımız için onu Allah'ın rahmetinden mahrum ilan edemeyiz.
Önce kendi nefsimize bakmalıyız.
ŞEYTANIN DÜŞMANLIĞI VE MÜMİNİN METANETİ
Şeytan, insanın apaçık düşmanıdır.
Hz. Âdem Aleyhisselâm'dan beri insanı Allah'ın yolundan uzaklaştırmak için çalışmaktadır.
Peygamberler de bu düşmanlığın dışında kalmamıştır.
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem de Mekke döneminde büyük sıkıntılar yaşamış, sonunda hicret etmek zorunda kalmıştır.
Fakat hicret, İslâm'ın yok olması değil; Allah'ın takdiri içerisinde yeni bir başlangıç olmuştur.
Buradan çok önemli bir ders çıkar:
Bazen insan bulunduğu yeri değiştirmek zorunda kalabilir. Fakat asıl mesele, mekânı değil istikameti kaybetmemektir.
Mekke'den Medine'ye gidildi diye iman kaybolmadı.
Aksine İslâm Medine'de daha da güçlendi.
Demek ki insanın bir yerden başka bir yere gitmesi tek başına kayıp değildir.
Asıl kayıp, Allah'ın yolundan ayrılmaktır.
UHUD'DAN ALINACAK DERS
Uhud Savaşı'nda Peygamber Efendimiz okçulara yerlerini terk etmemelerini emretmişti.
Bazı okçular savaşın kazanıldığını düşünerek yerlerini terk edince Müslümanlar zor durumda kaldılar.
Buradaki ders yalnızca savaşla ilgili değildir.
İnsan kendisine verilen vazifeyi, nefsinin arzusuna göre yarıda bırakmamalıdır.
Bugün de bir insanın bulunduğu yerde yapması gereken bir vazife varsa, o vazifeyi Allah'ın rızası için yerine getirmesi gerekir.
Ancak bu, insanın hiçbir zaman yer değiştiremeyeceği anlamına gelmez.
Hicret de vardır, yolculuk da vardır, yer değiştirmek de vardır.
Önemli olan niyettir.
İnsan Allah'ın rızası için bir yere gidiyorsa başka, nefsinin hevesi için gidiyorsa başkadır.
“YERİNİZİ TERK ETMEYİN” SÖZÜNÜN TEFEKKÜRÜ
Benim bu sözden anladığım şudur:
Ey mümin!
İmanını terk etme.
Namazını terk etme.
Kur'an'ı terk etme.
Ahlâkını terk etme.
Doğruluğu terk etme.
Emanete sahip çıkmayı terk etme.
Allah'ın sana verdiği vazifeyi nefsin için terk etme.
İnsan bazen dünyadaki yerini değiştirebilir; fakat kalbindeki kıbleyi değiştirmemelidir.
Asıl yer, kulun Allah karşısındaki yeridir.
SIĞINAKLARINIZA DÖNÜN
Kur'an-ı Kerim'de Hz. Süleyman Aleyhisselâmın ordusunu gören karıncanın:
“Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin...”
dediği anlatılır.
Bu kıssada çok güzel bir hikmet vardır.
Karınca küçüktür.
Süleyman Aleyhisselâmın ordusu ise büyük ve güçlüdür.
Fakat karınca kendi yuvasını ve kendi topluluğunu korumaya çalışmaktadır.
Buradan bizim anlayacağımız şey şudur:
İnsan da fitne ve tehlike gördüğü zaman kendisini korumayı bilmeli, Allah'ın emrettiği sınırlar içerisinde tedbir almalıdır.
Sığınmak bazen korkaklık değildir.
Bazen tedbir almaktır.
Bazen insanın nefsini, ailesini, imanını ve ahlâkını korumasıdır.
MEHDİ VE AHİR ZAMAN KONUSUNDA TEFEKKÜR
Mehdi ve ahir zaman meseleleri hakkında İslâm geleneğinde çeşitli rivayetler vardır.
Bu konularda konuşurken ölçülü olmak gerekir.
Kendi rüyamızı, keşfimizi veya tefekkürümüzü herkes için kesin hüküm gibi anlatmak doğru değildir.
Benim kanaatim ve tefekkürüm şudur:
Ahir zamanın en büyük imtihanlarından biri, insanın hak ile bâtılı birbirinden ayırabilmesidir.
Bu sebeple Mehdi'yi beklemekten önce insan kendi nefsini düzeltmelidir.
Mehdi gelecek diye namazını terk eden bir insan doğru bir bekleyiş içerisinde değildir.
Hz. İsa Aleyhisselâm gelecek diye Kur'an'dan uzaklaşan bir insan doğru bir hazırlık içerisinde değildir.
Hakiki hazırlık, Allah'ın emirlerine sarılmaktır.
ŞEYTAN HER ZAMAN GÜNAHLA GELMEZ
Şeytanın insana vesvese vermesinin yalnızca açık günahlarla olacağını düşünmemeliyiz.
Bazen insanı doğrudan kötülüğe çağırır.
Bazen de görünüşte güzel bir işi ölçüsüz yaptırarak başka bir vazifeyi ihmal ettirebilir.
Meselâ insan gece boyunca nafile ibadet eder, fakat ertesi gün farz ibadetini ve sorumluluklarını aksatırsa burada bir denge problemi ortaya çıkar.
İnsan ibadeti çoğaltırken farzı ihmal etmemelidir.
İnsan hayır yapmak isterken ailesine karşı sorumluluklarını unutmamalıdır.
İnsan bir iyilik yaparken başka bir kötülüğe sebep olmamalıdır.
İşte hidayet budur:
İyiyi yaparken doğru ölçüyü korumak.
Şeytan bazen insanı açık harama çağırır.
Bazen de şüpheli şeylerle kandırmaya çalışır.
Bu yüzden mümin, ne yediğine, ne içtiğine, ne kazandığına, ne söylediğine ve ne yaptığına dikkat etmelidir.
Helâl bellidir.
Haram bellidir.
Şüpheli şeylerden uzak durmak da takvanın bir parçasıdır.
EÛZÜ BİLLAH DEMEK
“Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm” dediğimiz zaman, Allah'a sığınırız.
Bu sığınma yalnızca dil ile değil, kalp ile de olmalıdır.
“Rabbim, beni şeytanın vesvesesinden koru.
Beni nefsimin şerrinden koru.
Beni yanlış gördüğümü doğru zannetmekten koru.
Beni iyilik yapıyorum zannederek kötülüğe düşmekten koru.
Beni haramdan, kibirden, hasetten, öfkeden ve zulümden koru.”
diye düşünmeliyiz.
BİLİNÇLİ MÜMİNİN KENDİNİ KORUMASI
Mümin, kendisine sunulan her şeyi düşünmeden kabul etmez.
Yediğinin helâl olup olmadığına dikkat eder.
Kazancının temiz olup olmadığına dikkat eder.
Sözünün doğru olup olmadığına dikkat eder.
Gördüğünün kalbine zarar verip vermediğine dikkat eder.
Çünkü insanın kalbi de bir emanettir.
Gözden giren görüntü, kulaktan giren söz ve dilden çıkan kelime insanın ahlâkını etkileyebilir.
Bu sebeple gözümüzü, kulağımızı ve dilimizi korumalıyız.
Ancak burada da ölçüyü kaybetmemeliyiz.
Her hastalığı veya her kötü ahlâkı belirli bir yiyeceğe, mikroba veya maddî sebebe bağlamak doğru değildir.
Bedenin hastalıkları ayrı bir ilim konusudur.
Ahlâkın hastalıkları ise ayrı bir terbiye konusudur.
Mümin, hem ilme hem hikmete hem de edebe sarılmalıdır.
İSLÂM'DA HAYA VE MAHREMİYET
İnsan bedeninin mahremiyetine dikkat etmelidir.
İslâm dini haya ve edep dinidir.
İnsanın başkalarının yanında avret yerlerini açmaması, özel hâllerini insanlara teşhir etmemesi ve mahremiyetine dikkat etmesi gerekir.
Tek başına banyo yaparken de insanın örtünmesi, edebe uygun davranması güzel bir davranıştır.
Fıkıh âlimleri bu konuda farklı ayrıntılar üzerinde durmuşlardır. Bu nedenle her ayrıntıyı kesin bir hüküm gibi söylemek yerine, temel prensibi hatırlamak daha doğrudur:
Mümin, mümkün olduğu kadar mahremiyetini korur ve hayâsını muhafaza eder.
Bugün insanların özel hayatlarını görüntüler hâlinde başkalarına göstermesi, mahremiyeti sıradanlaştırması ve haya duygusunu kaybetmesi ciddi bir ahlâk problemidir.
İnsan kendisini teşhir etmek yerine kendisini korumalıdır.
Göz de emanettir.
Dil de emanettir.
Beden de emanettir.
Kalp de emanettir.
MÜMİNİN BEDENİ VE RUHU BİR EMANETTİR
Allah Teâlâ insanı farklı nimetlerle yaratmıştır.
Temiz ve helâl gıdalar insanın bedenine fayda sağlayabilir.
Fakat bedenin sağlığını yalnızca maddî sebeplere bağlamak da doğru değildir.
İnsan hem bedenine hem ruhuna dikkat etmelidir.
Temiz beslenmek gerekir.
Temiz kazanmak gerekir.
Temiz düşünmek gerekir.
Temiz konuşmak gerekir.
Temiz yaşamak gerekir.
Çünkü İslâm'da temizlik yalnız beden temizliği değildir.
Kalbin temizliği de önemlidir.
ALLAH HER ŞEYİ BİR ÖLÇÜ İLE YARATMIŞTIR
Allah Teâlâ kâinatta farklılıklar yaratmıştır.
Gece ve gündüz vardır.
Yaz ve kış vardır.
Sıcak ve soğuk vardır.
Acı ve tatlı vardır.
Güçlü ve zayıf vardır.
İnsanlar da farklı yaratılmıştır.
Fakat farklılık, düşmanlık sebebi değildir.
Mümin bu farklılıkların içerisinde Allah'ın kudretini görmelidir.
Kendisine benzeyeni sevmek kolaydır.
Asıl imtihan, farklı olanı da adaletle değerlendirebilmektir.
CAMİ, İMAM VE CEMAAT
Cemaat içerisinde imamın yeri büyüktür.
İnsan imama uyarak namazını kılar.
Fakat burada da ölçüyü korumak gerekir.
İmam peygamber değildir.
Şeyh peygamber değildir.
Âlim peygamber değildir.
Hiçbir kul Allah'ın yerine konulamaz.
Bir mürşide veya âlime saygı göstermek başka şeydir, onu ilahlaştırmak başka şeydir.
Hakiki mürşid, insanı kendisine değil Allah'a yönlendirendir.
Hakiki öğretmen, öğrencisini kendisine bağımlı hâle getiren değil, doğruyu öğrenmesine vesile olandır.
ŞEFAAT VE YAKINLIK MESELESİ
Şefaat konusunda da ölçümüzü korumalıyız.
Şefaat Allah'ın iznine bağlıdır.
Hiçbir peygamber, veli veya salih kul kendi başına Allah'ın hükmünü değiştiremez.
Allah kimi dilerse, kime izin verirse şefaat gerçekleşir.
Bu nedenle bir kula güvenmek, Allah'ı bırakıp kula güvenmek anlamına gelmemelidir.
Kuldan sebep olarak faydalanılır; gerçek yardımın Allah'tan olduğu unutulmaz.
HARAM AYLAR VE İNSANA VERİLEN MÜHLET
Tevbe Suresi'nde Allah katında ayların sayısının on iki olduğu ve bunlardan dördünün haram aylar olduğu bildirilir.
Bu aylarda insanlara zulmetmemek, günaha ve haksızlığa daha çok dikkat etmek gerekir.
Burada çok güzel bir tefekkür vardır.
Çiftçi nasıl bir ürünün yetişmesi için onun zamanını bekliyorsa, insan da kendisine verilen ömrü iyi değerlendirmelidir.
Her meyvenin bir mevsimi vardır.
Her tohumun bir yetişme zamanı vardır.
İnsan hayatının da bir mühleti vardır.
Fakat bu mühletin ne zaman biteceğini bilmiyoruz.
Öyleyse insan:
“Daha sonra tövbe ederim.”
diyerek günahı ertelememelidir.
Çünkü insanın elindeki en büyük sermaye zamandır.
24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜ
Geldik bugünkü vaazımızın asıl konusuna.
Dün, 24 Kasım Öğretmenler Günü idi.
Bütün öğretmenlerimizin ellerinden hürmetle öperim.
Bize okuma yazmayı öğreten öğretmenlerimize,
ilim öğreten hocalarımıza,
bizi irşad eden mürşidlerimize,
doğruyu öğreten âlimlerimize
Allah'tan rahmet, sağlık ve bereket dilerim.
Öğretmenlik büyük bir emanettir.
Çünkü öğretmen insan yetiştirir.
İnsan yetiştirmek ise yalnız bilgi vermek değildir.
Ahlâk öğretmektir.
Sabır öğretmektir.
Doğruluk öğretmektir.
Sorumluluk öğretmektir.
RAŞİD NE DEMEKTİR?
“Raşid” kelimesi, doğru yolu bulan, doğruya yönelen ve doğruya ulaştıran mânalarıyla ilişkilidir.
Mehdi kelimesi de hidayet bulma ve doğru yola yönelme mânalarıyla bağlantılıdır.
Bu nedenle “Raşid” ismi üzerinde tefekkür etmek mümkündür.
Benim ismimin Raşit olması sebebiyle, bu vaazları yazarken kendimi insanların üzerine çıkarılmış bir makam sahibi olarak değil, bildiğim doğruları paylaşmaya çalışan bir kul olarak görürüm.
Öğretmenlik iddiasında bulunan insanın önce kendi nefsini eğitmesi gerekir.
Mürşidlik iddiasında bulunan insanın önce kendi nefsini sorgulaması gerekir.
Çünkü başkasına yol göstermek kolaydır.
Kendi nefsine yol göstermek zordur.
HAKİKİ MÜRŞİD KİMDİR?
“Hayatta en hakiki mürşid ilimdir.” sözü üzerinde de düşünelim.
İlim gerçekten insanı doğruya götüren büyük bir nimettir.
Fakat burada ilim ile bilgi arasında da fark vardır.
Her bilgi hakikat değildir.
İnsanlık tarihinde bazı bilgiler sonradan düzeltilmiştir.
Dün doğru zannedilen bazı bilgiler bugün değişmiştir.
Bu bize şunu öğretir:
İnsan bilgisinin sınırı vardır.
Bugünün bilgisi yarının yeni bilgileriyle gelişebilir.
Fakat Allah'ın ilmi eksilmez ve değişmez.
Peygamberlerin getirdiği vahiy ile insanların sonradan elde ettiği bilgiyi birbirine karıştırmamak gerekir.
İlim insanı Allah'a götürüyorsa güzeldir.
İlim insanı kibirlendiriyorsa, o ilmin sahibi nefsine mağlup olabilir.
PEYGAMBERLER VE VAHİY ZİNCİRİ
Allah Teâlâ insanlara peygamberler göndermiştir.
Hz. Davud Aleyhisselâm ve Zebur,
Hz. Musa Aleyhisselâm ve Tevrat,
Hz. İsa Aleyhisselâm ve İncil,
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem ve Kur'an-ı Kerim...
Bu peygamberlerin her biri kendi dönemlerinde Allah'ın vahyini insanlara ulaştırmıştır.
Son Peygamber Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'dir.
İslâm dini tamamlanmıştır.
Kur'an-ı Kerim ise kıyamete kadar rehberimizdir.
Bu nedenle bir Müslüman için asıl ölçü Kur'an ve sahih sünnettir.
İLİM ZENGİNİNİN ZEKÂTI
Nasıl mal sahibi olan insan malının zekâtını veriyorsa, ilim sahibi olan insan da bildiğini paylaşmanın sorumluluğunu taşır.
İlim saklanıp kibir vesilesi yapılmamalıdır.
İlim paylaşılmalıdır.
Fakat ilim paylaşılırken de insan kendisini tek hakikat sahibi zannetmemelidir.
“Ben biliyorum, herkes yanılıyor.” düşüncesi insanı nefsine götürebilir.
Gerçek âlim, bildiği kadar bilmediğini de bilen kişidir.
Biz de bu vaazlarımızla bildiğimiz doğruları paylaşmaya çalışıyoruz.
Rabbim bu gayretimizi makbul eylesin.
Bize öğrendiklerimizle amel etmeyi nasip eylesin.
Öğretmenlerimize, hocalarımıza ve mürşidlerimize hayırlı hizmetler nasip eylesin.
Rabbim!
Bizi şeytanın vesvesesinden koru.
Nefsimizin şerrinden koru.
İlmimizi kibir sebebi yapma.
Bildiğimizi yaşamayı, yaşadığımızı doğru şekilde öğretmeyi nasip eyle.
Öğretmenlerimize, âlimlerimize, mürşidlerimize ve bütün hayırlı ilim sahiplerine bereket ver.
Bizi Kur'an'dan ayırma.
Bizi Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sünnetinden ayırma.
Kalplerimize iman, dillerimize zikir, amellerimize ihlâs nasip eyle.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 24.11.2013 Pazar
[/size][/align](Mehdiyyunel Raşidiyyîn)
Her Şeyi Oku, Fakat Lanet Okumayı Bilmeden Lanet Etme!
(Kar©glan'ın 24.11.2013 Pazar Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ وَإِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلَىٰ يَوْمِ الدِّينِ
“Oradan çık! Çünkü sen kovulmuşsun. Şüphesiz hesap gününe kadar lânet senin üzerinedir.”
Sadakallâhü'l-azîm. Hicr Suresi, 34-35. ayetler.
Allahümme salli alâ Muhammed Mustafa ve alâ âlihi ve ashâbihi ecmaîn.
Ve alâ âli Muhammed, Mehdiyy-i Muntazar Raşidiyyîn.
YOLCULUĞUMUZA BAŞLIYORUZ
Denilir ki:
“Lanet okuma; lanet sana döner.”
Peki bu söz her durumda böyle midir?
İnsan, öfkesine kapılıp her gördüğü yanlış insana lanet okumamalıdır. Çünkü lanet ağır bir sözdür. Bir insanın öfkesini kontrol edemeyip herkese beddua etmesi, kendi kalbini de karartabilir.
Fakat Kur'an-ı Kerim'de Allah'ın, şeytan hakkında lanet ifadesini kullandığını görüyoruz.
Şeytan, Allah'ın emrine karşı gelerek kibirlenmiş, Hz. Âdem'e secde etmeyi reddetmiş ve Allah'ın rahmetinden uzaklaştırılmıştır.
Burada bizim için önemli olan şudur:
Lanet, insanın günlük öfkesinin bir silahı değildir. Allah'ın hükmünü kendi nefsimizin öfkesiyle karıştırmamak gerekir.
Biz bir kimseye kızdığımız için onu Allah'ın rahmetinden mahrum ilan edemeyiz.
Önce kendi nefsimize bakmalıyız.
ŞEYTANIN DÜŞMANLIĞI VE MÜMİNİN METANETİ
Şeytan, insanın apaçık düşmanıdır.
Hz. Âdem Aleyhisselâm'dan beri insanı Allah'ın yolundan uzaklaştırmak için çalışmaktadır.
Peygamberler de bu düşmanlığın dışında kalmamıştır.
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem de Mekke döneminde büyük sıkıntılar yaşamış, sonunda hicret etmek zorunda kalmıştır.
Fakat hicret, İslâm'ın yok olması değil; Allah'ın takdiri içerisinde yeni bir başlangıç olmuştur.
Buradan çok önemli bir ders çıkar:
Bazen insan bulunduğu yeri değiştirmek zorunda kalabilir. Fakat asıl mesele, mekânı değil istikameti kaybetmemektir.
Mekke'den Medine'ye gidildi diye iman kaybolmadı.
Aksine İslâm Medine'de daha da güçlendi.
Demek ki insanın bir yerden başka bir yere gitmesi tek başına kayıp değildir.
Asıl kayıp, Allah'ın yolundan ayrılmaktır.
UHUD'DAN ALINACAK DERS
Uhud Savaşı'nda Peygamber Efendimiz okçulara yerlerini terk etmemelerini emretmişti.
Bazı okçular savaşın kazanıldığını düşünerek yerlerini terk edince Müslümanlar zor durumda kaldılar.
Buradaki ders yalnızca savaşla ilgili değildir.
İnsan kendisine verilen vazifeyi, nefsinin arzusuna göre yarıda bırakmamalıdır.
Bugün de bir insanın bulunduğu yerde yapması gereken bir vazife varsa, o vazifeyi Allah'ın rızası için yerine getirmesi gerekir.
Ancak bu, insanın hiçbir zaman yer değiştiremeyeceği anlamına gelmez.
Hicret de vardır, yolculuk da vardır, yer değiştirmek de vardır.
Önemli olan niyettir.
İnsan Allah'ın rızası için bir yere gidiyorsa başka, nefsinin hevesi için gidiyorsa başkadır.
“YERİNİZİ TERK ETMEYİN” SÖZÜNÜN TEFEKKÜRÜ
Benim bu sözden anladığım şudur:
Ey mümin!
İmanını terk etme.
Namazını terk etme.
Kur'an'ı terk etme.
Ahlâkını terk etme.
Doğruluğu terk etme.
Emanete sahip çıkmayı terk etme.
Allah'ın sana verdiği vazifeyi nefsin için terk etme.
İnsan bazen dünyadaki yerini değiştirebilir; fakat kalbindeki kıbleyi değiştirmemelidir.
Asıl yer, kulun Allah karşısındaki yeridir.
SIĞINAKLARINIZA DÖNÜN
Kur'an-ı Kerim'de Hz. Süleyman Aleyhisselâmın ordusunu gören karıncanın:
“Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin...”
dediği anlatılır.
Bu kıssada çok güzel bir hikmet vardır.
Karınca küçüktür.
Süleyman Aleyhisselâmın ordusu ise büyük ve güçlüdür.
Fakat karınca kendi yuvasını ve kendi topluluğunu korumaya çalışmaktadır.
Buradan bizim anlayacağımız şey şudur:
İnsan da fitne ve tehlike gördüğü zaman kendisini korumayı bilmeli, Allah'ın emrettiği sınırlar içerisinde tedbir almalıdır.
Sığınmak bazen korkaklık değildir.
Bazen tedbir almaktır.
Bazen insanın nefsini, ailesini, imanını ve ahlâkını korumasıdır.
MEHDİ VE AHİR ZAMAN KONUSUNDA TEFEKKÜR
Mehdi ve ahir zaman meseleleri hakkında İslâm geleneğinde çeşitli rivayetler vardır.
Bu konularda konuşurken ölçülü olmak gerekir.
Kendi rüyamızı, keşfimizi veya tefekkürümüzü herkes için kesin hüküm gibi anlatmak doğru değildir.
Benim kanaatim ve tefekkürüm şudur:
Ahir zamanın en büyük imtihanlarından biri, insanın hak ile bâtılı birbirinden ayırabilmesidir.
Bu sebeple Mehdi'yi beklemekten önce insan kendi nefsini düzeltmelidir.
Mehdi gelecek diye namazını terk eden bir insan doğru bir bekleyiş içerisinde değildir.
Hz. İsa Aleyhisselâm gelecek diye Kur'an'dan uzaklaşan bir insan doğru bir hazırlık içerisinde değildir.
Hakiki hazırlık, Allah'ın emirlerine sarılmaktır.
ŞEYTAN HER ZAMAN GÜNAHLA GELMEZ
Şeytanın insana vesvese vermesinin yalnızca açık günahlarla olacağını düşünmemeliyiz.
Bazen insanı doğrudan kötülüğe çağırır.
Bazen de görünüşte güzel bir işi ölçüsüz yaptırarak başka bir vazifeyi ihmal ettirebilir.
Meselâ insan gece boyunca nafile ibadet eder, fakat ertesi gün farz ibadetini ve sorumluluklarını aksatırsa burada bir denge problemi ortaya çıkar.
İnsan ibadeti çoğaltırken farzı ihmal etmemelidir.
İnsan hayır yapmak isterken ailesine karşı sorumluluklarını unutmamalıdır.
İnsan bir iyilik yaparken başka bir kötülüğe sebep olmamalıdır.
İşte hidayet budur:
İyiyi yaparken doğru ölçüyü korumak.
Şeytan bazen insanı açık harama çağırır.
Bazen de şüpheli şeylerle kandırmaya çalışır.
Bu yüzden mümin, ne yediğine, ne içtiğine, ne kazandığına, ne söylediğine ve ne yaptığına dikkat etmelidir.
Helâl bellidir.
Haram bellidir.
Şüpheli şeylerden uzak durmak da takvanın bir parçasıdır.
EÛZÜ BİLLAH DEMEK
“Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm” dediğimiz zaman, Allah'a sığınırız.
Bu sığınma yalnızca dil ile değil, kalp ile de olmalıdır.
“Rabbim, beni şeytanın vesvesesinden koru.
Beni nefsimin şerrinden koru.
Beni yanlış gördüğümü doğru zannetmekten koru.
Beni iyilik yapıyorum zannederek kötülüğe düşmekten koru.
Beni haramdan, kibirden, hasetten, öfkeden ve zulümden koru.”
diye düşünmeliyiz.
BİLİNÇLİ MÜMİNİN KENDİNİ KORUMASI
Mümin, kendisine sunulan her şeyi düşünmeden kabul etmez.
Yediğinin helâl olup olmadığına dikkat eder.
Kazancının temiz olup olmadığına dikkat eder.
Sözünün doğru olup olmadığına dikkat eder.
Gördüğünün kalbine zarar verip vermediğine dikkat eder.
Çünkü insanın kalbi de bir emanettir.
Gözden giren görüntü, kulaktan giren söz ve dilden çıkan kelime insanın ahlâkını etkileyebilir.
Bu sebeple gözümüzü, kulağımızı ve dilimizi korumalıyız.
Ancak burada da ölçüyü kaybetmemeliyiz.
Her hastalığı veya her kötü ahlâkı belirli bir yiyeceğe, mikroba veya maddî sebebe bağlamak doğru değildir.
Bedenin hastalıkları ayrı bir ilim konusudur.
Ahlâkın hastalıkları ise ayrı bir terbiye konusudur.
Mümin, hem ilme hem hikmete hem de edebe sarılmalıdır.
İSLÂM'DA HAYA VE MAHREMİYET
İnsan bedeninin mahremiyetine dikkat etmelidir.
İslâm dini haya ve edep dinidir.
İnsanın başkalarının yanında avret yerlerini açmaması, özel hâllerini insanlara teşhir etmemesi ve mahremiyetine dikkat etmesi gerekir.
Tek başına banyo yaparken de insanın örtünmesi, edebe uygun davranması güzel bir davranıştır.
Fıkıh âlimleri bu konuda farklı ayrıntılar üzerinde durmuşlardır. Bu nedenle her ayrıntıyı kesin bir hüküm gibi söylemek yerine, temel prensibi hatırlamak daha doğrudur:
Mümin, mümkün olduğu kadar mahremiyetini korur ve hayâsını muhafaza eder.
Bugün insanların özel hayatlarını görüntüler hâlinde başkalarına göstermesi, mahremiyeti sıradanlaştırması ve haya duygusunu kaybetmesi ciddi bir ahlâk problemidir.
İnsan kendisini teşhir etmek yerine kendisini korumalıdır.
Göz de emanettir.
Dil de emanettir.
Beden de emanettir.
Kalp de emanettir.
MÜMİNİN BEDENİ VE RUHU BİR EMANETTİR
Allah Teâlâ insanı farklı nimetlerle yaratmıştır.
Temiz ve helâl gıdalar insanın bedenine fayda sağlayabilir.
Fakat bedenin sağlığını yalnızca maddî sebeplere bağlamak da doğru değildir.
İnsan hem bedenine hem ruhuna dikkat etmelidir.
Temiz beslenmek gerekir.
Temiz kazanmak gerekir.
Temiz düşünmek gerekir.
Temiz konuşmak gerekir.
Temiz yaşamak gerekir.
Çünkü İslâm'da temizlik yalnız beden temizliği değildir.
Kalbin temizliği de önemlidir.
ALLAH HER ŞEYİ BİR ÖLÇÜ İLE YARATMIŞTIR
Allah Teâlâ kâinatta farklılıklar yaratmıştır.
Gece ve gündüz vardır.
Yaz ve kış vardır.
Sıcak ve soğuk vardır.
Acı ve tatlı vardır.
Güçlü ve zayıf vardır.
İnsanlar da farklı yaratılmıştır.
Fakat farklılık, düşmanlık sebebi değildir.
Mümin bu farklılıkların içerisinde Allah'ın kudretini görmelidir.
Kendisine benzeyeni sevmek kolaydır.
Asıl imtihan, farklı olanı da adaletle değerlendirebilmektir.
CAMİ, İMAM VE CEMAAT
Cemaat içerisinde imamın yeri büyüktür.
İnsan imama uyarak namazını kılar.
Fakat burada da ölçüyü korumak gerekir.
İmam peygamber değildir.
Şeyh peygamber değildir.
Âlim peygamber değildir.
Hiçbir kul Allah'ın yerine konulamaz.
Bir mürşide veya âlime saygı göstermek başka şeydir, onu ilahlaştırmak başka şeydir.
Hakiki mürşid, insanı kendisine değil Allah'a yönlendirendir.
Hakiki öğretmen, öğrencisini kendisine bağımlı hâle getiren değil, doğruyu öğrenmesine vesile olandır.
ŞEFAAT VE YAKINLIK MESELESİ
Şefaat konusunda da ölçümüzü korumalıyız.
Şefaat Allah'ın iznine bağlıdır.
Hiçbir peygamber, veli veya salih kul kendi başına Allah'ın hükmünü değiştiremez.
Allah kimi dilerse, kime izin verirse şefaat gerçekleşir.
Bu nedenle bir kula güvenmek, Allah'ı bırakıp kula güvenmek anlamına gelmemelidir.
Kuldan sebep olarak faydalanılır; gerçek yardımın Allah'tan olduğu unutulmaz.
HARAM AYLAR VE İNSANA VERİLEN MÜHLET
Tevbe Suresi'nde Allah katında ayların sayısının on iki olduğu ve bunlardan dördünün haram aylar olduğu bildirilir.
Bu aylarda insanlara zulmetmemek, günaha ve haksızlığa daha çok dikkat etmek gerekir.
Burada çok güzel bir tefekkür vardır.
Çiftçi nasıl bir ürünün yetişmesi için onun zamanını bekliyorsa, insan da kendisine verilen ömrü iyi değerlendirmelidir.
Her meyvenin bir mevsimi vardır.
Her tohumun bir yetişme zamanı vardır.
İnsan hayatının da bir mühleti vardır.
Fakat bu mühletin ne zaman biteceğini bilmiyoruz.
Öyleyse insan:
“Daha sonra tövbe ederim.”
diyerek günahı ertelememelidir.
Çünkü insanın elindeki en büyük sermaye zamandır.
24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜ
Geldik bugünkü vaazımızın asıl konusuna.
Dün, 24 Kasım Öğretmenler Günü idi.
Bütün öğretmenlerimizin ellerinden hürmetle öperim.
Bize okuma yazmayı öğreten öğretmenlerimize,
ilim öğreten hocalarımıza,
bizi irşad eden mürşidlerimize,
doğruyu öğreten âlimlerimize
Allah'tan rahmet, sağlık ve bereket dilerim.
Öğretmenlik büyük bir emanettir.
Çünkü öğretmen insan yetiştirir.
İnsan yetiştirmek ise yalnız bilgi vermek değildir.
Ahlâk öğretmektir.
Sabır öğretmektir.
Doğruluk öğretmektir.
Sorumluluk öğretmektir.
RAŞİD NE DEMEKTİR?
“Raşid” kelimesi, doğru yolu bulan, doğruya yönelen ve doğruya ulaştıran mânalarıyla ilişkilidir.
Mehdi kelimesi de hidayet bulma ve doğru yola yönelme mânalarıyla bağlantılıdır.
Bu nedenle “Raşid” ismi üzerinde tefekkür etmek mümkündür.
Benim ismimin Raşit olması sebebiyle, bu vaazları yazarken kendimi insanların üzerine çıkarılmış bir makam sahibi olarak değil, bildiğim doğruları paylaşmaya çalışan bir kul olarak görürüm.
Öğretmenlik iddiasında bulunan insanın önce kendi nefsini eğitmesi gerekir.
Mürşidlik iddiasında bulunan insanın önce kendi nefsini sorgulaması gerekir.
Çünkü başkasına yol göstermek kolaydır.
Kendi nefsine yol göstermek zordur.
HAKİKİ MÜRŞİD KİMDİR?
“Hayatta en hakiki mürşid ilimdir.” sözü üzerinde de düşünelim.
İlim gerçekten insanı doğruya götüren büyük bir nimettir.
Fakat burada ilim ile bilgi arasında da fark vardır.
Her bilgi hakikat değildir.
İnsanlık tarihinde bazı bilgiler sonradan düzeltilmiştir.
Dün doğru zannedilen bazı bilgiler bugün değişmiştir.
Bu bize şunu öğretir:
İnsan bilgisinin sınırı vardır.
Bugünün bilgisi yarının yeni bilgileriyle gelişebilir.
Fakat Allah'ın ilmi eksilmez ve değişmez.
Peygamberlerin getirdiği vahiy ile insanların sonradan elde ettiği bilgiyi birbirine karıştırmamak gerekir.
İlim insanı Allah'a götürüyorsa güzeldir.
İlim insanı kibirlendiriyorsa, o ilmin sahibi nefsine mağlup olabilir.
PEYGAMBERLER VE VAHİY ZİNCİRİ
Allah Teâlâ insanlara peygamberler göndermiştir.
Hz. Davud Aleyhisselâm ve Zebur,
Hz. Musa Aleyhisselâm ve Tevrat,
Hz. İsa Aleyhisselâm ve İncil,
Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem ve Kur'an-ı Kerim...
Bu peygamberlerin her biri kendi dönemlerinde Allah'ın vahyini insanlara ulaştırmıştır.
Son Peygamber Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'dir.
İslâm dini tamamlanmıştır.
Kur'an-ı Kerim ise kıyamete kadar rehberimizdir.
Bu nedenle bir Müslüman için asıl ölçü Kur'an ve sahih sünnettir.
İLİM ZENGİNİNİN ZEKÂTI
Nasıl mal sahibi olan insan malının zekâtını veriyorsa, ilim sahibi olan insan da bildiğini paylaşmanın sorumluluğunu taşır.
İlim saklanıp kibir vesilesi yapılmamalıdır.
İlim paylaşılmalıdır.
Fakat ilim paylaşılırken de insan kendisini tek hakikat sahibi zannetmemelidir.
“Ben biliyorum, herkes yanılıyor.” düşüncesi insanı nefsine götürebilir.
Gerçek âlim, bildiği kadar bilmediğini de bilen kişidir.
Biz de bu vaazlarımızla bildiğimiz doğruları paylaşmaya çalışıyoruz.
Rabbim bu gayretimizi makbul eylesin.
Bize öğrendiklerimizle amel etmeyi nasip eylesin.
Öğretmenlerimize, hocalarımıza ve mürşidlerimize hayırlı hizmetler nasip eylesin.
Rabbim!
Bizi şeytanın vesvesesinden koru.
Nefsimizin şerrinden koru.
İlmimizi kibir sebebi yapma.
Bildiğimizi yaşamayı, yaşadığımızı doğru şekilde öğretmeyi nasip eyle.
Öğretmenlerimize, âlimlerimize, mürşidlerimize ve bütün hayırlı ilim sahiplerine bereket ver.
Bizi Kur'an'dan ayırma.
Bizi Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sünnetinden ayırma.
Kalplerimize iman, dillerimize zikir, amellerimize ihlâs nasip eyle.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 24.11.2013 Pazar
ALLAH'IN CELÂL VE AZAMETİ — CELLE CELÂLÜHÛ
(Kar©glan'ın 03.12.2013 Salı Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
قَالَ مُوسَىٰ مَا جِئْتُم بِهِ السِّحْرُ ۖ إِنَّ اللَّهَ سَيُبْطِلُهُ ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِينَ
Mûsâ dedi ki:
“Sizin getirdiğiniz şey sihirdir. Şüphesiz Allah onu boşa çıkaracaktır. Şüphesiz Allah, bozguncuların işini düzeltmez.”
Sadakallâhü'l-azîm. Yunus Suresi, 81. ayet.
YOLCULUĞUMUZA BAŞLIYORUZ
Allah Teâlâ'nın yolunda yürüyen insanın en büyük imtihanlarından biri, karşılaştığı sıkıntılar karşısında metanetini kaybetmemesidir.
Daha önceki vaazlarımızda hicret ve Uhud hadisesinden söz etmiştik. Peygamber Efendimiz ve ashabı, Mekke'de gördükleri baskılar sebebiyle hicret etmek zorunda kaldılar. Daha sonra Medine döneminde de çeşitli imtihanlarla karşılaştılar.
Uhud Savaşı'nda okçuların bir kısmının yerlerini terk etmesi, Müslümanlara büyük bir ders olmuştur. İnsan bazen zaferi elde ettiğini zannettiği anda imtihanın asıl başladığını anlayabilir.
Bu sebeple Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulur:
“Ey iman edenler! Eğer siz Allah'a yardım ederseniz, O da size yardım eder ve ayaklarınızı sabit kılar.”
Muhammed Suresi, 7. ayet.
Yine Muhammed Suresi'nin 35. ayetinde müminlere, düşman karşısında gevşememeleri ve mücadele azimlerini kaybetmemeleri öğütlenmektedir.
Buradan bizim alacağımız ders şudur:
Mümin, sıkıntı karşısında korkuya kapılıp hak bildiği yoldan vazgeçmemelidir. Fakat metanet demek öfkeye kapılmak, hakaret etmek veya zulme zulümle karşılık vermek de değildir.
Gerçek metanet, insanın nefsine hâkim olmasıdır.
İnsan bazen gücü az olduğu hâlde sabreder. Bazen yalnız kaldığı hâlde doğrudan ayrılmaz. Bazen herkes başka tarafa giderken o, bildiği hakikatin peşinden yürür.
İşte asıl cesaret budur.
CELLE CELÂLÜHÛ NE DEMEKTİR?
İnsanlar Allah'ın ismini yazarken veya söyledikten sonra bazen “C.C.” şeklinde bir ifade kullanırlar.
“C.C.”, “Celle Celâlühû” ifadesinin kısaltmasıdır.
Bu ifade, Allah'ın yüceliğini, azametini ve ululuğunu tazim etmek için söylenir. Yani Allah'ın şanının ve celâlinin yüce olduğunu ifade eder.
Burada önemli bir hususu belirtelim:
“Celle Celâlühû” Allah'ın müstakil bir ismi değil, Allah Teâlâ'ya karşı kullanılan bir tazim ve yüceltme ifadesidir.
Allah'ın Celâl sıfatı, O'nun azametini, kudretini, hükümranlığını ve büyüklüğünü ifade eder.
Allah Teâlâ hem Celâl hem Cemâl sahibidir.
Rahmeti vardır, merhameti vardır; fakat aynı zamanda kudreti, azameti ve adaleti vardır.
Bu sebeple kul, Allah'ın rahmetine güvenirken O'nun azametini de unutmamalıdır.
Allah'ın rahmetinden ümit kesilmez; fakat Allah'ın emrine karşı gelmek de hafife alınmaz.
ALLAH'IN YOLUNDA METANET VE DENGE
Müminin hayatında denge bulunmalıdır.
Merhamet gerektiğinde merhamet eder.
Hakkı savunmak gerektiğinde hakkı savunur.
Affetmek gerektiğinde affeder.
Fakat zulme ortak olmaz.
Allah'ın Celâlini anlamak, insanlara öfke saçmak anlamına gelmez. Tam tersine, Allah'ın azametini bilen kişi kendi nefsinin ne kadar küçük olduğunu anlar.
Nefsi küçültmeden Allah'ın büyüklüğü anlaşılmaz.
İnsan kendi nefsini merkeze koyduğu zaman, her şeyi kendi isteğine göre değerlendirmeye başlar. Kendisine yapılan en küçük söz bile ağır gelir. Fakat başkasının hakkını çiğnerken bunu önemsemez.
İşte bu hâl, nefsin insana kurduğu tuzaklardan biridir.
ŞERDEN HAYIR, HAYIRDAN ŞER ÇIKABİLİR
Allah Teâlâ'nın yaratışında bizim hemen anlayamadığımız nice hikmetler vardır.
Biz bir şeyi şer zannederiz; onun içinden hayır çıkar.
Bir şeyi hayır zannederiz; onun içinde bizim bilmediğimiz bir imtihan bulunabilir.
Bu nedenle mümin, olayların yalnızca görünen yüzüne bakmamalıdır.
Allah geceyi gündüze, gündüzü geceye çevirir. Ölüden diriyi, diriden ölüyü çıkarır.
İnsan da hayatı boyunca değişir.
Bazen güçlüdür, bazen zayıftır.
Bazen sevinir, bazen üzülür.
Bazen doğru karar verir, bazen hata eder.
Önemli olan, insanın hatasında ısrar etmemesi ve Rabbine dönmesidir.
Dünyada yüzde yüz kötü bir insan aramak yerine, insanın nefsini terbiye etmeye çalışması daha doğrudur.
Hepimiz imtihan içindeyiz.
İyi olmaya çalışmak, nefsimizi düzeltmek ve Allah'ın rızasını aramak bizim görevimizdir.
HER ŞEYİN BİR VAZİFESİ VARDIR
Kâinatta her şeyin bir ölçüsü vardır.
Yağmur yağar.
Kar yağar.
Güneş doğar.
Mevsimler değişir.
Bitkiler yetişir.
Hayvanlar kendi tabiatları içerisinde hayatlarını sürdürürler.
İnsan bütün bunların hikmetini bütünüyle kavrayamaz.
Bir canlıyı sırf bizim hoşumuza gitmediği için bütünüyle değersiz görmek doğru değildir.
Çünkü Allah'ın yarattığı her şeyin kâinatta bir yeri ve vazifesi vardır.
Buradan insan için büyük bir ders çıkar:
“Allah boş iş yapmaz.”
Biz hikmeti bilmiyor olabiliriz; fakat bilmememiz, hikmetin olmadığı anlamına gelmez.
Kâinatta her şey birbirine bağlıdır.
Bir varlığın yokluğu, başka bir varlığın hayatını etkileyebilir.
Bu nedenle Allah'ın yaratışına karşı kibirlenmek yerine tefekkür etmeliyiz.
EŞREF-İ MAHLÛKAT OLMAK
“Eşref-i mahlûkat” ifadesi, insanın yaratılmışlar içerisinde şerefli bir konuma sahip olduğunu ifade eder.
Fakat bu şeref, insana kibirlenme hakkı vermez.
Tam tersine, sorumluluk yükler.
İnsan kendisine verilen aklı, iradeyi ve nimetleri Allah'ın rızasına uygun kullanmalıdır.
İnsan kâinatta küçük bir varlık olduğunu unutmamalıdır.
Kâinatın büyüklüğü karşısında insanın maddî varlığı çok küçüktür.
Fakat Allah Teâlâ insana akıl, irade, bilgi ve sorumluluk vermiştir.
İşte insanın değeri buradadır.
Bu değer, “Ben her şeyin sahibiyim.” demek değildir.
Tam tersine:
“Ben emanetçiyim, asıl sahip Allah'tır.”
demektir.
Bir dükkân sahibinin olmadığı zamanlarda dükkâna bakmakla görevli olan kişi, dükkânın sahibi olmaz.
Sahibi geri geldiğinde gerçek mülkiyetin kime ait olduğu ortaya çıkar.
İşte insan da dünyada kendisine verilen nimetlerin emanetçisidir.
Malın sahibi Allah'tır.
Canın sahibi Allah'tır.
Kâinatın sahibi Allah'tır.
İnsan ise bütün bunlardan sorumlu bir kuldur.
HZ. İBRAHİM VE SÂRE VALIDEMİZ
Rivayetlerde Hz. İbrahim Aleyhisselâm ile Sâre Validemiz hakkında çeşitli hadiseler anlatılır.
Hz. İbrahim Aleyhisselâm'ın zalim bir hükümdarın karşısında bulunduğu ve Sâre Validemizin de onun sarayına çağrıldığı rivayet edilir.
Allah Teâlâ, kulunu zalimin zulmünden muhafaza etmiştir.
Sâre Validemize zarar vermek isteyen kişinin eli tutulmuş ve Sâre Validemizin duasıyla tekrar serbest bırakılmıştır. Ancak tekrar zarar vermeye kalkışınca yine aynı hâl meydana gelmiştir.
Bu hadise bize şu dersi verir:
Kul bütün kapıların kapandığını zannettiği zaman bile Allah'ın kapısı açıktır.
Zulmeden insan kendisini güçlü zannedebilir. Fakat Allah'ın kudreti karşısında insanın gücü sınırlıdır.
Sonunda o hükümdar Sâre Validemize dokunamayacağını anlamış ve onu Hz. İbrahim Aleyhisselâm'a geri göndermiştir.
Rivayetlerde Sâre Validemize Hâcer Validemizin de verildiği ve daha sonra Hâcer Validemizden İsmail Aleyhisselâmın dünyaya geldiği anlatılır.
İsmail Aleyhisselâmın neslinden de Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem gelmiştir.
Burada bizim için asıl ders, Allah'ın kullarını hiç beklemedikleri kapılardan koruyabilmesidir.
GELECEK, MEHDÎ VE HZ. İSA HAKKINDA TEFEKKÜR
Buradan sonra bazı meseleleri kendi tefekkürümüz açısından değerlendirelim.
Hz. İsa Aleyhisselâmın nüzulü, Mehdi ve ahir zaman hadiseleri hakkında İslam geleneğinde çeşitli rivayetler bulunmaktadır.
Benim kanaatim ve tefekkürüm şudur:
İnsan, ahir zaman meselelerini konuşurken kesin hüküm verir gibi davranmamalıdır.
Özellikle keşfî bilgiler, rüyalar ve kişisel tefekkürler, herkes için bağlayıcı bir inanç esası gibi sunulmamalıdır.
Benim keşfi bilgime göre bazı hadiselerin zaman ve mekân anlayışımızın dışında farklı bir hikmeti olabilir. Fakat bunun kesin hakikatini Allah bilir.
Bizim görevimiz, Allah'ın takdirini zorlamak değil, O'nun emirlerine uygun yaşamaktır.
Mehdi konusunda da ölçümüz bellidir:
Mehdi bir peygamber değildir. Peygamberlik Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile sona ermiştir.
Hz. İsa Aleyhisselâm hakkında ise Kur'an ve sahih rivayetlerin bildirdiği ölçüyü esas almak gerekir.
Bunun dışındaki keşif, rüya ve tefekkürleri ise kendi sınırları içerisinde değerlendirmek gerekir.
TAVUK MU YUMURTADAN ÇIKTI, YUMURTA MI TAVUKTAN?
Bazen insanın önüne öyle meseleler gelir ki, ilk bakışta hangisinin önce olduğunu anlamakta zorlanır.
Tavuk mu yumurtadan çıktı, yumurta mı tavuktan?
İnsan burada biraz durup tefekkür etmelidir.
Çünkü Allah'ın yaratma kudreti, bizim bildiğimiz sebep-sonuç zincirlerinden ibaret değildir.
Biz sebepleri görürüz; Allah ise sebepleri de sonuçları da yaratandır.
Bu sebeple insanın bilgisi arttıkça kibri değil, hayreti artmalıdır.
Bilgi insanı Allah'tan uzaklaştırıyorsa o bilgi nefsin elinde bir yük hâline gelir.
Bilgi insanı Allah'ın kudreti karşısında hayrete düşürüyorsa, o zaman tefekküre dönüşür.
NAMAZDA “RABBENÂĞFİRLΔ DUASININ TEFEKKÜRÜ
Daha önceki vaazlarımızda namazda okunan duaların mânaları üzerinde de durmuştuk.
“Rabbenâğfirlî” duasının mânasında insanın kendisi için, anne ve babası için ve müminler için mağfiret istemesi vardır.
Bu dua bize vefayı öğretir.
İnsan yalnız kendisini düşünmemelidir.
Anne ve babasını hatırlamalıdır.
Mümin kardeşlerini hatırlamalıdır.
Geçmişte yaşamış salihleri hayırla anmalıdır.
Kendisine iyilik yapanları unutmamalıdır.
İşte ibadetin bir yönü de insanın nefsinin bencilliğini kırmasıdır.
Namazda insanın Rabbine yönelmesi, dünya telaşından bir müddet uzaklaşması ve Allah'ı hatırlaması büyük bir nimettir.
Tahiyyatta otururken insan bedenini bir müddet Allah'ın huzurunda sakinleştirir.
Bu hâl bize şunu hatırlatır:
İnsan bazen durmalı, susmalı, düşünmeli ve Rabbini hatırlamalıdır.
Kur'an'ı öğrenmek, okumak ve hayatımıza geçirmek bizim için büyük bir vazifedir.
Kur'an'ı terk eden bir toplum, zamanla kendi değerlerini de kaybedebilir.
Bu nedenle Kur'an'ı mahcur bırakmamak gerekir.
Kur'an sadece okunacak bir kitap değil, hayatımızı düzeltmek için başvuracağımız ilahî rehberdir.
NEFSİNE TAPMAMAK
Kâinat insana hizmet edecek birçok nimetle donatılmıştır.
Fakat bu, insanın kendisini kâinatın Rabbi zannetmesi için değildir.
İnsan ne kadar yükselirse yükselsin, kul olduğunu unutmamalıdır.
Allah Teâlâ insana nimet vermiştir.
Fakat nimet verilmesi, mülkiyetin insana geçtiği anlamına gelmez.
İnsan emanetçidir.
İnsan nefsinin peşinden gidip “Ben yaptım, ben yarattım, ben sahibim.” demeye başladığı zaman Firavunî bir anlayışa yaklaşır.
Firavun'un en büyük yanlışı da kendi nefsini ilahlaştırmasıydı.
Biz ise Rabbimizden nefsimizin bizi aldatmasından korunmayı istemeliyiz.
Rabbim! Kâinattaki yerini unutan, nefsinin peşine düşen ve kendisini büyük gören kullardan eyleme. Bizi nefsimize tapmaktan, kibirden ve gururdan muhafaza eyle.
Allah âlemi insana musahhar kılmış olabilir; fakat bu, insanın Allah'a karşı büyüklük taslaması için değildir.
Tam tersine, insan kendisine verilen nimetleri görünce Rabbine daha çok şükretmelidir.
CELÂL VE CEMÂL ARASINDA DENGE
Allah'ın Celâlini bilmek, insanlara karşı zalim olmak değildir.
Allah'ın Cemâlini bilmek de her şeyi başıboş bırakmak değildir.
Mümin, Celâl ile Cemâl arasında denge kurmalıdır.
Gerektiğinde hakkı söylemelidir.
Fakat hak söylerken dilini çirkinleştirmemelidir.
Yanlışı eleştirebilir.
Fakat insanlara hakaret etmemelidir.
Zulme karşı durabilir.
Fakat kendisi de zalimleşmemelidir.
İşte gerçek metanet budur.
SON SÖZ
Ey müminler!
Allah'ın Celâlini düşününüz.
O'nun azametini düşününüz.
Kâinatın büyüklüğünü düşününüz.
Sonra kendi nefsinize bakınız.
Koca kâinat içerisinde küçücük bir varlık olduğumuz hâlde, Rabbimiz bize akıl, irade, iman ve kulluk şerefi vermiştir.
Bundan daha büyük nimet olur mu?
Öyleyse nefsimize değil Rabbimize güvenelim.
Kibre değil tevazuya sarılalım.
Öfkeye değil hikmete sarılalım.
Hakarete değil güzel söze sarılalım.
Düşmanlığa değil adalete sarılalım.
Ve Allah'ın bizlere verdiği nimetleri O'nun rızası yolunda kullanalım.
Rabbim! Hz. İbrahim Aleyhisselâma, Sâre Validemize, Hâcer Validemize, İsmail Aleyhisselâma, Hz. Meryem'e, Hz. İsa Aleyhisselâma, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e, Ehl-i Beyt'ine, ashabına ve bütün salih kullarına rahmet ve selâm eyle.
Rabbim! Bizi hak yoldan ayırma.
Nefsimizin şerrinden muhafaza eyle.
Kalplerimizi imanla, dilimizi zikirle, amellerimizi ihlâsla güzelleştir.
Bize Celâlini ve Cemâlini doğru anlamayı nasip eyle.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 03.12.2013 Salı
[/size][/align](Kar©glan'ın 03.12.2013 Salı Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
قَالَ مُوسَىٰ مَا جِئْتُم بِهِ السِّحْرُ ۖ إِنَّ اللَّهَ سَيُبْطِلُهُ ۖ إِنَّ اللَّهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِينَ
Mûsâ dedi ki:
“Sizin getirdiğiniz şey sihirdir. Şüphesiz Allah onu boşa çıkaracaktır. Şüphesiz Allah, bozguncuların işini düzeltmez.”
Sadakallâhü'l-azîm. Yunus Suresi, 81. ayet.
YOLCULUĞUMUZA BAŞLIYORUZ
Allah Teâlâ'nın yolunda yürüyen insanın en büyük imtihanlarından biri, karşılaştığı sıkıntılar karşısında metanetini kaybetmemesidir.
Daha önceki vaazlarımızda hicret ve Uhud hadisesinden söz etmiştik. Peygamber Efendimiz ve ashabı, Mekke'de gördükleri baskılar sebebiyle hicret etmek zorunda kaldılar. Daha sonra Medine döneminde de çeşitli imtihanlarla karşılaştılar.
Uhud Savaşı'nda okçuların bir kısmının yerlerini terk etmesi, Müslümanlara büyük bir ders olmuştur. İnsan bazen zaferi elde ettiğini zannettiği anda imtihanın asıl başladığını anlayabilir.
Bu sebeple Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulur:
“Ey iman edenler! Eğer siz Allah'a yardım ederseniz, O da size yardım eder ve ayaklarınızı sabit kılar.”
Muhammed Suresi, 7. ayet.
Yine Muhammed Suresi'nin 35. ayetinde müminlere, düşman karşısında gevşememeleri ve mücadele azimlerini kaybetmemeleri öğütlenmektedir.
Buradan bizim alacağımız ders şudur:
Mümin, sıkıntı karşısında korkuya kapılıp hak bildiği yoldan vazgeçmemelidir. Fakat metanet demek öfkeye kapılmak, hakaret etmek veya zulme zulümle karşılık vermek de değildir.
Gerçek metanet, insanın nefsine hâkim olmasıdır.
İnsan bazen gücü az olduğu hâlde sabreder. Bazen yalnız kaldığı hâlde doğrudan ayrılmaz. Bazen herkes başka tarafa giderken o, bildiği hakikatin peşinden yürür.
İşte asıl cesaret budur.
CELLE CELÂLÜHÛ NE DEMEKTİR?
İnsanlar Allah'ın ismini yazarken veya söyledikten sonra bazen “C.C.” şeklinde bir ifade kullanırlar.
“C.C.”, “Celle Celâlühû” ifadesinin kısaltmasıdır.
Bu ifade, Allah'ın yüceliğini, azametini ve ululuğunu tazim etmek için söylenir. Yani Allah'ın şanının ve celâlinin yüce olduğunu ifade eder.
Burada önemli bir hususu belirtelim:
“Celle Celâlühû” Allah'ın müstakil bir ismi değil, Allah Teâlâ'ya karşı kullanılan bir tazim ve yüceltme ifadesidir.
Allah'ın Celâl sıfatı, O'nun azametini, kudretini, hükümranlığını ve büyüklüğünü ifade eder.
Allah Teâlâ hem Celâl hem Cemâl sahibidir.
Rahmeti vardır, merhameti vardır; fakat aynı zamanda kudreti, azameti ve adaleti vardır.
Bu sebeple kul, Allah'ın rahmetine güvenirken O'nun azametini de unutmamalıdır.
Allah'ın rahmetinden ümit kesilmez; fakat Allah'ın emrine karşı gelmek de hafife alınmaz.
ALLAH'IN YOLUNDA METANET VE DENGE
Müminin hayatında denge bulunmalıdır.
Merhamet gerektiğinde merhamet eder.
Hakkı savunmak gerektiğinde hakkı savunur.
Affetmek gerektiğinde affeder.
Fakat zulme ortak olmaz.
Allah'ın Celâlini anlamak, insanlara öfke saçmak anlamına gelmez. Tam tersine, Allah'ın azametini bilen kişi kendi nefsinin ne kadar küçük olduğunu anlar.
Nefsi küçültmeden Allah'ın büyüklüğü anlaşılmaz.
İnsan kendi nefsini merkeze koyduğu zaman, her şeyi kendi isteğine göre değerlendirmeye başlar. Kendisine yapılan en küçük söz bile ağır gelir. Fakat başkasının hakkını çiğnerken bunu önemsemez.
İşte bu hâl, nefsin insana kurduğu tuzaklardan biridir.
ŞERDEN HAYIR, HAYIRDAN ŞER ÇIKABİLİR
Allah Teâlâ'nın yaratışında bizim hemen anlayamadığımız nice hikmetler vardır.
Biz bir şeyi şer zannederiz; onun içinden hayır çıkar.
Bir şeyi hayır zannederiz; onun içinde bizim bilmediğimiz bir imtihan bulunabilir.
Bu nedenle mümin, olayların yalnızca görünen yüzüne bakmamalıdır.
Allah geceyi gündüze, gündüzü geceye çevirir. Ölüden diriyi, diriden ölüyü çıkarır.
İnsan da hayatı boyunca değişir.
Bazen güçlüdür, bazen zayıftır.
Bazen sevinir, bazen üzülür.
Bazen doğru karar verir, bazen hata eder.
Önemli olan, insanın hatasında ısrar etmemesi ve Rabbine dönmesidir.
Dünyada yüzde yüz kötü bir insan aramak yerine, insanın nefsini terbiye etmeye çalışması daha doğrudur.
Hepimiz imtihan içindeyiz.
İyi olmaya çalışmak, nefsimizi düzeltmek ve Allah'ın rızasını aramak bizim görevimizdir.
HER ŞEYİN BİR VAZİFESİ VARDIR
Kâinatta her şeyin bir ölçüsü vardır.
Yağmur yağar.
Kar yağar.
Güneş doğar.
Mevsimler değişir.
Bitkiler yetişir.
Hayvanlar kendi tabiatları içerisinde hayatlarını sürdürürler.
İnsan bütün bunların hikmetini bütünüyle kavrayamaz.
Bir canlıyı sırf bizim hoşumuza gitmediği için bütünüyle değersiz görmek doğru değildir.
Çünkü Allah'ın yarattığı her şeyin kâinatta bir yeri ve vazifesi vardır.
Buradan insan için büyük bir ders çıkar:
“Allah boş iş yapmaz.”
Biz hikmeti bilmiyor olabiliriz; fakat bilmememiz, hikmetin olmadığı anlamına gelmez.
Kâinatta her şey birbirine bağlıdır.
Bir varlığın yokluğu, başka bir varlığın hayatını etkileyebilir.
Bu nedenle Allah'ın yaratışına karşı kibirlenmek yerine tefekkür etmeliyiz.
EŞREF-İ MAHLÛKAT OLMAK
“Eşref-i mahlûkat” ifadesi, insanın yaratılmışlar içerisinde şerefli bir konuma sahip olduğunu ifade eder.
Fakat bu şeref, insana kibirlenme hakkı vermez.
Tam tersine, sorumluluk yükler.
İnsan kendisine verilen aklı, iradeyi ve nimetleri Allah'ın rızasına uygun kullanmalıdır.
İnsan kâinatta küçük bir varlık olduğunu unutmamalıdır.
Kâinatın büyüklüğü karşısında insanın maddî varlığı çok küçüktür.
Fakat Allah Teâlâ insana akıl, irade, bilgi ve sorumluluk vermiştir.
İşte insanın değeri buradadır.
Bu değer, “Ben her şeyin sahibiyim.” demek değildir.
Tam tersine:
“Ben emanetçiyim, asıl sahip Allah'tır.”
demektir.
Bir dükkân sahibinin olmadığı zamanlarda dükkâna bakmakla görevli olan kişi, dükkânın sahibi olmaz.
Sahibi geri geldiğinde gerçek mülkiyetin kime ait olduğu ortaya çıkar.
İşte insan da dünyada kendisine verilen nimetlerin emanetçisidir.
Malın sahibi Allah'tır.
Canın sahibi Allah'tır.
Kâinatın sahibi Allah'tır.
İnsan ise bütün bunlardan sorumlu bir kuldur.
HZ. İBRAHİM VE SÂRE VALIDEMİZ
Rivayetlerde Hz. İbrahim Aleyhisselâm ile Sâre Validemiz hakkında çeşitli hadiseler anlatılır.
Hz. İbrahim Aleyhisselâm'ın zalim bir hükümdarın karşısında bulunduğu ve Sâre Validemizin de onun sarayına çağrıldığı rivayet edilir.
Allah Teâlâ, kulunu zalimin zulmünden muhafaza etmiştir.
Sâre Validemize zarar vermek isteyen kişinin eli tutulmuş ve Sâre Validemizin duasıyla tekrar serbest bırakılmıştır. Ancak tekrar zarar vermeye kalkışınca yine aynı hâl meydana gelmiştir.
Bu hadise bize şu dersi verir:
Kul bütün kapıların kapandığını zannettiği zaman bile Allah'ın kapısı açıktır.
Zulmeden insan kendisini güçlü zannedebilir. Fakat Allah'ın kudreti karşısında insanın gücü sınırlıdır.
Sonunda o hükümdar Sâre Validemize dokunamayacağını anlamış ve onu Hz. İbrahim Aleyhisselâm'a geri göndermiştir.
Rivayetlerde Sâre Validemize Hâcer Validemizin de verildiği ve daha sonra Hâcer Validemizden İsmail Aleyhisselâmın dünyaya geldiği anlatılır.
İsmail Aleyhisselâmın neslinden de Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem gelmiştir.
Burada bizim için asıl ders, Allah'ın kullarını hiç beklemedikleri kapılardan koruyabilmesidir.
GELECEK, MEHDÎ VE HZ. İSA HAKKINDA TEFEKKÜR
Buradan sonra bazı meseleleri kendi tefekkürümüz açısından değerlendirelim.
Hz. İsa Aleyhisselâmın nüzulü, Mehdi ve ahir zaman hadiseleri hakkında İslam geleneğinde çeşitli rivayetler bulunmaktadır.
Benim kanaatim ve tefekkürüm şudur:
İnsan, ahir zaman meselelerini konuşurken kesin hüküm verir gibi davranmamalıdır.
Özellikle keşfî bilgiler, rüyalar ve kişisel tefekkürler, herkes için bağlayıcı bir inanç esası gibi sunulmamalıdır.
Benim keşfi bilgime göre bazı hadiselerin zaman ve mekân anlayışımızın dışında farklı bir hikmeti olabilir. Fakat bunun kesin hakikatini Allah bilir.
Bizim görevimiz, Allah'ın takdirini zorlamak değil, O'nun emirlerine uygun yaşamaktır.
Mehdi konusunda da ölçümüz bellidir:
Mehdi bir peygamber değildir. Peygamberlik Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile sona ermiştir.
Hz. İsa Aleyhisselâm hakkında ise Kur'an ve sahih rivayetlerin bildirdiği ölçüyü esas almak gerekir.
Bunun dışındaki keşif, rüya ve tefekkürleri ise kendi sınırları içerisinde değerlendirmek gerekir.
TAVUK MU YUMURTADAN ÇIKTI, YUMURTA MI TAVUKTAN?
Bazen insanın önüne öyle meseleler gelir ki, ilk bakışta hangisinin önce olduğunu anlamakta zorlanır.
Tavuk mu yumurtadan çıktı, yumurta mı tavuktan?
İnsan burada biraz durup tefekkür etmelidir.
Çünkü Allah'ın yaratma kudreti, bizim bildiğimiz sebep-sonuç zincirlerinden ibaret değildir.
Biz sebepleri görürüz; Allah ise sebepleri de sonuçları da yaratandır.
Bu sebeple insanın bilgisi arttıkça kibri değil, hayreti artmalıdır.
Bilgi insanı Allah'tan uzaklaştırıyorsa o bilgi nefsin elinde bir yük hâline gelir.
Bilgi insanı Allah'ın kudreti karşısında hayrete düşürüyorsa, o zaman tefekküre dönüşür.
NAMAZDA “RABBENÂĞFİRLΔ DUASININ TEFEKKÜRÜ
Daha önceki vaazlarımızda namazda okunan duaların mânaları üzerinde de durmuştuk.
“Rabbenâğfirlî” duasının mânasında insanın kendisi için, anne ve babası için ve müminler için mağfiret istemesi vardır.
Bu dua bize vefayı öğretir.
İnsan yalnız kendisini düşünmemelidir.
Anne ve babasını hatırlamalıdır.
Mümin kardeşlerini hatırlamalıdır.
Geçmişte yaşamış salihleri hayırla anmalıdır.
Kendisine iyilik yapanları unutmamalıdır.
İşte ibadetin bir yönü de insanın nefsinin bencilliğini kırmasıdır.
Namazda insanın Rabbine yönelmesi, dünya telaşından bir müddet uzaklaşması ve Allah'ı hatırlaması büyük bir nimettir.
Tahiyyatta otururken insan bedenini bir müddet Allah'ın huzurunda sakinleştirir.
Bu hâl bize şunu hatırlatır:
İnsan bazen durmalı, susmalı, düşünmeli ve Rabbini hatırlamalıdır.
Kur'an'ı öğrenmek, okumak ve hayatımıza geçirmek bizim için büyük bir vazifedir.
Kur'an'ı terk eden bir toplum, zamanla kendi değerlerini de kaybedebilir.
Bu nedenle Kur'an'ı mahcur bırakmamak gerekir.
Kur'an sadece okunacak bir kitap değil, hayatımızı düzeltmek için başvuracağımız ilahî rehberdir.
NEFSİNE TAPMAMAK
Kâinat insana hizmet edecek birçok nimetle donatılmıştır.
Fakat bu, insanın kendisini kâinatın Rabbi zannetmesi için değildir.
İnsan ne kadar yükselirse yükselsin, kul olduğunu unutmamalıdır.
Allah Teâlâ insana nimet vermiştir.
Fakat nimet verilmesi, mülkiyetin insana geçtiği anlamına gelmez.
İnsan emanetçidir.
İnsan nefsinin peşinden gidip “Ben yaptım, ben yarattım, ben sahibim.” demeye başladığı zaman Firavunî bir anlayışa yaklaşır.
Firavun'un en büyük yanlışı da kendi nefsini ilahlaştırmasıydı.
Biz ise Rabbimizden nefsimizin bizi aldatmasından korunmayı istemeliyiz.
Rabbim! Kâinattaki yerini unutan, nefsinin peşine düşen ve kendisini büyük gören kullardan eyleme. Bizi nefsimize tapmaktan, kibirden ve gururdan muhafaza eyle.
Allah âlemi insana musahhar kılmış olabilir; fakat bu, insanın Allah'a karşı büyüklük taslaması için değildir.
Tam tersine, insan kendisine verilen nimetleri görünce Rabbine daha çok şükretmelidir.
CELÂL VE CEMÂL ARASINDA DENGE
Allah'ın Celâlini bilmek, insanlara karşı zalim olmak değildir.
Allah'ın Cemâlini bilmek de her şeyi başıboş bırakmak değildir.
Mümin, Celâl ile Cemâl arasında denge kurmalıdır.
Gerektiğinde hakkı söylemelidir.
Fakat hak söylerken dilini çirkinleştirmemelidir.
Yanlışı eleştirebilir.
Fakat insanlara hakaret etmemelidir.
Zulme karşı durabilir.
Fakat kendisi de zalimleşmemelidir.
İşte gerçek metanet budur.
SON SÖZ
Ey müminler!
Allah'ın Celâlini düşününüz.
O'nun azametini düşününüz.
Kâinatın büyüklüğünü düşününüz.
Sonra kendi nefsinize bakınız.
Koca kâinat içerisinde küçücük bir varlık olduğumuz hâlde, Rabbimiz bize akıl, irade, iman ve kulluk şerefi vermiştir.
Bundan daha büyük nimet olur mu?
Öyleyse nefsimize değil Rabbimize güvenelim.
Kibre değil tevazuya sarılalım.
Öfkeye değil hikmete sarılalım.
Hakarete değil güzel söze sarılalım.
Düşmanlığa değil adalete sarılalım.
Ve Allah'ın bizlere verdiği nimetleri O'nun rızası yolunda kullanalım.
Rabbim! Hz. İbrahim Aleyhisselâma, Sâre Validemize, Hâcer Validemize, İsmail Aleyhisselâma, Hz. Meryem'e, Hz. İsa Aleyhisselâma, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e, Ehl-i Beyt'ine, ashabına ve bütün salih kullarına rahmet ve selâm eyle.
Rabbim! Bizi hak yoldan ayırma.
Nefsimizin şerrinden muhafaza eyle.
Kalplerimizi imanla, dilimizi zikirle, amellerimizi ihlâsla güzelleştir.
Bize Celâlini ve Cemâlini doğru anlamayı nasip eyle.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 03.12.2013 Salı
El-Müheymin: Ölüleri Dirilten ve Hayatı Yeniden Veren Allah'tır
(Kar©glan'ın 12.12.2013 Perşembe Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
Ve lekad âteynâ Dâvûde ve Süleymâne ilmen.
Ve kâlel-hamdü lillâhillezî faddalenâ alâ kesîrin min ibâdihil mü'minîn.
Sadakallâhü'l-azîm.
Neml Sûresi, 15. ayet.
Allahümme salli alâ Dâvûde ve Süleymân.
Ve sallu alâ Îsâ ve Meryem.
Ve sallu alâ isne y aşere havâriyyûn.
Ve sallu alâ Ashâb-ı Kehf.
Ve salli alâ Muhammed Mustafa ve alâ âlihî ve ashâbihî ecmaîn.
Yolculuğumuza Başlıyoruz
Yolculuğumuz, Allah'ın dilediği kullarına ilim vermesi ve ilmin Allah'ın bir nimeti olması hakkındaki tefekkürümüzle başlayacak.
Bazı insanlar şöyle düşünebilir:
“Bu da Allah'ın kulu, biz de Allah'ın kuluyuz. Bunun bizden farkı nedir? Nasıl olur da bizden daha fazla bilir?”
İşte Rabbimiz bize bunun cevabını Kur'an-ı Kerim'de bildiriyor.
Allah, Dâvûd'a ve Süleyman'a ilim verdiğini bildiriyor. Onlar da kendilerine verilen bu nimetin karşısında kibirlenmediler. Aksine:
“Hamdolsun Allah'a ki bizi mümin kullarının birçoğundan üstün kıldı.”
dediler.
Burada asıl mesele, ilmin insana üstünlük taslamak için değil, Allah'ın nimetini bilmek için verilmiş olduğunu anlamaktır.
İlim Allah'ın lütfudur.
Kimine az, kimine çok verir.
Kimini bir konuda, kimini başka bir konuda öne çıkarır.
Önemli olan, verilen nimetin sahibinin Allah olduğunu unutmamaktır.
El-Müheymin ve Diriliş Üzerine Tefekkür
El-Müheymin ismi şerifi üzerinde düşündüğümüzde Allah'ın kullarını gözeten, koruyan, her şeyi bilen ve her şey üzerinde hâkim olan olduğunu anlarız.
Allah'ın diriltmesi ve yeniden hayat vermesi ise el-Bâis ismiyle de ifade edilir.
Benim burada yapacağım tefekkür ise bu iki mananın insanın yaratılışında nasıl birlikte düşünülebileceği üzerinedir.
Allah hayatı veren, hayatı koruyan ve ölüleri yeniden diriltmeye kadir olandır.
Kur'an-ı Kerim'de bunun birçok örneğini görüyoruz.
Hızkıl aleyhisselâm döneminde ölümle karşılaşan bir topluluğun Allah'ın emriyle yeniden diriltilmesi, Allah'ın kudretini gösteren ibretli olaylardandır.
Hz. İsa aleyhisselâmın da Allah'ın izniyle ölüleri diriltmesi, yine Allah'ın kudretine işaret eden bir mucizedir.
Burada dikkat edilmesi gereken nokta şudur:
Peygamberler kendi güçleriyle değil, Allah'ın izniyle mucize gösterirler.
Dirilten Allah'tır.
Hayat veren Allah'tır.
Şifa veren Allah'tır.
Üzeyir Aleyhisselâm ve Yüz Yıl Meselesi
Bakara Sûresi'nde anlatılan Üzeyir aleyhisselâm kıssası da bu konuda önemli bir tefekkür vesilesidir.
Üzeyir aleyhisselâm, Allah'ın ölüleri nasıl dirilteceğini görmek istemiş ve kalbinin tamamen tatmin olması için bunun kendisine gösterilmesini dilemiştir.
Bunun üzerine Allah Teâlâ ona kudretinin bir işaretini göstermiştir.
Üzeyir aleyhisselâm yüz yıl ölü veya ölüm hâline benzer bir durumda kaldıktan sonra yeniden diriltilmiş ve kendisine ne kadar kaldığı sorulmuştur.
Daha sonra hayvanının kemiklerine bakması ve Allah'ın onları nasıl yeniden bir araya getirip hayat verdiğini görmesi kendisine gösterilmiştir.
Önce kemikler bir araya getirilmiş, sonra üzerlerine et giydirilmiş ve Allah'ın kudretiyle yeniden hayat verilmiştir.
Buradaki asıl ders şudur:
İnsan için imkânsız görünen bir şey, Allah için imkânsız değildir.
Toprak olmuş bedenleri yeniden yaratmak Allah'a zor değildir.
Çünkü ilk defa yaratan, tekrar yaratmaya da kadirdir.
Hayatın Sırrı ve Yaratılış
Burada benim kanaatimce üzerinde durulması gereken başka bir nokta daha vardır.
İnsan, yaratılışın yalnızca görünen tarafına bakarsa birçok hikmeti anlayamaz.
Kemik, et, kan, süt, toprak, su, bitki ve bütün canlılar arasında Allah'ın kurduğu bir düzen vardır.
İnsan bedenindeki kalsiyumdan toprağın ürünlerine kadar birçok nimet birbirine vesile olur.
Hayvanlar bitkilerden beslenir.
Bitkiler topraktan ve sudan faydalanır.
İnsan da bütün bunlardan faydalanır.
Süt bir nimettir.
Kan hayatın bir parçasıdır.
Kalp bedenin hayat düzeninin merkezlerinden biridir.
Fakat bütün bunların üzerinde hayatı veren Allah vardır.
Kalbin çalışmasını, bedenin yaşamasını ve ruhun bedende bulunmasını sağlayan Allah'ın kudretidir.
Öyleyse:
Canı veren Allah'tır.
Hayatı veren Allah'tır.
Şifayı veren Allah'tır.
Diriliği veren Allah'tır.
Bizim vazifemiz ise bu nimetleri Allah'tan bilmek ve O'na şükretmektir.
Hz. İsa, Hz. Muhammed ve Hayat Yolu
Hz. İsa aleyhisselâm hakkında da burada bir tefekkür vardır.
Hz. İsa'nın hayatında diriliş, şifa ve Allah'ın kudretiyle ilgili büyük hikmetler vardır.
Fakat insan, Hz. İsa'nın yaptığı mucizeleri onun kendi kudreti zannetmemelidir.
Kur'an'ın bize öğrettiği ölçü açıktır:
Allah'ın izni olmadan hiçbir mucize gerçekleşmez.
Hz. İsa'nın hayatı da Allah'ın kudretinin bir göstergesidir.
Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem ise Allah'ın son peygamberidir.
Biz Müslümanlar için yol, Allah'ın kitabına ve Peygamber Efendimizin rehberliğine sarılmaktır.
Bütün peygamberlere iman ederiz.
Hz. İsa'yı da severiz.
Hz. Musa'yı da severiz.
Hz. İbrahim'i de severiz.
Hz. Davud'u ve Hz. Süleyman'ı da severiz.
Fakat hiçbir peygamberi Allah'ın makamına yükseltmeyiz.
Çünkü hayatı veren yalnızca Allah'tır.
“Ya Rah”
diyerek Allah'ın rahmetini arayan kul, önce kendi acziyetini bilmelidir.
İnsan, Allah'ın rahmetine muhtaçtır.
Kainatın Haritası ve İnsan
Kainatın haritasını insan bedeninde düşünürsek, insanın birçok duyu ve algılama yolu olduğunu görürüz.
Göz görür.
Kulak işitir.
Dil konuşur ve tat alır.
Burun koklar.
El tutar.
Ayak yürür.
Akıl düşünür.
Kalp hisseder.
Bütün bunlar insanın dünyayı tanımasına vesile olur.
Fakat insanın asıl yolu Allah'a giden iman ve kulluk yoludur.
İnsanın yaratılışındaki bütün nimetler, onu Allah'ı tanımaya götürmek için birer vesiledir.
Namazda her gün:
“İhdinâ's-sırâtal-müstakîm.
Sırâtallezîne en'amte aleyhim...”
deriz.
Yani Allah'tan bizi dosdoğru yola iletmesini isteriz.
Nimet verilenlerin yoluna iletmesini isteriz.
Öyleyse bizim yolumuz, nefsin ve arzuların peşinden gitmek değil, Allah'ın nimetlendirdiği kulların yoluna yönelmektir.
Ağızdan aldığımız nimetler bile bize Allah'ın rızkını hatırlatır.
Süt bir nimettir.
Ekmek bir nimettir.
Su bir nimettir.
Et bir nimettir.
Meyve bir nimettir.
Bütün bu nimetlerin sahibi Allah'tır.
Öyleyse nimet yolundan Allah'a gitmek demek, nimeti vereni unutmamak demektir.
Övmek ve Yermek
“Övmek demek adamı yükseltmek, yermek demek adamı küçültmek midir?”
diye soranlar olabilir.
Hayır.
Bir insanın gerçek değeri insanların övmesiyle artmaz, yermesiyle de azalmaz.
Altın değerlidir.
Altının çeşitli özellikleri vardır. Elektriği iyi iletir, paslanmaz ve kıymetli bir madendir.
Biz altının bu özelliklerini anlattığımız zaman altını daha değerli hâle getirmeyiz.
Altın zaten altındır.
Birisi altını övdü diye altın platin olmaz.
Birisi altını kötüledi diye altın teneke olmaz.
Aynı şekilde değerli bir insanı övmek onun hakiki değerini Allah katında değiştirmez.
Bir insanı yermek de Allah katındaki gerçek değerini değiştirmez.
Önemli olan insanın gerçekten nasıl olduğudur.
Altın gibi değerli olan insan da kendisini övmez.
Karga iken kendisini şahin zannetmez.
Şahin de başkaları onu yerdiler diye kargaya dönüşmez.
Fakat insan kendisine yapılan övgüleri gerçek zannedip nefsine kapılırsa, kendi hakikatini unutabilir.
Karganın kekliğe bakıp onun yürüyüşünü taklit etmeye çalışırken kendi yürüyüşünü unutması gibi...
İnsan da başkasına özenirken kendi yaratılışını, kendi vazifesini ve kendi kulluğunu unutmamalıdır.
Allah'ın Has Kulları
Kur'an-ı Kerim'de şeytanın insanları saptırmak için her yönden yaklaşacağını söylediği bildirilir.
Fakat Allah'ın ihlaslı kulları üzerinde şeytanın hâkimiyeti yoktur.
Şeytan insanı vesveseye düşürmek ister.
Sağdan yaklaşır.
Soldan yaklaşır.
Önden yaklaşır.
Arkadan yaklaşır.
Fakat Allah'a samimiyetle kulluk edenler, şeytanın tuzaklarına karşı Allah'a sığınırlar.
Öyleyse altın gibi değerli olan insanlar için övülmek de yermek de asıl ölçü değildir.
Asıl ölçü Allah'ın rızasıdır.
Hz. Muhammed'in Değeri
Ebu Cehil, Peygamber Efendimizi yermekle Hz. Muhammed'in değerini azaltabildi mi?
Hayır.
Ebu Bekir, Ömer ve diğer sahabeler Peygamber Efendimizi övdüler diye onun Allah katındaki makamını artırmış olmadılar.
Çünkü Hz. Muhammed'in makamı insanların sözlerine bağlı değildir.
İnsanlar ne söylerse söylesin, Allah'ın seçtiği peygamberin hakikati değişmez.
Aynı şekilde Ehl-i Beyt'i sevmek de onların Allah katındaki gerçek değerini insanların sözleriyle oluşturmak anlamına gelmez.
Biz onları severiz çünkü Allah ve Resûlü'nün bize öğrettiği ölçüler içinde onların değerini biliriz.
Cahil Sofu ve Ölçüsüz Övgü
Eskiler:
“Şeyh uçmaz, cahil sofu uçurur.”
demişlerdir.
Yani insan sevdiği kişiyi aşırı derecede yüceltirse, onu hak etmediği makamlara çıkarabilir.
Bu nedenle sevgi de ölçülü olmalıdır.
Mehdi konusunda da aynı ölçü geçerlidir.
Mehdi hakkında konuşurken onu peygamber makamına çıkarmak doğru değildir.
Benim kanaatimce Mehdi meselesini Kur'an'ın ve sahih dini ölçülerin dışında aşırı yorumlarla büyütmek yerine, Allah'ın bir kulunu ve Allah'ın dilemesiyle bir hizmete vesile olacak bir insanı düşünmek gerekir.
İnsanları aşırı yüceltmek de aşırı küçümsemek de doğru değildir.
Her şey yerli yerinde söylenmelidir.
Her Şey Vaktinde ve Yerinde Olmalıdır
Mevsiminde yapılmayan hac, hac ibadetinin şartlarını taşımıyorsa farklı bir ibadet olarak değerlendirilir.
Vaktinde kılınmayan namaz ise eda değil, kaza olur.
Öyleyse sözün de zamanı vardır.
İbadetin de zamanı vardır.
Her şeyin bir yeri ve ölçüsü vardır.
Yerinde söylenmeyen söz, insanı hakikate götürmek yerine karışıklığa götürebilir.
Bu nedenle insan hem konuşmasına hem de ameline dikkat etmelidir.
Allah bize doğru zamanda doğru sözü söylemeyi, doğru ameli işlemeyi ve doğru yolda yürümeyi nasip eylesin.
İnsanların övgüsüne aldanmayalım.
Yergisinden de korkmayalım.
Allah bizi nasıl biliyorsa, bizim gerçek değerimiz odur.
Öyleyse kendimizi düzeltmeye çalışalım.
İlmimizi artıralım.
Nefsimizi terbiye edelim.
Allah'ın kullarına faydalı olalım.
Rabbim bizleri ilmiyle amel edenlerden, nimetinin kıymetini bilenlerden, kendisini övenlerden değil Allah'ı övenlerden eylesin.
Rabbim bizleri övgüyle kibirlenenlerden, yergiyle yıkılanlardan eylemesin.
Bizlere Hz. Muhammed Mustafa'nın yolunda yürümeyi, bütün peygamberlere iman etmeyi, Allah'ın kudretini ve rahmetini tefekkür etmeyi nasip eylesin.
Rabbim bizleri hakikati yerli yerinde söyleyen, sözünü amelinden ayırmayan ve kendi nefsini hesaba çeken kullarından eylesin.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 12.12.2013 Perşembe
Tutan El ve Bırakan Eller
(Kar©glan'ın 20.12.2013 Cuma Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm. Bismillâhirrahmânirrahîm.
İnnemâ tünziru menittebeazzikre ve haşiyerrahmâne bilğayb. Febeşşirhu bi mağfiretin ve ecrin kerîm.
Sadakallâhü'l-azîm. Yâsîn Sûresi'nden ayet.
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm. Bismillâhirrahmânirrahîm.
Muhakkak ki sen ancak zikre uyan ve Rahmân'dan gaybda korkan kimseyi uyarabilirsin. Öyleyse onu bir mağfiret ve kerîm bir mükâfat ile müjdele.
Sadakallâhü'l-azîm. Yâsîn Sûresi'nden ayet.
Allahümme salli alâ Muhammedin ve alâ âli Muhammed.
Ve alâ âli Fâtıma.
Allahümme salli alâ Meryem ve alâ âli Meryem ve Îsâ.
Allahümme salli alâ Yakub ve alâ âli Yakub ve Yusuf.
Allahümme salli alâ Davud ve alâ âli Davud ve Süleyman.
Allahümme salli alâ Zekeriyyâ ve alâ âli Zekeriyyâ ve Yahyâ.
Allahümme salli alâ Lokman ve alâ âli Lokman.
Yolculuğumuza başlıyoruz.
Bir bırakan eller olmazsa, tutan eller neyi tutacak?
Eken eller olmazsa, biçen eller neyi biçecek? Diken eller olmasa, koparan eller neyi koparacak? İnsan hayatında her şey bir diğerine bağlıdır.
Bir anne-babanın emeği olmazsa çocuk nasıl büyüyecek? Çocuğu besleyen, yetiştiren, eğiten eller olmazsa o çocuk hayata nasıl hazırlanacak? Pişiren eller olmasa, sofraya gelen nimetlerden nasıl faydalanacağız?
Ören eller olmasa, giyen insanlar ne giyecek? Yıkayıp temizleyen su ve sabun olmasa, kirlenen şeyler nasıl temizlenecek?
Toprak olmasa yağmur neyi bitirecek? Yer olmasa gökten inen yağmur nereye inecek? Gökler olmasa yerdekiler nereye bakacak?
Ses olmasa kulak neyi duyacak? Söyleyen bir dil ve dinleyen bir kulak olmasa, insan nasıl anlaşacak? Akıl ve düşünce olmasa insan duyduklarından nasıl ibret alacak?
Tat ve lezzet olmasa yemeğin nimet oluşunu nasıl anlayacaktık?
Yumurta olmasa tavuğun bize sunduğu nimeti nasıl bilecektik? Süt ve peynir olmasa hayvanlardan bize ulaşan nimetlerin kıymetini nasıl anlayacaktık?
Hastalar olmasa doktorların ve şifaya vesile olan insanların hizmetinin anlamını nasıl bilecektik?
Kâbe olmasa Mekke'yi nasıl tanıyacaktık? Allah'ın sevgili kulları ve peygamberler olmasa onların yaşadığı beldelerin ve bıraktıkları mirasın kıymetini nasıl anlayacaktık?
Haram olmasa helalin manasını nasıl anlayacaktık? Yasaklar olmasa serbestliğin ve tercihin anlamı nasıl ortaya çıkacaktı?
Öğrenmek olmasa bilmenin, bilmek olmasa öğretmenin manası nasıl anlaşılacaktı?
Kalem olmasaydı yazmaktan, yazmak olmasaydı kitaptan nasıl söz edecektik?
Çocuk olmasa anne ve baba olmanın manası nasıl anlaşılacaktı?
Cehennem olmasaydı cennetin kıymetini nasıl anlayacaktık? Düşmanlık olmasa dostluğun, yanlış olmasa doğrunun, karanlık olmasa aydınlığın kıymetini nasıl bilecektik?
Anlatan olmasa dinleyen, öğrenci olmasa öğretmen ve öğretmek olmazdı.
İmtihan olmasaydı sabrın, şükretmenin ve teslimiyetin kıymetini nasıl anlayacaktık?
Öyleyse bunları sayabildiğin kadar say. Çünkü Allah Teâlâ varlık âleminde birçok şeyi birbirine vesile kılmıştır.
Ve Allah, insanı da çiftler hâlinde yaratmıştır. Buna zevc denilmesi, birbirini tamamlayan iki unsurun varlığını gösterir.
İnsanlar bazen evlilikte mutlaka aynı fikirde olunması gerektiğini söylerler.
Kar©glan hoca der ki:
Her konuda aynı düşünmek şart değildir. İnsanların birbirinden farklı yönleri olabilir. Birisi sıcaklığı severken diğeri serinliği sevebilir. Birisi tatlıyı severken diğeri ekşiyi tercih edebilir. Önemli olan birbirine düşman olmak değil, farklılıkları Allah'ın yaratışındaki hikmetler olarak görebilmektir.
Sonbahar dünyayı kışa bırakır. Kış zamanı gelince ilkbahara yer açar. Anne ve baba çocuklarını büyütür, sonra onlar kendi yuvalarını kurarlar. Yeni nesiller gelir, eski nesiller bu dünyadan ayrılır.
Böylece hayat devam eder.
İnsan da kendinden sonra gelecek olanlara yer bırakır. Ölüm, hayatın önüne geçmek değil, bir neslin diğerine yol vermesidir.
İnsan nefes verir ki yeniden nefes alabilsin. Karbondioksiti çıkarır ki oksijen alabilsin. Zekât ve fitre verir ki Allah'ın verdiği nimeti paylaşmanın bereketini görebilsin. Kurbanını paylaşır ki Allah yolunda fedakârlığın ve paylaşmanın manası yaşasın.
Bazılarında Rahmân'ın tecellisi, bazılarında Rahîm'in tecellisi farklı şekillerde ortaya çıkar.
Peygamberlerin hayatlarına baktığımızda da birçok hikmet görürüz. Hz. Yusuf'un hayatında sabrın, iffet ve emanete sahip çıkmanın, tasarrufun ve tedbirin önemini görürüz. Hz. Meryem'de teslimiyeti, Hz. İsa'da ise Allah'ın kudretinin ve büyük imtihanların hikmetlerini görürüz.
Öyleyse herkesin ve her varlığın bir hikmeti vardır.
Kış soğuk olsa bile insan kışın gelmesini bekler. Yağmur gecikince baharın gelmesini özleriz.
Âşık Veysel'in dediği gibi:
“Güzelliğin on para etmez,
Bu bendeki aşk olmasa.”
Demek ki bir şeyin kıymeti yalnızca kendi görünüşünde değildir. Ona bakan gözde, onu anlayan gönülde ve ondan alınan derste de bir mana vardır.
Evlilikte de esas olan her konuda aynı düşünmek değildir. Asıl olan, farklılıkların içinde birbirine saygı göstermek, birbirini tamamlamak ve Allah'ın verdiği emaneti korumaktır.
Gece ile gündüz birbirine düşman değildir. Biri diğerine yer açar.
Yaz ile kış da birbirine düşman değildir. Her mevsim kendi vazifesini yapar.
İşte hayatın düzeni de böyledir.
İçtihat ve Farklılıkların Hikmeti
Ümmetin alimlerinin bazı meselelerde farklı içtihatlarda bulunmaları da bu açıdan düşünülebilir.
İmam Ahmed bin Hanbel, İmam Şâfiî ve İmam Ebû Hanîfe gibi büyük alimlerin bazı meselelerde farklı hükümler vermeleri, insanların her zaman tek bir bakış açısına mahkûm olmadığını gösterir.
Burada önemli olan, farklılığı düşmanlık hâline getirmemektir.
Bir insanın mizacı ve ihtiyacı diğerinden farklı olabilir. Birine uygun olan bir şey başkasına uygun olmayabilir.
Nasıl ki tavşan havucu sever, başka bir hayvan başka bir yiyeceği tercih eder; insanlarda da yaratılıştan gelen farklılıklar vardır.
Fakat bu farklılıklar zulme ve haksızlığa bahane yapılamaz.
Birinin ihtiyacı diğerinin hakkını çiğnemeyi helal hâle getirmez.
Bu nedenle insan, kendi menfaatini düşünürken başkasının hakkını da düşünmelidir.
Allah'ın adaleti, herkesin hakkını gözetir.
Bir insanın geçim sıkıntısı çekmesi, başkasının malını çalmasını helal hâle getirmez. Aynı şekilde mal sahibi olmak da fakire karşı merhametsiz davranmayı haklı çıkarmaz.
Hak, hak sahibinindir.
İşte burada insanın imtihanı başlar.
Bütüne Bakmak
Vaazlarımızda bazen bazı ifadelerin anlaşılması zor olabilir.
Güzel kardeşlerim, bir parçaya bakıp hüküm vermeyin; mümkün olduğunca bütüne bakın.
Bazen bir olayın yalnızca bir yönü insana ağır veya anlaşılmaz gelebilir. Fakat bütünüyle düşündüğümüzde, o olaydan alınacak bir ibret ve hikmet ortaya çıkabilir.
Allah insanı kainatın küçük bir örneği gibi yaratmıştır. İnsan bedeninde görülen düzen, kainatta görülen düzenin anlaşılması için de bir tefekkür vesilesidir.
İnsan nimetleri alır, işler, faydalanır ve geriye kalanları bedeninden çıkarır. Bu dahi Allah'ın yaratışındaki düzenin bir göstergesidir.
İnsan bedeninin hiçbir organı gereksiz değildir. Her birinin bir vazifesi vardır.
Öyleyse insan, kendi bedenine bakarak bile Allah'ın kudretini tefekkür edebilir.
Allah'ın yaratmış olduğu hiçbir şeyi küçümsemeyelim.
Hz. İsa ve Ahir Zaman Üzerine Tefekkür
Burada Hz. İsa hakkında da bir tefekkürden bahsetmek istiyorum.
Benim kanaatime göre Hz. İsa'nın ahir zamanda yeniden ortaya çıkması, Allah'ın kudretinin ve kulları için hazırladığı büyük imtihanların bir tecellisi olarak anlaşılmalıdır.
Kur'an'da ve dini kaynaklarda Hz. İsa'nın hayatı, Allah'ın kudretini gösteren önemli olaylarla birlikte anlatılır.
Hz. İsa'yı küçümsemek veya onun hakkında uygunsuz sözler söylemek doğru değildir.
Onun hayatında bize verilen ders; Allah'ın dilediğini nasıl yaratacağını, kullarını nasıl imtihan edeceğini ve hakikatin sonunda nasıl ortaya çıkacağını düşünmektir.
Benim keşfi bilgime göre burada anlatılmak istenen asıl mesele, insanın küçük gördüğü bir şeyin Allah katında büyük bir hikmete vesile olabileceğidir.
İnsan, kendi ölçüsüne göre hüküm vermemelidir.
Allah'ın hesabı insanın hesabından daha büyüktür.
Ahir zamanda Hz. İsa'nın gelişi konusunda farklı yorumlar yapılabilir. Fakat mümin için önemli olan, fitneler karşısında imanı korumak, hakka sarılmak ve Allah'ın adaletine güvenmektir.
Hz. Muhammed'in son peygamber oluşu ile Hz. İsa'nın ahir zamanda gelişi arasında bir çelişki aramak yerine, peygamberlik makamının tamamlandığını ve Hz. İsa'nın yeni bir şeriat getiren peygamber olarak değil, Allah'ın takdiriyle bir hikmete vesile olacak şekilde anlaşıldığını düşünmek gerekir.
Ahir zaman denildiğinde de insanın kendisini daha fazla hesaba çekmesi gerekir.
Çünkü zamanın sonuna yaklaşmak, insanın sorumluluğunun ortadan kalkması değil, aksine daha dikkatli olması anlamına gelir.
Allah herkese yaptığının karşılığını hakkıyla verendir.
Öyleyse insan, küçümsediği veya değersiz gördüğü şeyler konusunda dikkatli olmalıdır.
Allah'ın yarattığı hiçbir kul hakkında kibirlenmeyelim.
Bugün küçük gördüğümüz bir insanın yarın büyük bir hizmete vesile olup olmayacağını bilemeyiz.
Atalarımızın güzel bir sözü vardır:
“Deve büyük, ot yer; şahin küçük, et yer.”
Yani görünüşe bakarak hüküm verilmez.
Gururlanma insanoğlu...
Ölüme çare mi var?
Hazan olmuş bir gül gibi solmamaya çare mi var?
Hani ecdat, hani ata?
Hakka karşı hata yapma.
Tabut denen cansız ata binmemeye çare mi var?
Makamımız kuş misali,
Daldan dala konabilir.
İnsanoğlu yok misali,
Bir gün olur ölebilir.
Dağlar taşlar kül misali,
Bir gün olur tozabilir.
İnsanoğlu gül misali,
Bir gün olur solabilir.
Hakikate eren erler,
Mevlasını bulabilir.
Kendini kemter görenler,
Bir gün yüce olabilir.
İşte insanın asıl imtihanı budur.
Bugün kendisini üstün gören, yarın Allah'ın huzurunda mahcup olabilir.
Bugün küçümsenen bir insan ise Allah katında çok değerli olabilir.
Öyleyse insan kendisini büyük, başkasını küçük görmemelidir.
Hz. İsa'yı küçümseyenler hakkında da ibret alınacak olan budur. İnsanlar onu nasıl anladılar, nasıl değerlendirdiler ve hakkında nasıl hüküm verdilerse, Allah onların niyetlerini ve yaptıklarını bilir.
Ahir zamanda Deccal fitnesi karşısında hakikatin ortaya çıkması da Allah'ın takdirindedir.
İnsanlığın kurtuluşu ise her şeyden önce Allah'a iman etmek, peygamberlerin yoluna sarılmak, adaletten ayrılmamak ve fitneler karşısında doğruyu seçmekle mümkündür.
İnsan Kendini Hesaba Çekmelidir
Hidayete ermek, Allah'ın hesabını bilen ve kendisini hesaba çeken bir kul olmakla mümkündür.
Allah el-Hasîb'dir.
Yani kullarının yaptıklarını bilen, hesaplarını gören ve gerektiğinde karşılığını veren Allah'tır.
Öyleyse bu dünya denen misafirhaneden ayrılırken, yediğimizin, içtiğimizin, kazandığımızın, harcadığımızın, söylediğimizin ve yaptığımız her işin hesabını vereceğimizi unutmayalım.
Peygamber Efendimizden rivayet edilen:
“Ölmeden önce ölünüz ve kendinizi hesaba çekiniz.”
sözü de insanın kendi nefsini sorgulamasına işaret eder.
Akşam yatağa girdiğimizde yalnızca yarın ne kazanacağımızı veya dünyada ne yapacağımızı düşünmeyelim.
Bugün ne yaptım?
Kimi kırdım?
Kimin hakkına girdim?
Hangi günahı işledim?
Hangi iyiliği yaptım?
Allah için ne yaptım?
Bunları düşünelim.
Eğer günah işlediysek tövbe edelim.
Sonra kalkıp iki rekât namaz kılalım veya bir tesbih çekelim, Kur'an'dan birkaç ayet okuyalım.
Çünkü Allah Teâlâ şöyle buyuruyor:
“İnnel-hasenâti yüzhibnes-seyyiât.”
Şüphesiz iyilikler kötülükleri giderir.
Hûd Sûresi, 114. ayet.
Öyleyse kötülük yaptıktan sonra ümitsizliğe düşmeyelim.
Tövbe edelim, iyilik yapalım ve Allah'ın rahmetine sığınalım.
Tutan Eller ve Bırakan Eller
Hayatta hiçbir makam ve hiçbir güç sonsuza kadar devam etmez.
Tutan eller bir gün bırakır ki yerini yeni eller alsın.
Dedeler bu dünyadan gitmeseydi, torunlar bu dünyada dede olamazdı.
Anne ve babalar bir gün çocuklarına yer bırakır.
Öğretmenler bir gün öğrencilerine yer bırakır.
Bir nesil gider, başka bir nesil gelir.
Bu Allah'ın dünyaya koyduğu düzendir.
Öyleyse insan elindeki makamı, gücü ve imkânı sonsuza kadar kendisine verilmiş sanmamalıdır.
Bugün sana verilen görev yarın başkasına verilebilir.
Bugün tuttuğun yer yarın başka birine emanet edilebilir.
Önemli olan o emaneti Allah'ın rızasına uygun kullanmış olmaktır.
Yarbay Mehmet İldırar'ın rahmetli bir sözünde anlatıldığı gibi:
“Musa asasını nasıl tuttu, İbrahim ateşe nasıl girdi diye anlatan Müslüman; sen vaktin geldiğinde asanı nasıl tutacaksın, asıl önemli olan budur.”
Yani geçmişte yaşamış büyük insanların imtihanlarını anlatmak kolaydır.
Asıl mesele, insanın kendi zamanında nasıl davranacağıdır.
Onların zamanı geçti.
Bizim zamanımız ise bugün ve şu andır.
Öyleyse ey insan, kendi zamanına sahip çık.
Allah'ın sana verdiği aklı, ömrü, sağlığı, malı ve imkânı hayır yolunda kullan.
Çünkü Allah adalet sahibidir.
Allah el-Adl'dir.
Allah el-Hasîb'dir.
Herkes kendi yaptığının hesabını verecektir.
Bazen Allah hesabı doğrudan sorar, bazen de bir olayı vesile kılar.
Fakat hiçbir iyilik ve hiçbir kötülük Allah'ın ilminden gizli değildir.
Kötülük yapanlar yaptıklarının üzüntüsünü ve pişmanlığını yaşayabilirler.
İnsanın bugün yaptığı bir hata, yarın karşısına çıkabilir.
Bu nedenle Allah'ın kullarına zulmetmeyelim.
Kimseyi küçümsemeyelim.
Kimseye haksızlık etmeyelim.
Mehdi Zamanı Üzerine Bir Tefekkür
Mehdi zamanı hakkında da benim kanaatim şudur:
O dönem, insanların küçük gördükleri iyiliklerin dahi kıymetinin ortaya çıkacağı bir dönem olarak düşünülebilir.
Bir insana selam vermek, dua etmek, Allah'a iman etmek, yoldaki bir taşı kaldırmak, bir hayvana yardım etmek, bir mazluma destek olmak, bir insanın gönlünü almak...
Bunların her biri küçük görülebilir.
Fakat Allah katında hiçbir iyilik küçümsenmez.
İnsanların arasında en küçük görülen iyilik dahi Allah'ın rahmetiyle büyük bir kurtuluşa vesile olabilir.
Nasıl ki insan bedeninde yararlı olan şeyler korunup zararlı olanlar dışarı atılıyorsa, toplumda da hayır ehli olanların iyilikleri korunmalı ve kötülüklerden uzak durulmalıdır.
Benim burada anlatmak istediğim bir tefekkürdür.
Mehdi zamanını düşünürken, insanın kendisine şu soruyu sorması gerekir:
“Ben o zamanda hangi tarafta olacağım?”
Hakikatin yanında mı?
Yoksa nefsimin, öfkemin, hırsımın ve şeytanın peşinde mi?
Asıl mesele budur.
İnsan, ahir zamanı beklerken kendi nefsini düzeltmeyi unutmamalıdır.
Çünkü kurtuluş yalnızca bir zamanı beklemekle değil, o zamana layık bir kul olmaya çalışmakla mümkündür.
Bütün peygamberlerin döneminde temel mesele aynıydı:
İman etmek, Allah'a teslim olmak, adaletli olmak, kötülükten sakınmak ve iyilik yapmak.
İnsanlık değişse de insanın imtihanı değişmez.
Nefis yine vardır.
Şeytan yine vardır.
Dünya yine vardır.
Hırs yine vardır.
Kibir yine vardır.
Fakat Allah'ın rahmeti de vardır.
Tövbe kapısı da vardır.
İman da vardır.
İyilik de vardır.
Öyleyse ey kardeşim, kendini küçümseme; fakat kendini büyük de görme.
Allah'ın rahmetinden ümit kesme.
Bugün bir iyilik yap.
Bugün bir gönül al.
Bugün bir dua et.
Bugün bir günahından vazgeç.
Bugün Allah'a bir adım at.
Çünkü tutan eller bir gün bırakacak.
Ve bırakan ellerin yerine başka eller gelecek.
Makamlar değişecek.
İnsanlar değişecek.
Nesiller değişecek.
Fakat Allah'ın hükmü baki kalacaktır.
Rabbim bizleri, zamanın sonunda hakkı bilen, hakkın yanında duran, Mehdi'yi ve Hz. İsa'yı hakikat ölçüleri içinde tanıyıp fitnelerden korunan, imanıyla ve yaptığı hayırlarla kendisini kurtaran kullarından eylesin.
Rabbim bizleri nefsine mağlup olanlardan değil, nefsini terbiye edenlerden eylesin.
Bizleri kibirden, zulümden, haksızlıktan ve fitneden muhafaza eylesin.
Bizlere verdiği nimetlerin kıymetini bilmeyi, emanetleri korumayı ve insanlara faydalı olmayı nasip eylesin.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 20.12.2013 Cuma
İTAAT VE İTİRAZ
(Kar©glan'ın 28.12.2013 Cumartesi Vaazı)
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Ey Ademoğulları (insanoğulları)! Sizinle kavilleşmedik mi? Sizden ahid almadık mı? Sizinle sözleşmedik mi? Aynı karara varmadık mı? "Sakın ola şeytana tapmayın" diye. O sizin düşmanınızdır. Ve o şeytan dedi ki: "Bana tapının, işte bu yol doğru yoldur" diye.
Ve böylece sizden çoklarını (binlercesini) saptırdı. Daha hâlâ aklınız almıyor mu? (63) İşte o dediği yol cehennemin yollarıydı ve en sonunda sizi cehenneme kadar götürür. Ve oraya gelince de "Hadi kazandığınız bu. Girin içeriye" der ve size vaad ettiği cehennemine sokar sizi. (64) Sizin ona yaptığınız kölelikle, kullukla yaptıklarınızın sonucu bir gün sizi kâfirlerden eder. Ve bir gün Allah'ı inkâr edersiniz de bilmezsiniz bile. (65) Ve sizler ellerinizle, gayretinizle, sözlerinizle çalışıp çabalayıp tâ ki cehennemi kazanırsınız. (66) Hâlbuki onun size gösterdikleri, yutturdukları "doğru yol" dediği yol tamunun yoludur. Ne kötü varıştır orası. Basireti açık olanlar anlar ancak, o yolun yanlış bir yol olduğunu.
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62-63-64-65-66
Allahümme salli ala Muhammedin ve ala eeli Muhammedin ve ala elihi ve ashabihi ecmaiyn. Ve sallu ala cemiil enbiyai vel mürseliyn. Ve sallu ala ve selamen cemiil melaiketil mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz!..
Kur'an'da geçer ki: "Allah'a itaat edin, sonra Peygamber'e, sonra ananıza babanıza." Amma burada bir "amma" var!
Peygamber hata edemez mi? Adem ile Havva peygamber değil mi? Hata etmediler mi?
Ona hata ettiği hususta itaat edilmez.
Anne baban hata eder mi? Eder. Mesela babası hırsız olan oğluna "Gel sana hırsızlığın püf noktalarını öğreteyim" derse, evlat akıl bâliğ ise ona itaat etmemesi gerekir.
O zaman bir tek Allah kaldı. Yani Kur'an'a itaat etmek. Peki Tevrat'a ne zamana kadar itaat edilir? Tevrat'ta, İncil'in iptal ettiği hususlarda Tevrat'a da itaat edilmez.
İncil'i, Kur'an'ın iptal ettiği hususlarda İncil'e de itaat edilmez. Mesela şarap, en bariz örnek.
İnsan tekâmül halindedir. Ey insanoğlu! Dünkü Adem'e evinde tuvalet olması garipken, bugün evinde alafranga tuvalet olmayana "garip, fakir" denir.
Yani Adem'e "otomobil" ne demek, nasıl anlatacaksın? O bilir elbet, amma insanlık o makama daha varmamış. Yani Adem ve Havva cennette hepsini gördü, geldiler.
Amma evlatları dünyada doğdular; onlar görmediler. Onlar tek tek hepsini kazana kazana bugüne geldiler.
Öyleyse ben daha dünkü "siyah beyaz televizyona bakacaksın" diyene, gafil denir. Artık zaman iPod zamanı, tablet zamanı...
Öyleyse insanlık tekâmül halinde. Yani Muhammed dedi Ömer'e: "Musa gelse bugün bana tabi olmak, bana itaat etmek zorunda" dedi.
!!..Mehdi de diyor ki: İsa gelse bugün bana tabi olmak durumunda, yok başka seçenek..!!
Neden bu kadar büyük laf ettik derseniz: Muhammed bir zamanlar semada büyük bir adım attı ve Hz. Ömer'i bir gün Tevrat okurken gördü ve ona kızdı, hiddetlendi ve dedi ki: "Ya Ömer, bırak Tevrat'ı! Bugün Musa gelse bana tabi olmaktan başka çaresi yok" dedi.
Ve Muhammed böyle bir adımı attıysa, dedemizin adımını takip etmek düşüyorsa bize... Bizde hani o Çay denen köyün soyunun aktığı bir yer vardır; bizim Başağaç Çayı başkadır. Ve bizim çayın üstünde baraj yapılmadan önce göveri bahçemiz vardı. Ve oraya giderken eğer uzak yoldan dolaşmıyorsak, o zaman çayın içinde kayalar ve taşlar vardı. Taştan taşa keçi gibi, metleye metleye zıplaya zıplaya karşı yakaya geçip göveri bahçemize varırdık. İşte Muhammed yukarıda dediğimiz olayda, Muhammed'in yıldızı bir yere varır ki, oradan başka bir yere metleyip zıplaması gerekir. Yani işte geldik oğlak burçlarına ve 12. ayın sonunda doğanlara, oğlaklara. Ve oğlak demek işte böyle: Daha sel gelmemiş çayın karşı yakasına geçmek için keçi olup zıplamak lazımdır. Ve Muhammed dedi ki: "Musa gelse, Musa da bana tabi olacak." Ve biz de Muhammed burayı böyle uzun atlama yapıp geçtiyse, yüksek perdeden konuştuysa, biz de öyle yapıp onun attığı adımın tam üstüne varıp, o taştan öbür taşa atlayabilmek için, böyle cesaretli ve yüksek perdeden konuşup, zıplayan oğlak olup dedik ki: "İsa gelse, İsa yine bize tabi olmak mecburiyetinde" dedik ve nokta koyduk.
Müctehidler; istidlal veya akli yürütme ve hisleriyle bilme ve altıncı his denen şey ile bilinenlerin de hüccet olacağına karar kılmışlardır. Ve böyle delillere "istidlal" demişlerdir. Çünkü kör ile görenin de gözleri ikisinin de açık olabilir; amma birinde gösteren nur vardır, birinden o nur alınmıştır. Ve böylece biri görür, biri görmez. Hâlbuki onun baktığı yerde de aynı ışıklar, renkler vardır; fakat o görme işini sağlayan melekler onda terhis olduğundan, onu terk ettiklerinden o kimse göremez. Görmeyenin görmemesi sebebiyle, önünde duran elma yahut duvar yok olmaz. Ve o elini elmaya vardırdığında hisleriyle anlar ki elma denen şey var; yahut önünde duvar, merdiven var. Yine elmayı öğrendiyse ve duyduysa "elma yenilir, merdiven inilir çıkılır" diye, merdiveni yemeye kalkmaz kör olan da; elmaya çıkıp inmeye kalkmaz. Ve o da bilir: Elma evet yenebilir ve merdivenden de inilir ve çıkılır. Peki burada araz ne? O zaman nasıl olur da hislerle bilmek delil ve hüccet değildir? Ve nasıl kör olan değneğini merdivenin aşağı inen yerine gelince boşluğu hissedip dikkatlice aşağı basması gerektiğini bilir? Fakat bir tane sahile gelse ve sahilideki deniz kıyısını aynı merdiven gibi yapmış olsalar, ve o kör kimse yönünü denize doğru tutsa ve sahildeki kıyıda, gergi ve korkuluk da olmasa, o değneği çukura gelince her ne kadar merdiven sansa da, ona bir duyuran, öğreten rehber olursa: "Burası merdiven değil, denize düşersin, çukur" diye telkin etmesi lazımdır. O zaman denizin sesini duyunca ve öyle bir yere gelince dikkat eder ve adımını atmaz, durur.
İşte hislerle bilinenler; her ne kadar hisleri kuvvetli olursa olsun, hepsi de bir rehbere, onları gerçekten gören ve bilene ihtiyacı vardır. Her ne kadar hüccet ve delil olsalar da onların bir de şehadet âleminden iki veya bir meleğe ihtiyaçları vardır. Mesela körün elindeki köpeğe veya değneğe ihtiyacı olduğu kadar, "Burası sahil ve buradan öteye yürürsen denize düşer, boğulur, ölürsün" diye ona telkin edecek rehbere, iki melaikeye ihtiyacı vardır ki, o hislerine hüccet olsunlar.
Yani her bilgi bir melaike ile bilinir. Ve göz denen insan azasında 300 bin tane görevli melek vardır. Ve bu melekler; biri ışığı alır, bazıları beyne iletir, bazıları beyinde ters çeviri, vesaire vesaire görevleri icra ederler. Ve her biri bir melaikedir.
Ve "Melekler ne görev yaparlar?" diyene: İşte hüccet ve delil... Sen her gün sabah kalkınca "Güneş doğmuş, gündüz olmuş" diyebilmen için o meleklerinin, senin bedeninde onların rızkının gitmiş olması lazım. Ve onlar kendi rızıklarını alıp görevlerini en iyi şekilde sağlamaları için yine güneş meleklerinin, renkleri oluşturan meleklerini göndermiş olması lazım. Eğer gece ise yine nur meleklerinin, yani lamba ışığı meleklerinin görevde olması lazım ki, gece mi gündüz mü bilsin insan. Ve yine karnı acıkınca, ona midesindeki melekler "Azığımız bitti, enerjimiz, hayat enerjimiz bitmek üzere" diye haber yollaması lazım ki, o insan hissen, hisleriyle "acıktım" diye bilsin ve gitsin yemek yesin. Ve bazen de öyle olur ki hisleri, mide melekleri ona "Aziz azığımız bitti, görevliler hizmet etmek için azık bekliyorlar" demesine rağmen, gafil olan bazıları "Diyet ediyorsun" diye o melekleri azıksız bırakır ve "Diyet bilmem ne yapıyorsun" diye aç ve susuz bırakır. Bu sefer de mide kendi göreve girer ve aç olduğunu sesli olarak duyurmak için kulağı göreve çağırır ve guruldayıp guruldayıp "Hizmetli melekler aç, çalışamıyorlar" diye ses yapar. Ve insan "Midem kazınıyor, gidip açık ekmek yiyeyim" diye düşünür. Hâlbuki onun yiyeceği ekmek, onun vücudunda görevli binlerce melaikenin görevlerini ifa etmeleri için gerekli olan rızıkları, yani hayat enerjilerini sağlamak içindir. Eğer işte bir insan ekmek yemek kadar, havaya da ihtiyacı vardır. Ve senin benim nasıl nefes almadan yaşamamız mümkün değilse, hücreler ve azalar, organlar da nefes alması gerekir. Ve onların nefes almasında kalp ve kan ve damarlar görevdedir ve akciğer görevdedir. Ve bir de bulutlar, ağaçlar, yapraklar görevdedir; güneş ve ay görevdedir. Güneş havayı ısıtmaz ise eğer, alçakta nefes denen oksijen ve karbondioksit vücudun alabileceği sıcaklıkta olmaz ise o zaman hava donar ve buz olan oksijen nefes olarak alınmaz. Ve nefes almayan insanda, insanın içindeki binlerce melaike de hizmet edemez ve hayat enerjileri olsa da hava olmayınca ölürler. Ve vücut sağlığını kaybedip vücut iflas eder ve ölür. Yani bir bedenin sıhhati için binlerce melaike görevlidir. Sen yürümek için binlerce meleğe, uçak uçmak için binlerce meleğe, gemi yüzmek için binlerce melaikeye ihtiyacı vardır. Gemideki birkaç demir meleğinin çürüyüp görevden ihraç olması sonucu diğer melekler de hasta olur ve gemi delinir. Ve gemi yüzme kuvvetini kaybeder. Yine uçakta da aynıdır ve uçak uçacakken düşer ve kendini de içindekileri de harap eder. İşte altıncı his ve his kuvvetleri demek, meleklerin dilini ve sesini duymak demektir. Dediğimiz gibi bazen meleklerin gönderdiği haberleri bize açıklayacak rehbere ve onları bilen ve gören rehbere ihtiyaç vardır. Her insanın altıncı hissi kuvvetli olmayıp, herkesin bilmediklerini, duymadıklarını duyup bilemeyebilir. Amma işte bir rehber ona "Bak şu alamet olunca şunu yap, şu alamet olunca da şunu yap" diye öğretip telkin ederse, işte onlar raşid halifelerin görevidir. Ve raşid halifeler, peygamberler, ashabları veya onların öğrettiği evliya denen Allah dostlarıdır. Elbet Allah dostları ve peygamberlerin hisleri ve meleklerin dilini anlama kuvvetleri daha fazladır. Onlar deneyimlerini insanlara öğreterek, onların da meleklerin dilini öğrenmelerini sağlarlar. Ve kâinatı âlemin haritası insan bedeninde ise, insan Ankara'da olsa, Avustralya'da ne olup bitiyor, eğer gerçekten imanlı ve hisleri ve melekleri kuvvetli bilgi veriyor ise bilebilir. Çünkü Avustralya'da onun bedenine bir yer sahip; Jüpiter'de, yine Süreyya yıldızı da, Kutup Yıldızı da, yine denizlerin dibinde bir balık da.
İşte istidlal demek, yani melek ilmi bilmek demektir. Melaikelerle konuşmak demektir.
Her insanın bilmesi farklıdır ve farklı melaikelere sahiptirler. Her insanın melekleri ona ait ve o grubun cibilliyatının melaikelerinin kumandasında olan, melek ilmini daha iyi bilirler. Yani köpek cibilliyatında, kurt cibilliyatında bir insanın burnu ve kokulama ve dedektiflik ilmi daha üstündür. İman edip abdestini alıp, namazını kılıp, itaat ve taat ile meleklerini memnun ederse, onlar da onunla irtibata geçip, ona bilmediği hususlarda bilgi alışverişi yaparlar. Ve problemleri daha çabuk çözer. Kokuları ayırt eder; insanları ve yaratılanları kokularından tanımaya başlar. Ve elma kokulu biri gelince anlar ki "Ha bu elma cibilliyatlı biri." Kedi kokulu biri gelince "Ha bu bir kedi" bilir, veya aslan diye bilir. Ve aslana nasıl davranmalı, elmaya nasıl davranmalı daha iyi bilir. Ve tilki gelince anlar ki "Tavuk çalmaya gelmiş" yahut "Belki tok tilkidir, çalmaz" anlar ve bilir. Çünkü melekler onun melekleri ile irtibata geçer, ondan ona haber verirler. Hırsızsa "Bu falan yerde filanı çaldı" diye, veya eğer doğru tilkiyse "Bu hoca tilki" veya "Kurnaz hoca" derler, haber verirler.
Ve "O gün onların dilini bağlarız, elleri kolları dile gelir" ayeti ne demek? İşte budur. Ve elindeki kolundaki görevli melekler dile gelir: "Bu filanı tuttu, filanı çaldı, filanı dövdü" diye haber verirler.
Bir evlat için Anne ve Baba, iki tane ayrı ayrı koruyucu, onu himaye eden melekler ordusu demektir. Yine kardeş, amca, dayı, teyze, kardeş de böyledir.
Tirmizi'nin Süneni'nde geçen bir hadiste Peygamber buyurdular:
Rabbinin hoşnutluğu, Anne Babanın hoşnutluğuna bağlıdır. Ve Rabbinin öfkesi de Anne Babayı öfkelendirmeye bağlıdır.
Ve bu melekler ordusunu idare eden ve onlara emir veren, onları hizmette tutan Allah'tır. Ve onun melekleri âlemi kaplamıştır ve her birinin sesini, isteğini duyar, onlara cevap verir ve onlarla mükabele eder ve onlara ne yapmaları gerektiğini emreder. Ve zamanı gelenin ölmesine, zamanı gelenin doğmasına hükmeder. Kızdıklarına ceza olarak anne babalığı vermez; çünkü onlardan bazıları Rahman ve Rahim isminin, koruyan, himaye eden Allah olduğunu anlamazlar. Bu yüzden Rahman ve Rahim olmaya, yani anne ve baba olmaya ehil değillerdir. Ne zaman Rahman, Rahim olan Allah'ı anladılar ve çözdüler, o zaman onlarda da Rahman ve Rahim ismi tecelli edip, evlat sahibi olurlar. Ve onlarda da Rahman ve Rahim ismi tezahür eder.
O yüzden cennet anaların ayağının altındadır.
Adem atamızla Havva annemiz ilk defa Müzdelife'de birlikte olup yattılar ve Havva annemiz hamile kaldı.
İşte o yüzden hac yaparken Arafat'tan Müzdelife'ye gidilir ve gece orada yatılır.
İşte Adem atamızla Havva annemizin bile Rahman ve Rahim ismini anlamaları ve çocuk sahibi olup anne baba olma şerefine ermeleri, tâ senelerce sürmüştür. Ve onlar ehil hale gelince, evlat bakabileceklerine Rabbimiz hükmedince, onları Arafat'ta tekrar buluşturdu. Onlar Arafat'tan inince Müzdelife'ye yürüdüler ve o gece orada halvet ettiler. İkiz ikiz evlatları olmaya başlayınca da ilk Rahman ve Rahim isminin tecelliyat gâhı olma şerefine erdiler.
Ey insanlar! İman edin ki tâ ki size rehber olacak Mehdi'yi bulana kadar. Onu bulunca ona tabi olun ki onun öğrettikleri ve açıkladığı Kur'an'ın ve Peygamber'in sözlerinin hikmetlerini anlayıncaya kadar. Ve Allah'ın emirlerine uyun ki; namaz, abdest, oruç, zekât, hac ilâ ve nafile ibadetlerle, tâ ki meleklerin sesini duyana kadar. Ve meleklerin sesini duymaya başlayınca anlarsınız ki, Allah sizin eliniz olmuş, gören gözünüz olmuş, ve duyan kulağınız, yürüyen ayağınız olmuş. Ve onların sesini duyunca artık sizden, Allah'ın emrettiğinin dışındaki haller, az ve seyrek olarak, onları (melekleri) unuttuğunuz ve gafil olduğunuz zamanlar dışında, vaki olmamaya başlar. Ve böylece yaklaşa yaklaşa Allah'ın "himaye ettiğim dostlarım" dediği evliya-i azam denen kulların arasına ilhak olursunuz.
Ve kemale erme sizde de vuku bulur.
Rabbim bu vaazımızı ve diğer vaazlarımızı okuyanları, dinleyenleri, anlatanları, diğer dillere tercüme edenleri, yazanları, dağıtanları, kemaline eren kullarından eylesin. Ve meleklerinin sesini duyma makamına kadar çıkan kullarından eylesin. Yukarı o makama çıkanları geri inerken, bu garibi, bu fakiri de unutmayıp, bu garibin ruhaniyetine veya bu garip bekaya göçtükten sonra ruhuna bir Fatiha okuyanlardan eylesin.
Âmin.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 28.12.2013 Cumartesi
Orgn Kar © glan
(Kar©glan'ın 28.12.2013 Cumartesi Vaazı)
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Elem Eahad ileyküm Ya beni ademe en La teabudüşşeytane, innehü leküm aduvvun mübiyn.
Ve eni buduni Heza siratun müstakiym.
Velegad Ed*zalle minküm cibillen kesiyra, efelem tekünu teagiluun.
Ve eni buduni Heza siratun müstakiym.
Velegad Ed*zalle minküm cibillen kesiyra, efelem tekünu teagiluun.
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Ey Ademoğulları (insanoğulları)! Sizinle kavilleşmedik mi? Sizden ahid almadık mı? Sizinle sözleşmedik mi? Aynı karara varmadık mı? "Sakın ola şeytana tapmayın" diye. O sizin düşmanınızdır. Ve o şeytan dedi ki: "Bana tapının, işte bu yol doğru yoldur" diye.
Ve böylece sizden çoklarını (binlercesini) saptırdı. Daha hâlâ aklınız almıyor mu? (63) İşte o dediği yol cehennemin yollarıydı ve en sonunda sizi cehenneme kadar götürür. Ve oraya gelince de "Hadi kazandığınız bu. Girin içeriye" der ve size vaad ettiği cehennemine sokar sizi. (64) Sizin ona yaptığınız kölelikle, kullukla yaptıklarınızın sonucu bir gün sizi kâfirlerden eder. Ve bir gün Allah'ı inkâr edersiniz de bilmezsiniz bile. (65) Ve sizler ellerinizle, gayretinizle, sözlerinizle çalışıp çabalayıp tâ ki cehennemi kazanırsınız. (66) Hâlbuki onun size gösterdikleri, yutturdukları "doğru yol" dediği yol tamunun yoludur. Ne kötü varıştır orası. Basireti açık olanlar anlar ancak, o yolun yanlış bir yol olduğunu.
Sadakallahul aziym — Yasin Suresi 60-61-62-63-64-65-66
Allahümme salli ala Muhammedin ve ala eeli Muhammedin ve ala elihi ve ashabihi ecmaiyn. Ve sallu ala cemiil enbiyai vel mürseliyn. Ve sallu ala ve selamen cemiil melaiketil mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz!..
Kur'an'da geçer ki: "Allah'a itaat edin, sonra Peygamber'e, sonra ananıza babanıza." Amma burada bir "amma" var!
Peygamber hata edemez mi? Adem ile Havva peygamber değil mi? Hata etmediler mi?
Ona hata ettiği hususta itaat edilmez.
Anne baban hata eder mi? Eder. Mesela babası hırsız olan oğluna "Gel sana hırsızlığın püf noktalarını öğreteyim" derse, evlat akıl bâliğ ise ona itaat etmemesi gerekir.
O zaman bir tek Allah kaldı. Yani Kur'an'a itaat etmek. Peki Tevrat'a ne zamana kadar itaat edilir? Tevrat'ta, İncil'in iptal ettiği hususlarda Tevrat'a da itaat edilmez.
İncil'i, Kur'an'ın iptal ettiği hususlarda İncil'e de itaat edilmez. Mesela şarap, en bariz örnek.
İnsan tekâmül halindedir. Ey insanoğlu! Dünkü Adem'e evinde tuvalet olması garipken, bugün evinde alafranga tuvalet olmayana "garip, fakir" denir.
Yani Adem'e "otomobil" ne demek, nasıl anlatacaksın? O bilir elbet, amma insanlık o makama daha varmamış. Yani Adem ve Havva cennette hepsini gördü, geldiler.
Amma evlatları dünyada doğdular; onlar görmediler. Onlar tek tek hepsini kazana kazana bugüne geldiler.
Öyleyse ben daha dünkü "siyah beyaz televizyona bakacaksın" diyene, gafil denir. Artık zaman iPod zamanı, tablet zamanı...
Öyleyse insanlık tekâmül halinde. Yani Muhammed dedi Ömer'e: "Musa gelse bugün bana tabi olmak, bana itaat etmek zorunda" dedi.
!!..Mehdi de diyor ki: İsa gelse bugün bana tabi olmak durumunda, yok başka seçenek..!!
Neden bu kadar büyük laf ettik derseniz: Muhammed bir zamanlar semada büyük bir adım attı ve Hz. Ömer'i bir gün Tevrat okurken gördü ve ona kızdı, hiddetlendi ve dedi ki: "Ya Ömer, bırak Tevrat'ı! Bugün Musa gelse bana tabi olmaktan başka çaresi yok" dedi.
Ve Muhammed böyle bir adımı attıysa, dedemizin adımını takip etmek düşüyorsa bize... Bizde hani o Çay denen köyün soyunun aktığı bir yer vardır; bizim Başağaç Çayı başkadır. Ve bizim çayın üstünde baraj yapılmadan önce göveri bahçemiz vardı. Ve oraya giderken eğer uzak yoldan dolaşmıyorsak, o zaman çayın içinde kayalar ve taşlar vardı. Taştan taşa keçi gibi, metleye metleye zıplaya zıplaya karşı yakaya geçip göveri bahçemize varırdık. İşte Muhammed yukarıda dediğimiz olayda, Muhammed'in yıldızı bir yere varır ki, oradan başka bir yere metleyip zıplaması gerekir. Yani işte geldik oğlak burçlarına ve 12. ayın sonunda doğanlara, oğlaklara. Ve oğlak demek işte böyle: Daha sel gelmemiş çayın karşı yakasına geçmek için keçi olup zıplamak lazımdır. Ve Muhammed dedi ki: "Musa gelse, Musa da bana tabi olacak." Ve biz de Muhammed burayı böyle uzun atlama yapıp geçtiyse, yüksek perdeden konuştuysa, biz de öyle yapıp onun attığı adımın tam üstüne varıp, o taştan öbür taşa atlayabilmek için, böyle cesaretli ve yüksek perdeden konuşup, zıplayan oğlak olup dedik ki: "İsa gelse, İsa yine bize tabi olmak mecburiyetinde" dedik ve nokta koyduk.
Müctehidler; istidlal veya akli yürütme ve hisleriyle bilme ve altıncı his denen şey ile bilinenlerin de hüccet olacağına karar kılmışlardır. Ve böyle delillere "istidlal" demişlerdir. Çünkü kör ile görenin de gözleri ikisinin de açık olabilir; amma birinde gösteren nur vardır, birinden o nur alınmıştır. Ve böylece biri görür, biri görmez. Hâlbuki onun baktığı yerde de aynı ışıklar, renkler vardır; fakat o görme işini sağlayan melekler onda terhis olduğundan, onu terk ettiklerinden o kimse göremez. Görmeyenin görmemesi sebebiyle, önünde duran elma yahut duvar yok olmaz. Ve o elini elmaya vardırdığında hisleriyle anlar ki elma denen şey var; yahut önünde duvar, merdiven var. Yine elmayı öğrendiyse ve duyduysa "elma yenilir, merdiven inilir çıkılır" diye, merdiveni yemeye kalkmaz kör olan da; elmaya çıkıp inmeye kalkmaz. Ve o da bilir: Elma evet yenebilir ve merdivenden de inilir ve çıkılır. Peki burada araz ne? O zaman nasıl olur da hislerle bilmek delil ve hüccet değildir? Ve nasıl kör olan değneğini merdivenin aşağı inen yerine gelince boşluğu hissedip dikkatlice aşağı basması gerektiğini bilir? Fakat bir tane sahile gelse ve sahilideki deniz kıyısını aynı merdiven gibi yapmış olsalar, ve o kör kimse yönünü denize doğru tutsa ve sahildeki kıyıda, gergi ve korkuluk da olmasa, o değneği çukura gelince her ne kadar merdiven sansa da, ona bir duyuran, öğreten rehber olursa: "Burası merdiven değil, denize düşersin, çukur" diye telkin etmesi lazımdır. O zaman denizin sesini duyunca ve öyle bir yere gelince dikkat eder ve adımını atmaz, durur.
İşte hislerle bilinenler; her ne kadar hisleri kuvvetli olursa olsun, hepsi de bir rehbere, onları gerçekten gören ve bilene ihtiyacı vardır. Her ne kadar hüccet ve delil olsalar da onların bir de şehadet âleminden iki veya bir meleğe ihtiyaçları vardır. Mesela körün elindeki köpeğe veya değneğe ihtiyacı olduğu kadar, "Burası sahil ve buradan öteye yürürsen denize düşer, boğulur, ölürsün" diye ona telkin edecek rehbere, iki melaikeye ihtiyacı vardır ki, o hislerine hüccet olsunlar.
Yani her bilgi bir melaike ile bilinir. Ve göz denen insan azasında 300 bin tane görevli melek vardır. Ve bu melekler; biri ışığı alır, bazıları beyne iletir, bazıları beyinde ters çeviri, vesaire vesaire görevleri icra ederler. Ve her biri bir melaikedir.
Ve "Melekler ne görev yaparlar?" diyene: İşte hüccet ve delil... Sen her gün sabah kalkınca "Güneş doğmuş, gündüz olmuş" diyebilmen için o meleklerinin, senin bedeninde onların rızkının gitmiş olması lazım. Ve onlar kendi rızıklarını alıp görevlerini en iyi şekilde sağlamaları için yine güneş meleklerinin, renkleri oluşturan meleklerini göndermiş olması lazım. Eğer gece ise yine nur meleklerinin, yani lamba ışığı meleklerinin görevde olması lazım ki, gece mi gündüz mü bilsin insan. Ve yine karnı acıkınca, ona midesindeki melekler "Azığımız bitti, enerjimiz, hayat enerjimiz bitmek üzere" diye haber yollaması lazım ki, o insan hissen, hisleriyle "acıktım" diye bilsin ve gitsin yemek yesin. Ve bazen de öyle olur ki hisleri, mide melekleri ona "Aziz azığımız bitti, görevliler hizmet etmek için azık bekliyorlar" demesine rağmen, gafil olan bazıları "Diyet ediyorsun" diye o melekleri azıksız bırakır ve "Diyet bilmem ne yapıyorsun" diye aç ve susuz bırakır. Bu sefer de mide kendi göreve girer ve aç olduğunu sesli olarak duyurmak için kulağı göreve çağırır ve guruldayıp guruldayıp "Hizmetli melekler aç, çalışamıyorlar" diye ses yapar. Ve insan "Midem kazınıyor, gidip açık ekmek yiyeyim" diye düşünür. Hâlbuki onun yiyeceği ekmek, onun vücudunda görevli binlerce melaikenin görevlerini ifa etmeleri için gerekli olan rızıkları, yani hayat enerjilerini sağlamak içindir. Eğer işte bir insan ekmek yemek kadar, havaya da ihtiyacı vardır. Ve senin benim nasıl nefes almadan yaşamamız mümkün değilse, hücreler ve azalar, organlar da nefes alması gerekir. Ve onların nefes almasında kalp ve kan ve damarlar görevdedir ve akciğer görevdedir. Ve bir de bulutlar, ağaçlar, yapraklar görevdedir; güneş ve ay görevdedir. Güneş havayı ısıtmaz ise eğer, alçakta nefes denen oksijen ve karbondioksit vücudun alabileceği sıcaklıkta olmaz ise o zaman hava donar ve buz olan oksijen nefes olarak alınmaz. Ve nefes almayan insanda, insanın içindeki binlerce melaike de hizmet edemez ve hayat enerjileri olsa da hava olmayınca ölürler. Ve vücut sağlığını kaybedip vücut iflas eder ve ölür. Yani bir bedenin sıhhati için binlerce melaike görevlidir. Sen yürümek için binlerce meleğe, uçak uçmak için binlerce meleğe, gemi yüzmek için binlerce melaikeye ihtiyacı vardır. Gemideki birkaç demir meleğinin çürüyüp görevden ihraç olması sonucu diğer melekler de hasta olur ve gemi delinir. Ve gemi yüzme kuvvetini kaybeder. Yine uçakta da aynıdır ve uçak uçacakken düşer ve kendini de içindekileri de harap eder. İşte altıncı his ve his kuvvetleri demek, meleklerin dilini ve sesini duymak demektir. Dediğimiz gibi bazen meleklerin gönderdiği haberleri bize açıklayacak rehbere ve onları bilen ve gören rehbere ihtiyaç vardır. Her insanın altıncı hissi kuvvetli olmayıp, herkesin bilmediklerini, duymadıklarını duyup bilemeyebilir. Amma işte bir rehber ona "Bak şu alamet olunca şunu yap, şu alamet olunca da şunu yap" diye öğretip telkin ederse, işte onlar raşid halifelerin görevidir. Ve raşid halifeler, peygamberler, ashabları veya onların öğrettiği evliya denen Allah dostlarıdır. Elbet Allah dostları ve peygamberlerin hisleri ve meleklerin dilini anlama kuvvetleri daha fazladır. Onlar deneyimlerini insanlara öğreterek, onların da meleklerin dilini öğrenmelerini sağlarlar. Ve kâinatı âlemin haritası insan bedeninde ise, insan Ankara'da olsa, Avustralya'da ne olup bitiyor, eğer gerçekten imanlı ve hisleri ve melekleri kuvvetli bilgi veriyor ise bilebilir. Çünkü Avustralya'da onun bedenine bir yer sahip; Jüpiter'de, yine Süreyya yıldızı da, Kutup Yıldızı da, yine denizlerin dibinde bir balık da.
İşte istidlal demek, yani melek ilmi bilmek demektir. Melaikelerle konuşmak demektir.
Her insanın bilmesi farklıdır ve farklı melaikelere sahiptirler. Her insanın melekleri ona ait ve o grubun cibilliyatının melaikelerinin kumandasında olan, melek ilmini daha iyi bilirler. Yani köpek cibilliyatında, kurt cibilliyatında bir insanın burnu ve kokulama ve dedektiflik ilmi daha üstündür. İman edip abdestini alıp, namazını kılıp, itaat ve taat ile meleklerini memnun ederse, onlar da onunla irtibata geçip, ona bilmediği hususlarda bilgi alışverişi yaparlar. Ve problemleri daha çabuk çözer. Kokuları ayırt eder; insanları ve yaratılanları kokularından tanımaya başlar. Ve elma kokulu biri gelince anlar ki "Ha bu elma cibilliyatlı biri." Kedi kokulu biri gelince "Ha bu bir kedi" bilir, veya aslan diye bilir. Ve aslana nasıl davranmalı, elmaya nasıl davranmalı daha iyi bilir. Ve tilki gelince anlar ki "Tavuk çalmaya gelmiş" yahut "Belki tok tilkidir, çalmaz" anlar ve bilir. Çünkü melekler onun melekleri ile irtibata geçer, ondan ona haber verirler. Hırsızsa "Bu falan yerde filanı çaldı" diye, veya eğer doğru tilkiyse "Bu hoca tilki" veya "Kurnaz hoca" derler, haber verirler.
Ve "O gün onların dilini bağlarız, elleri kolları dile gelir" ayeti ne demek? İşte budur. Ve elindeki kolundaki görevli melekler dile gelir: "Bu filanı tuttu, filanı çaldı, filanı dövdü" diye haber verirler.
Bir evlat için Anne ve Baba, iki tane ayrı ayrı koruyucu, onu himaye eden melekler ordusu demektir. Yine kardeş, amca, dayı, teyze, kardeş de böyledir.
Tirmizi'nin Süneni'nde geçen bir hadiste Peygamber buyurdular:
Rabbinin hoşnutluğu, Anne Babanın hoşnutluğuna bağlıdır. Ve Rabbinin öfkesi de Anne Babayı öfkelendirmeye bağlıdır.
Ve bu melekler ordusunu idare eden ve onlara emir veren, onları hizmette tutan Allah'tır. Ve onun melekleri âlemi kaplamıştır ve her birinin sesini, isteğini duyar, onlara cevap verir ve onlarla mükabele eder ve onlara ne yapmaları gerektiğini emreder. Ve zamanı gelenin ölmesine, zamanı gelenin doğmasına hükmeder. Kızdıklarına ceza olarak anne babalığı vermez; çünkü onlardan bazıları Rahman ve Rahim isminin, koruyan, himaye eden Allah olduğunu anlamazlar. Bu yüzden Rahman ve Rahim olmaya, yani anne ve baba olmaya ehil değillerdir. Ne zaman Rahman, Rahim olan Allah'ı anladılar ve çözdüler, o zaman onlarda da Rahman ve Rahim ismi tecelli edip, evlat sahibi olurlar. Ve onlarda da Rahman ve Rahim ismi tezahür eder.
O yüzden cennet anaların ayağının altındadır.
Adem atamızla Havva annemiz ilk defa Müzdelife'de birlikte olup yattılar ve Havva annemiz hamile kaldı.
İşte o yüzden hac yaparken Arafat'tan Müzdelife'ye gidilir ve gece orada yatılır.
İşte Adem atamızla Havva annemizin bile Rahman ve Rahim ismini anlamaları ve çocuk sahibi olup anne baba olma şerefine ermeleri, tâ senelerce sürmüştür. Ve onlar ehil hale gelince, evlat bakabileceklerine Rabbimiz hükmedince, onları Arafat'ta tekrar buluşturdu. Onlar Arafat'tan inince Müzdelife'ye yürüdüler ve o gece orada halvet ettiler. İkiz ikiz evlatları olmaya başlayınca da ilk Rahman ve Rahim isminin tecelliyat gâhı olma şerefine erdiler.
Ey insanlar! İman edin ki tâ ki size rehber olacak Mehdi'yi bulana kadar. Onu bulunca ona tabi olun ki onun öğrettikleri ve açıkladığı Kur'an'ın ve Peygamber'in sözlerinin hikmetlerini anlayıncaya kadar. Ve Allah'ın emirlerine uyun ki; namaz, abdest, oruç, zekât, hac ilâ ve nafile ibadetlerle, tâ ki meleklerin sesini duyana kadar. Ve meleklerin sesini duymaya başlayınca anlarsınız ki, Allah sizin eliniz olmuş, gören gözünüz olmuş, ve duyan kulağınız, yürüyen ayağınız olmuş. Ve onların sesini duyunca artık sizden, Allah'ın emrettiğinin dışındaki haller, az ve seyrek olarak, onları (melekleri) unuttuğunuz ve gafil olduğunuz zamanlar dışında, vaki olmamaya başlar. Ve böylece yaklaşa yaklaşa Allah'ın "himaye ettiğim dostlarım" dediği evliya-i azam denen kulların arasına ilhak olursunuz.
Ve kemale erme sizde de vuku bulur.
Rabbim bu vaazımızı ve diğer vaazlarımızı okuyanları, dinleyenleri, anlatanları, diğer dillere tercüme edenleri, yazanları, dağıtanları, kemaline eren kullarından eylesin. Ve meleklerinin sesini duyma makamına kadar çıkan kullarından eylesin. Yukarı o makama çıkanları geri inerken, bu garibi, bu fakiri de unutmayıp, bu garibin ruhaniyetine veya bu garip bekaya göçtükten sonra ruhuna bir Fatiha okuyanlardan eylesin.
Âmin.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 28.12.2013 Cumartesi
Orgn Kar © glan
Geri Döndüren Gök — G Punkt — Dünyanın Kasası, Bankacılık, Hasib ve Muhasebe
(Kar©glan'ın 26 Ekim 2014 Çarşamba Vaazı)
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ
Sadakallahul Aziym — Bakara 153
OKUNUŞU
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
Yâ eyyuhâllezîne âmenustainû bis sabri ves salâh, innallâhe meas sâbirîn.
MEALİ
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
Ey iman edenler topluluğu! Namaza sabırla devam edin ki,
O'na (namaza sabredenlerin, devam edenlerin önünde) Allah gider.
[Allah onların önlerinde hazır ve nazır vaziyette bekler, korur.]
Sadakallahul Aziym — Bakara Suresi 153
Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular:
"Sabır, cennet hazinelerinden bir hazinedir."
(Hadîs-i Şerîf, İhyâu Ulûmiddîn)
Allahümme salli ala delilul iman Muhammed Rasulallah.
Ellezi "La ilahe illallah Muhammedün Rasulallah."
Ve salatun ve selamun ala cemi'il Enbiyai vel Mürseliyn, ve salaten selamen cemi'il Melaiketül mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz:
G Punkt, yani G Noktası: Kadınların anüsünün, aynı büyük G harfindeki gibi hemen içeri doğru giren bir işaret parmağı kadar olan kısmındadır. Ne işe yarar denilince: Kadının orgazm merkezidir.
Ve vajinusmus denilen hastalık, bir kadının veya kızın bir zamanlar başına gelen bir talihsiz olay karşısında, Allah'ın kadınlara koyduğu alarm sistemi ile vajinayı kitleyip kimseye açmaması; yani büyük bankalardaki aynı alarm sisteminin çalınca bütün kasaların otomatik olarak kilitlenmesi ve kasanın açılması için, o bankanın dünyanın dört bir yerine gönderip saklayacağı üç adet kimsedeki üç anahtarın ve üç adamın gelip kasayı açmasına kadar bir daha açılmaması gibi bir güvenlik sisteminin aktif hâle gelmesi demektir. Yani o kızın bekaretinin bozulmasına, tecavüz edilmesine Rabbimizin katiyen müsaade etmemesi demektir. Ve daha önce yazdık: Yay burçları genellikle kelebek olurlar, dedik. Ve kelebeğin birisi, Rabbimizin güvencesi altında olan kelebektir. Ve ona yapılacak bir saldırı hâlinde dahi ona tecavüz edemez; en sapık dahi olsa. Çünkü vajina, yani kasa kilitlenir ve bir daha kimseye açılmaz. Büyük güvenlik sistemi, yani vajinusmus budur yani.
Ve geldik Matrix filmindeki anahtarcı bölümüne; yani vajinanın anahtarı sadece üç anahtarcıda saklı olmalıdır. Yani vajina, dünyanın kasası; yani dünya bankasının kasası; yani Mehdi kasası, Mehdi bilgilerinin olduğu kasa; sadece dünyanın dört bir yanındaki üç anahtarcının bir araya geldiğinde açabileceği bir güvenlik sistemi ile korunmalıdır, deyip vaaza devam ediyoruz. Yani Mehdi'nin gen haritası konulacak o kasaya, gafil olmayın.
Yani ayrıca Mehdi'ye ait bilinen bütün bilgiler orada toplanacak. Ve vajina, yani Mehdi'nin yeniden doğmasını sağlayacak bilgiyi açacak olan, onu doğuracak olan vajina, yani kasa gezer durumda olmalıdır; bu gün burda, yarın orada olmalıdır; sabit olmayacak. Ve Muhammed'in bütün bilgileri ve bütün peygamberlerin bütün bilgileri şimdi Mehdi'ye devrolmuştur. Ve yürüyen kâinat odur. Ve onun en son asker olması, yani MHD olması demek, son kullanma tarihi demek. Ve kalkarken de yeniden dirilmede, o gen haritasının yeniden vajinada döl olup çocuk hâlinde dünyaya gelmesine bağlıdır. Büyük vajina ve içindeki kadın yumurtası, yani güneşimiz; ve onun içine dölün dahil olması, yani MHD'nin dahil olması ile olacak olanlar; yani haşir, yeniden dirilme hadisesi.
Yay burcunun gezegeni öyle Jüpiter falan değildir; Neptün'dür. Yani mavi gezegen, su gezegeni ve Nuh gezegeni. Yani Neptün, geri döndüren gök katından gelmiş bir gezegendir; yani Rahmandan ve rahimden gelen bir gezegen. Rahmet, yani su; dünyamızın su deposu. Ve su demek Neptün demek; Neptün demek Nuh aleyhisselam demek. Nuh demek, Yay burcunun babası olan bir horoz demek. Ve o kalkmadan kâinat kalkamaz; yani beka billah odur. Allah'a varmadan önceki yolların birleştiği yer. Ve semanın katları yedi kat geçilince, yedi Ha Mim kalır; yani yedi derya, su deryası; yani yedi Muhammed ve yedi deryanın içindeki yedi tane dünya var demektir. Ha ve Mim... Ve her 7 Ha'dan birinin içinde de bir Mim varmış; yani her yedi kadından birisinde Muhammed Mehdi'yi diriltecek yumurta var demektir bu. Fakat o yumurta Mehdi'siz rahime inmez; Mehdi ona gireceği belli olunca, o yumurta o kadının rahmine iner ve döllenme olur yani.
Dikkat, dünyanın dört bir yanı... Fakat üç anahtarcı, iyi dikkat edin. Ne dedik? Bunun formülünü de siz çözeceksiniz: 3/4 fonksiyonu ile.
Ve vajinusmus işte, Rabbimizin, Mehdi doğurabilecek, döllenebilecek yumurta taşıyan bir kadına koyduğu güvenlik sistemi ile, o kadına saldırı olunca güvenlik sisteminin aktif hâle gelip onun tecavüzüne müsaade etmeyip vajinayı kitlemesinden başka şey değildir.
Her ne kadar her devlet kendince Mehdi bulup Mehdi hesapları yapsa da, yukarıda her hesap edenin üstündeki muhasebeci olan, Hasib olan Allah vardır. Ve onun hesabı, en şaşmaz hesaptır.
Neden Rabbim portakal ve mandalina yeme mevsimini sona saklamış? Senenin sonuna... Ve rengi Mehdi rengi, yeme usulü Mehdi usulü; yani Ali parmağını bala daldırdı ve dedi "Bal ya Rasulallah." dedi. Bal çanağına parmak daldırmayan Mehdi'yi kınar geçer, gafiller. Ve herkes G punktu hareketi yapar mandalina, portakal yerken. "Mehdi'ye 1 puan verdik" diyen ga fillere duyurulur: Onun sizin puanınıza ihtiyacı yok zaten, gafiller. Rabbim ona vereceği puanını vermişken siz kimsiniz, gafiller. Ve işte portakal ve mandalina yerken mandalina ve portakala parmak atılır; yani G punkt uyarılmalıdır ki... Ne olsun, siz anladınız herhalde. Sözün kısası makbul deyip vaazi bitiriyoruz.
Ve fakat her defasında yapmayın; çünkü kadının önce gelmesi kız çocuk doğmasına sebep olur. Ve böylece herkesin kızı olursa, onları dölleyecek oğlanlar nereden doğacak o zaman? Ve erkeğin önce boşalması erkek çocuk, kadının önce boşalması ile de kız çocuk olur. "Beş tane erkek evladım var" diye kort kort atanlar, kadınını boşaltamamış gafillerdir. Ve kadının üstünde biraz eğlenip onun da gelmesine müsaade edin, diyen Muhammed'i anlamayan, kendi zevkine bakan eşekler demektir onlar.
En güzeli bir oğlan, bir kız modeli; yani... (:
Kâinat doktoruna ayıp olmaz. Öyleyse "edepsiz şeyler" deyip vaazi dinlemeyenler, nasipsiz kimselerdir.
Rabbim Mehdi Cemaati'ni, Rabbimizin bizlere koyduğu binbir çeşit nimetlerden nasipdar eylediği kullarından eylesin.
PS: Vaazları önce yazıp sonra seslendiriyoruz; fakat bu vaazi ben seslendirmeyeceğim. Ve sesi güzel birkaç Mehdi askeri, sanatçı kardeşimiz bu vaazi seslendirip yayınlasınlar.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 26.11.2014 Çarşamba
Original Kar © glan
Püf Noktalarını Yakalayanları Severim
(Kar©glan'ın 02 Aralık 2014 Salı Vaazı)
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى
وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَى ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَى ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى
Sadakallahul Aziym — Necm Suresi
OKUNUŞU
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
1. Ven necmi iza heva
2. Ma dalle sahıbukum ve ma ğava
3. Ve ma yentıku anil heva
4. İn huve illa vahyuy yuha
5. Allemehu şedidul kuva 6. Zu mirrah festeva
7. Ve huve bil ufukıl a'la 8. Summe dena fe tedella
MEALİ
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
1. Battığı zaman yıldıza andolsun ki;
2. Sahibiniz sapmadı ve batıla inanmadı.
3. O, anlaşılmaz, mantıksız şeylerde konuşmaz.
4. O (bildirdikleri) vahyedilenden başkası değildir.
5. 6. Çünkü O çok güçlü kuvvetli biridir; bilgi ile bilmektedir ki onun bilgisi her yeri kaplamıştır.
7. Kendisi en yüksek ufukta durmaktadır; yani en ufuktan bütün kâinata bakmaktadır.
8. Sonra O, dünyaya kadar sarktı (size kadar indi), bilgisini yaydı.
Sadakallahul Aziym — Necm Suresi
Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular:
"İnsanların işi, kendilerine on iki zat hükmettiği müddetçe yürümekte devam edecektir."
(Hadîs-i Şerîf)
Allahümme salli ala delilul iman Muhammed Rasulallah.
Ellezi "La ilahe illallah Muhammedün Rasulallah."
Ve salatun ve selamun ala cemi'il Enbiyai vel Mürseliyn, ve salaten selamen cemi'il Melaiketül mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz:
12 burç vardır ve dünyanın yönetimi, on iki kişilik yani on iki burç kişiliğince yönetildikçe yolunda devam eder, demiştir; yani o hadiste Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz.
Dünyamızın popülasyonu, yani toplulukları, işte her ayda doğacak çocukların devam etmesi ile beka bulur, demektir; yani devam eder. Ve ne zaman birinde az doğum oldu, düzen bozuldu; ne zaman birinde çok doğum oldu, yine bozuldu demektir. Amma Allahu Teâlâ bazen patates çok bitirir, bazen elma, bazen kiraz... Ve yani bazen dünyanın neşesi azalmıştır, neşe eker; yani neşe ve eşe bebeler doğar. Bazen Gülben, bazen Raşid, bazen de Raşit işte. Ve Şid veya Şit aleyhisselam, Adem atamızdan sonraki ikinci peygamberdir; ikinci büyük insan, ikinci en büyük atamız. Ve Raşid ismi, sonda yazdığı gibi Şid ismine ve Şid peygambere mazhardır. Latincede 5 harften oluşur, Arapça'da üç harften; ikisinde de ortada "ş" vardır. Yani ortada iki tarafa pendel yapan, aynı o sarkaçlı saatlerin sarkacı gibi bir o yana bir bu yana sarkan pendel yapan şeytan vardır. Yani ortada "ş" olacak şekilde bölünce ikiye "Ra" ve "id" kalır. Ra, yani dişli demek; yani çark demek. Nitekim Kur'an'da Ra'yı yani Rad Suresi olarak bildirir. Ve Rad Suresi demek, kâinatın çarkı demektir. Ve Raşit, yani "Ra-ş-it"; yani uzaylı, dünyalı değil yani.
Ve Mevleviler sema gösterisi yaparken sağ el yukarı kaldırılır ve açılır, sol el ise aşağıya indirilir ve yere sarkıtılır; Haktan alıp Hakk'a dağıtılır yani.
Ve eski kurmalı saatlerde ve o camilerdeki sarkaçlı, anahtarlı saatlerde saat sistemi çarklardan oluşur. Ve bir de zemberek vardır; yani zemberek yayı. Ve zemberek yayını kurunca yay yavaş yavaş o çarkları döndürür ve böylece saat çalışır. Ve Raşit demek işte çark demek; ve çark demek saat demek, saat demek zaman demek; saat demek o saatin bir sahibi var demek. Ve zamanın sahibi demek, bu ahir zamanda Mehdi aleyhisselam demektir. Böylece bunu anladıysanız, o baştaki Necm Suresi'ndeki ayette geçen "sizin sahibiniz sapmadı, batıla da inanmadı"da geçen "sahibin", yani zamanın sahibi olduğunu anlamanız lazımdır. Bu, Muhammed görevdeyken Muhammed için, Hz. İbrahim görevdeyken İbrahim için, Musa Musa, İsa İsa ve Nuh Nuh için, Nuh aleyhisselam olduğu geçerlidir. Ve zamanımızda zamanın çarkının sahibi, yürüyen kâinat, çark, Rad olan Mehdi aleyhisselamdır yani. Ve demek ki o sapmamış ve batıla inanmamış demektir. Ve o konuşunca da mantıksız, anlaşılmayacak şeyler konuşmazmış. Ve onun bildirdikleri "ille yuha" yani vahy ile konuşur. Ve o bilgi bütün kâinatı kaplamıştır. Ve o kâinatta yazılı olan Kur'an ve hak bilgisidir. Ve o bilgiyi Haktan alıp halka dağıtır demektir bu yani.
Sarkıtır demektir.
Ve Yay burçlarını Mehdi aleyhisselam gerip de işte kurar ve zamanın işlemesini sağlar. Ve en küçük zaman birimi 1 dakika; yani en kısa ömürlü, yani kelebek ve birli. Ve onun da altında zaman birimleri var yani. Ya burcunun babası birli İsa. Ve İsa, penisilin bakterisinin erkek olanının pipisinin ucundaki sünnet boğumundan ötesi yani. Çark çark içinde, çark çark içinde. Yani ve bazen olur ki bir saniye ile hayat kurtulur; bir FI şalteri ile eğer kaçak cereyan gelirse, işte kaçak cereyanı topraklama sistemine kaydırıp böylece elektriğin "uak kreis" yapmasını sağlar ve insan, hayvan hayatı kurtulmuş olur yani. Ve Mehdi uzaktan dönüp gelince "kaçak elektrik var" demekmiş. Ve Muhammed bayram namazına giderken bir sokaktan gider, diğer sokaktan dönerdi; bütün kaçak elektrikleri toplar öyle dönerdi evine yani. Kaçak elektrik barındırmayacan kardeşim.
Ve geçen ayın 26'sıydı galiba, Amerika'da Şükran Günü'ydü. Ve bu konunun geniş açıklaması olan şu iki risale bu vaazin parçası oldu.
29 Kasım günü Facebook'ta bu risalemizi yayınladık:
Happy Thanksgiving Bayramınız — Ernte Dank Festiniz — Rabbimize Şükran Gününüz kutlu ve mutlu olsun dileklerimle. Diğer din mensubu kardeşlerimizden geciken mesaj için özür dilerim. Ve İngilizcemizin galizliği yüzünden anlamadık; tabi bizde Ernte Dank Fest geçiyor, İngilizce'de Happy Thanksgiving. Gördüm amma jeton dört köşe geldi, düşmedi yani. Ve Happy Thanksgiving günü hindi pişirip hep birlikte yeme günü değil; oradaki hindi, bütün kesip yediğimiz hayvanları temsil eder. Ve bu hâl ile Happy Thanksgiving bayramı, o sene içinde ekilip biçilen ve yetiştirip kestiğimiz ve soframıza gelen bütün hayvanlara, yiyeceklere, giyeceklere ve bineklerimize, yaptıklarımıza, o sene için teşekkürlerimizi Rabbimize sunma gecesidir. Elbet bunu bilenler bilinçli ve şuurlu olarak yapmaktadırlar. Ve bütün aileyi bir araya toplayıp ailecek Rabbimize verdiği nimetler için şükretmek herhalde İslam'a yabancı bir bayram olmasa gerek, değil mi? Ve Muhammed, nasıl Yahudi birisinin Aşure günü oruç tuttuğunu görünce "Musa bize vallahi sizden daha yakındır" deyip ümmetine o günü oruç tutmalarını emrettiyse... Kimden öğrendi? Bir Yahudi dindar adamdan. Öyleyse Rabbimizin bizzat Kur'an'dan bildirmediği, fakat diğer peygamber hazretlerine bildirdiği güzel şeyler ve bayramlar da varmış. İşte Şükran Günü de bizim Aşure günümüz gibi, Rabbimize teşekkür etme, verdiği nimetleri anıp onun rahmetini, bereketini yad edip teşekkür etme gecesidir. Ve biz de Muhammed'in yolundan gidip Müslümanlara tavsiye ediyoruz ki: Vallahi bu adet Müslümanlara diğer din kardeşlerimizden daha çok sevimli olup yapılması ve tatbik edilmesi gereken ve diğer ümmetlere verilmiş güzel bir öğreti ve bayramdır. Müslümanlık güzel olan hiçbir şeyin karşısında olmaz. O yüzden bu günü kutlayan ve kutlayacak olan ve bütün diğer din mensubu kardeşlerimizin ve bundan sonra senenin sonlarında bir günü de Rabbimize verdiği nimetler için teşekkür gecesi kabul edip ailesini bir araya toplayıp kutlayacak ve Rabbimizin o sene verdiği nimetleri dile getirip yad etmek ve Rabbimizi sena etmek gecesi kabul edecek mümin kardeşlerimizin Şükran Gecesi kutlu, mutlu ve birlik ve beraberlik gecesi olsun.
Teşekkürler Rabbimiz! Bir sene boyu bizleri yedirdin, içirdin, doyurdun, giydirdin ve gideceğimiz yerlere ulaşmamızı hele bu zamanda en kolay kılıp yerlerimize vaaz ettin (ulaştırdın). Hamd ve senalar, teşekkürler, şükranlar, kullarına Rahmeti bol padişah olan Allah'adır. Şükran geceniz mutlu olsun ey Mehdi Cemaati, ahirzaman ümmeti.
Tabii biz de âlim de olsak, Muhammed iki cihanın habibi de olsa, bir Yahudi'den duyduysa o günün, Aşure gününün önemli olduğunu... Biz de duyuyoruz amma ne gün, hafızaya kaydetmedik. Ve o günün tarihi araştırılıp hikâyesi ile birlikte o günde kutlanması en efdal olanıdır. Nasıl Aşure, Muharrem'in onuysa, Şükran Gecesi'nin de belli bir vakti vardır elbet. Bizi bunu bilmiyor diye ayıplamayın lütfen. Muhammed de o günü bilmiyordu; bir Yahudi'den duydu ve öğrendi. Biz ondan daha üstün değiliz ki her şeyi biliverelim, değil mi? Küçük özür.
Tarih konusunda da bir açıklama getirelim:
Ve bizim doğduğumuz Türkiye'de arpa hasat mevsimi gündönümünde veya gündönümünden iki gün sonra olur. Yani gün dönümü, bahardan yaza geçtiğimiz 21 Haziran'dır. Ve bu gün esas alınarak hesap yapılırsa daha güzel olur sanırım. En eski hesap Museviler'de vardır ve bu hesap için bu vakit başlangıç alınıp Musevi hesabına göre yapılsın deriz. Amma işte bu her ülke için farklı bir zamana rastlayabilir. Eğer değişik zamanlarda oluyorsa bu bayram canlıdır ve hareket edip gezmektedir demek olur.
Ve ertesi gün 30 Kasım'da da bu risaleyi yayınladık:
Sizlerle birlikte biz de irşad oluyoruz güzel kardeşlerim.
Ne demiştik? Sonbahar ve kışa girerken hafif bir kavga başlatın ki kış burçlarıyla; ve kavganın galibi ilkbahar geldiğinde galip gelecek şekilde bir kavga, dedik. Ve dün dedi ki: "Paskalyanızı, Şükran Gününüzü biz alacağız diyoruz." Kimse itiraz etmiyor. Ve böyle olunca Rabbimizin dünyanın bir yerini yaz, bir yerini kış; ve insan ve cin, ve şeytan gibi; ve yine siyah beyaz, tatlı acı gibi iki kutuplu yaratma hikmetini anlamamış oluyorsunuz. İşte bulut kümelerinin o tatlı kavgasından dolayı rahmet doğar ve insanların üstüne yağmur olur, kar olur yağar yani. Siyah ile beyaz giri de birleşmeyecek; siyah "ben siyah olmasını istiyorum" diyecek. Yıllardır şeytan aleyhillane kavgadan vazgeçmedi; neden? Görevi o; o itiraz edecek, kutup oluşturacak. Ve yaz kutbu, kış kutbu... Ve böylece dünyamızda bereket olacak. Yani kâfirler de dünyada hep bulunacaktır; Nuh gibi hepsini yok etmeye kalkmayacan.
Ve evet, ben bir milliyetçiyim amma nereye kadar? Aynı vahdet-i vücuttaki tırnağın bir benliği olup "ben tırnağım" dediği gibi, ben de "Türk'üm ve Müslüman'ım" diyeceğim ki var olabileyim ve vahdet-i vücuttaki yerimi koruyayım. Ve yine dişler "ben diş olacağım" demiş de diş olmuşlar. Ve böylece ben Türk'üm kardeşim, var mı itirazı olan? Öyleyse kâfir ve mümin hep olacak. Arada münafıklar da olur; onlar da havanın yumuşaması için gerekli olanlar.
Ve siz saf kullar, Paskalya veya Şükran Günü sizin... Hiç Şükran Günü verilir mi? İtiraz edeceksiniz ve hafif bir kavga edeceğiz; tatlı bir kavga. Ve kar yağacaktı. Yani herkes saf saf inandı ve bize vermeye karar kıldılar. Olmaaaz! Biz mi öğreteceğiz bunu da? Tabii insanların ufku açılmayınca çözemiyor, değil mi? Ben de demin çözdüm; hava hafif yumuşamaya başlayınca itiraz eden olmadığını fark ettim. Yani işte Allah insanları ve dünyamızı zıt kutuplardan halketmiş. Bu kanun ve yasa bozulmamaya çalışılmalı. Kâfir kâfirlik edecek; amma mikrobun mikropluğu, onun hasta edici, iyilere düşman olmasından... İyiler de itiraz edecek, "biz sizi öldürürüz" deyip mikropları ve şeytan ordusunu öldürecek ki hasta olmasın yani. Zıt kutup hikmeti kardeşlerim. Herkes sınırlarını korumaya çalışacak ve bir bedenin parçaları olduğumuzu da unutmayacağız. Ne kadar itiraz etsek de hepimiz o bedenin parçalarıyız dedi mi bir yerde ılık meltem yelleri esivercek. Ve bizim birilerine bazen sesimizin gittiği yere kadar kıçımızı yırtarcasına bağırmamızın hikmetini de anladınız siz; anlamadınız mı? Anladınız, anladınız değil mi?
Ve öyle kimse dinler birliği falan oluşturmayacak. Ve her çark yerinde olunca bu düzen beka bulup yürür, demiyor mu Muhammed? Ve ne diyor? "İnsanların işi, kendilerine on iki zat hükmettiği müddetçe yürümekte devam edecektir." diyor. Yani her çark yerinde olacak; ne Hristiyan Müslüman, ne Müslüman Hristiyan olacak. Ve siyah siyah duracak, beyaz beyaz duracak; iyiler iyi, kötüler de kötü olacak; cennet cennet, cehennem de cehennem olarak kalacak. Ve kimse diyemez ki insandaki gözün ve kaşın birisi de şöyle sağ dizimin üstünde olursa iyi olur, diyebilir mi? Hayır; gözler yerinde olunca güzel ve tam faaliyet ve verim vermekte; dizler de diz denilen yerde güzel. Öyleyse kimse çarkı ve bu düzeni bozmayacak kardeşim. Nitekim Nuh aleyhisselam dedi: "Neccini... ya Rab." Ve dünya çark oldu. Hani kâfir bitti mi? Yine kâfirler doğdu ve doğmaya devam ediyor. Yani elma güzel de elmanın çöpünü veya elmayı çürüten bakteri pis mi yav, demek olur mu? O bakteri olmasa elmalar plastik gibi senelerce çürümese, dünyada çöpten başka şey olmazdı, sığamazdık bu dünyaya. Bakteriler de kâfirler de münafıklar da olacak; mümin ve salihler de olacak. Herkes sınırını koruyacak.
Aciyan acıyacak duruma düşer. Neymiş? Merhamet etmeyene merhamet edilmezmiş. Sen Allah'tan daha mı merhametlisin? Âdem yaratılırken işte Cebrail, Mikail dünyadan toprak alamadılar. Dünya dedi ki: "Benden doğacak Âdem'i cehenneme atıp yakacakmış Allah; benden toprak alma." diye yalvardı dünya. Ve Cebrail acıdı, alamadı; Mikail acıdı, alamadı. En son Azrail: "Ben" dedi, "Allah'tan daha fazla korkarım." dedi. Yanına varınca "Neden benim emrimi tutmadın?" derse, "Ben O'ndan daha fazla korkarım. O Allah, sen ise bir topraksın." dedi. Ve toprağın ağlamasına, sızlamasına bakmadı, aldı götürdü de öyle Âdem halkoldu. Sen acıyacan, bu acıyacak... Nasıl biz Âdem olacağız o zaman? Nasıl Âdem doğacak o zaman? Merhamet merhamet nereye kadar?
Ve Muhammed ne dedi? "La ilahe illallah diyen cennete girecek." Yani imanlı kimse cennete girecek. Yani iman sadece "Muhammed peygamberdir" demekle olmaz. Adam Allah'a iman etmiş ve diyor ki:
"La ilahe illallah, İsa Ruhullah." Bu da imandır. Yine "La ilahe illallah, Musa Kelimullah." diyorsa yine imandır.
Ve karıncalara reis olarak bir karınca reislik ederken, sen kim oluyorsun da dünyaya bir kişi reislik etsin diyorsun? Yani dünyada koyundan başka şey olmasın demektir; yani herkes Müslüman olsun demek. Bu dünyanın çarkını bir koyun mu döndürecek? Çöpçüsü var, dişçisi var, kuşçusu var bu dünyanın. Öyle "bir Müslüman olsun, başka bir şey olmasın" demek de ne büyük ahmaklıktır haaa! Önemli olan imandır ve imanda asıl olan yeri birinci kısmıdır; yani "La ilahe illallah". Diğer kısmı hangi ümmet olduğumuzu gösterir. İsa ümmeti, İsa ümmetidir; Musa ümmeti de Musa. Ve kimse melez, nonoş, kırma katır doğurtmayacak.
Ve mikrobu bala bandıran, tertemiz saf suyla yıkayan, süte bandıran da "temiz olsun, Müslüman edip imanlı olsun" demek olmaz. Mikrop, mikrop suretinde yaratıldığı için mikropluğundan dolayı mikropluğunu korur. Onu yıkamak, suya bandırmak, süte bandırmak, altına bandırmak, kalay sürmek temiz yapmaz. O, yaratılış itibari ile kötü ve mikrop ve şeytan askeri ve hasta edicidir. Onu sen rahmete boğup temiz yapamazsın. Kılıçla da Müslümanlık olmaz, olmadı da zaten. Rabbimin yasalarına aykırı. Niye şeytan bunca sene iman gelip tertemiz olmadı? O kadar mı akılsız? Hâlbuki o Allah'ı gördü ve biliyorken, o iş için halkolduğundan dolayı görevi siyah enerji; kendinin dediği gibi cehennemin hatipi olarak halkolmuşken, "gel şeytan iman et" demek ahmaklıktır.
Ve Rabbimin yasalarında kâinat zıtlardan, tezatlardan halkolmuş; sağ el sol el, sağ göz sol göz.
Ve gecenin vakti dolunca, gündüz göreve girmezse bu çark dönmez. Yine yaz bitince sonbahar, sonbahar bitince kış göreve girecek ki bu mevsimler düzende olsun. Mevsimler düzende olursa bitkiler hayat bulur; bitkiler hayat bulursa önce oksijen olur, sonra meyve sebze, yiyecek giyecek olur. Ve çark çarka bağlı, çark çarka bağlı. O zaman siyah ile beyaz zıt; siyaha "beyaz ol" demek olmaz, beyaza "siyah ol" demek de olmaz. Zaten dünyanın bir yarısı yazken diğer yarısı kış; bir yanı geceyken bir yanı gündüz. Öyleyse sen Hakk'ı içinde ara; öyle semalarda arama. Hak sende, seninle hemhâl iken, senin arşlara semalara çıkıp Muhammed ve Allah araman hotfuruşlukdur.
Rabbim Mehdi Cemaati'ne idrak versin ki, gözünün önündekini koyup da diyar diyar gezdirmesin.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 02.12.2014 Salı
Original Kar © glan
İmmeculata — Meryem Kutsal Bakire
(Kar©glan'ın 07 Aralık 2014 Çarşamba Vaazı)
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
كهيعص ذِكْرُ رَحْمَةِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَاء خَفِيًّ
Sadakallahul Aziym — Meryem Suresi 1 - 3
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا
وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِندَهَا رِزْقاً
قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ
إِنَّ اللّهَ يَرْزُقُ مَن يَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ
Sadakallahul Aziym — Âl-i İmran Suresi 37
OKUNUŞU
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd. Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ.
İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ.
Sadakallahul Aziym — Meryem Suresi 1 - 3
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
Fe tekabbelehâ rabbuhâ bi kabûlin hasenin ve enbetehâ nebâten hasenen, ve keffelehâ zekeriyyâ kullemâ dehale aleyhâ zekeriyyal mihrâbe, vecede indehâ rızkân, kâle yâ meryemu ennâ leki hâzâ, kâlet huve min indillâhi, innallâhe yerzuku men yeşâu bi gayri hısâb.
Sadakallahul Aziym — Âl-i İmran Suresi 37
MEALİ
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmenirrahim
Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd. Kulu Zekeriya'nın zikrine karşılık Rabbinin ona ikramı olan kilit ve yıldız sistemi. O, ona seslenirken hafa cihazı ile seslenirdi. Yani onun sesi gizlinin gizlisi bir sesti.
Sadakallahul Aziym — Meryem Suresi 1 - 3
Esteuzubillah.
Rabbi onun nidasını duydu ve seslenişini, duasını en güzel şekilde kabul etti. Ve onun istediği o çocuğun hamuru olan ilk meyvesini en güzel bir nebat olarak bitirdi (buğday olarak). Ve onun sorumluluğunu Zekeriya üstlendi. Ve INRI'yi doğuracak olan, yani Mehdi'yi doğuracak olan kadın; Rab olan (Rab demek Arapça'da çocuklarını terbiye yani rububiyet eden ana babadan ikisine de verilen isimdir. Ancak babaya Rab, anaya Mihrab denilir) yani Mihrab olan Meryem'in yanına girince, onun yanında yiyecekler bulurdu, görürdü. "Bunları nereden uzandın da aldın ya Meryem?" deyince, "Bunları Allah'ın yanından uzandım da aldım." derdi. Allah dilediğini, dilediği gibi hesapsızca rızıklandırır.
Âl-i İmran Suresi 37
Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular:
"O, (Hz. Mehdi (a.s.)) Musa'nın ustalığına, İsa'nın güzelliğine ve Eyyüb'ün sabrına sahiptir."
Gaybet-ül Numani, Ansariyan yayınları, İran 2007, sf. 75
Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular:
"Hz. İsa'ya en çok Mehdi (a.s.) benziyecek."
(Hadîs-i Şerîf)
Peygamber Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular:
"Mehdi benim evlatlarımdandır; onun ismi benim ismim ve künyesi benim künyemdir. O, yaratılış (şekil) ve ahlak olarak insanlar arasında bana en çok benzeyen kimsedir."
(Hadîs-i Şerîf)
Allahümme salli ala delilul iman Muhammed Rasulallah.
Ellezi "La ilahe illallah Muhammedün Rasulallah."
Ve salatun ve selamun ala cemi'il Enbiyai vel Mürseliyn, ve salaten selamen cemi'il Melaiketül mukarrebun.
Yolculuğumuza başlıyoruz:
Geçenki vaazımızda kaldığımız yerden devam ediyoruz. Ve kutup oluşturup Hristiyan âlemine itiraz ediyoruz. Ve onlar diyorlar ki: Meryem bakireydi ve daima bekar olan Kutsal Bakire'dir; çünkü Rab, yani INRI, yani Tanrı, İsa'nın doğuranı, annesidir, dediler.
Evet, Rabbimiz böyle bir doğumu, daha önceki vaazımızda yazdığımız vajinusmus kilidi gibi, INRI'nin doğacağı, yani Rabbin doğacağı kadının vajinasını özel korumaya almış ve onu kutsal bakire kılmış. Ancak İsa'yı doğurunca, İsa onun bekaretini içten dışa doğru bozan olmuştur. Bu yüzden onun bekaretini, Hristiyanların INRI veya Tanrı dediği, yani Rab dedikleri İsa Efendimiz doğarken bozarak doğmuştur. Yani immaculata yanlış bir kavramdır deyip bir kutup oluşturup Papa ve müritlerine bilgi savaşı açıyoruz.
Ve yine diyoruz ki: Vajinusmus, Yay burcu kadınının kilididir. Fakat immaculata, İkizler burcu kadınının vajina kilididir. İkisi birbirinden çok farklı kilitler; aynı değil yani. Biri iç kilit, diğeri ise dış kilit yani.
İslami rivayetlerde İmam Mehdi'nin (a.s.) bazı peygamberlere maddi ve manevi açıdan çok benzediği belirtilmiştir. Bu benzerliklerin çoğu bazı kitaplarda ve Mikyalu'l-Mekarim kitabında bir araya getirilmiştir. Mikyalu'l-Mekarim ve diğer başka kitaplarda belirtilen benzerliklerin bazıları şunlardan ibarettir:
1. Hz. Peygamber'den (s.a.v.) şöyle nakledilmiştir: "Mehdi benim evlatlarımdandır; onun ismi benim ismim ve künyesi benim künyemdir. O, yaratılış (şekil) ve ahlak olarak insanlar arasında bana en çok benzeyen kimsedir."
2. Hz. Mehdi'nin (a.s.) Hz. İbrahim'e (a.s.) Benzerliği:
İmam Sadık'tan (a.s.) nakledildiği üzere Hz. İbrahim'in (a.s.) gelişimi normal çocukların gelişimi gibi olmamıştır. Hz. İbrahim (a.s.), başkalarının bir haftada gösterdiği gelişmeyi bir günde göstermekteydi. Mehdi de böyle olacaktır.
3. Hz. Musa (a.s.), biri diğerinden daha uzun olan kavminden ayrı iki gıyap dönemi yaşamıştır. Hz. Mehdi'nin (a.c.f.) de biri diğerinden daha uzun olan iki gıyabı olacaktır.
4. Hz. Mehdi'nin (a.s.) Hz. İsa'ya (a.s.) olan benzerliği, insanların onun hakkında taşıdığı ihtilaf olacaktır. Bir grup onun henüz dünyaya gelmediğini, başka bir grup öldüğünü ve bir diğer grup ise ölüp asıldığını söylemiştir. İmam Mehdi (a.s.) hakkında da böyle söylenecektir.
5. Hz. Mehdi'de (a.s.) Nuh'un (a.s.) bir özelliği olacaktır ve o da uzun ömürlü olmaktır.
6. Yüce Allah, Âdem'i (a.s.) yeryüzünde halifesi karar kıldığı gibi, Hz. Mehdi'yi (a.s.) de yeryüzünün varisi ve kendi halifesi karar kılacaktır.
7. Hz. Zekeriya (a.s.) İmam Hüseyin'in (a.s.) musibeti için üç gün ağlamıştır; İmam Mehdi de (a.s.) tüm ömrü boyunca ve her zaman Hz. Hüseyin (a.s.) için ağlayacaktır.
8. Hz. Yusuf (a.s.) kendi zamanının en güzel şahsıydı ve Hz. Mehdi de (a.s.) cennet ehlinin tavus kuşu olacaktır.
9. Allah Tebarek ve Teâlâ, Hz. Hızır'ın (a.s.) ömrünü uzattı ve Hz. Mehdi (a.s.) hakkında da böyle yapmış ve onun ömrünü uzatmıştır.
İncil'in Mezmurlar bölümünde, yani Tevrat (Zebur) bölümünde şu ilahi yazar:
4 Ne mutlu RAB'be güvenen insana,
Gururluya, yalana sapana ilgi duymayana.
5 Ya RAB, Tanrım,
Harikaların, düşüncelerin ne çoktur bizim için;
Sana eş koşulmaz!
Duyurmak, anlatmak istesem yaptıklarını,
Saymakla bitmez.
6 Kurbandan, sunudan hoşnut olmadın,
Ama kulaklarımı açtın.
Yakmalık sunu, günah sunusu da istemedin.
7-8 O zaman şöyle dedim: "İşte geldim;
Kutsal Yazı tomarında benim için yazılmıştır.
Ey Tanrım, senin isteğini yapmaktan zevk alırım ben,
Yasan yüreğimin derinliğindedir."
9 Büyük toplantıda müjdelerim senin zaferini,
Sözümü esirgemem,
Ya RAB, bildiğin gibi!
10 Zaferini içimde gizlemem,
Bağlılığını ve kurtarışını duyururum,
Sevgini, sadakatini saklamam büyük topluluktan.
11 Ya RAB, esirgeme sevecenliğini benden!
Sevgin, sadakatin hep korusun beni!
12 Sayısız belalar çevremi sardı,
Suçlarım bana yetişti, önümü göremiyorum;
Başımdaki saçlardan daha çoklar,
Çaresiz kaldım.
13 Ne olur, ya RAB, kurtar beni!
Yardımıma koş, ya RAB!
14 Utansın canımı almaya çalışanlar,
Yüzleri kızarsın!
Geri dönsün zararımı isteyenler,
Rezil olsunlar!
15 Bana, "Oh! Oh!" çekenler
Dehşete düşsün utançlarından!
16 Sende neşe ve sevinç bulsun
Bütün sana yönelenler!
"RAB yücedir!" desin hep
Senin kurtarışını özleyenler!
17 Bense mazlum ve yoksulum,
Düşün beni, ya Rab.
Yardımcım ve kurtarıcım sensin,
Geç kalma, ey Tanrım!
Buradaki geçen bütün "Rab" kelimeleri, yukarıda yazdığımız "terbiye eden Rab", yani babasına seslenişidir. Ve babası hakkındaki risalemizi de 8 Aralık 2014 Pazartesi günü Facebook'ta yayınladık. Ve o gün Mariä Empfängnis günüydü, Hristiyan bayramıydı; yani Hz. Meryem'in bekaretini kabul ettikleri gün. Ve şöyleydi risalemiz:
İmmaculata, yani Meryem daima bakiredir, yanlış bir kavram. Çünkü İsa doğarken annesinin bekaretini bozmuştur; yani annesini bozan oğlan.
Yani gelecekten gelen oğlan ve gelecekten gelip annesinden doğan; annesinin hem oğlu, hem onun bekaretini bozan, doğarken annesinin bekaretini bozan yani.
Hem hamile bırakan, hem oğlu; yani hem Mehdi hem İsa. İkili, ikili... Arnold Schwarzenegger'in son Terminator filmindeki olan olay.
Gelecek ve geçmişin birleştiği yer.
Ve İsa ve Mehdi'nin bu ahirzamanda birlikte bulunacak olmaları; gelecek ve geçmiş, baba ve oğlu gibi. İsa, Mehdi'nin ardında namazda olması; yani babasının ardında namazda demek.
Ve ben şu kısacık risaleyi yazana kadar birçok yanlış yaptım ve tekrar tekrar düzelttim. Ve evet, ben sandığınız gibi "o değilim" amma sanki o gibi olmaya çalışıyorum. Benim yanlışlarıma bakan anlayacak: Ben de sizler gibi birçok yanlışlar yapan biriyim. Bizler hepimiz anneye dıştan içeriye doğru girip bekaret bozarken, İsa ise içten dışa doğru; yani ya Evvelu Allah ya Ahiru Allah hikmeti.
Bütün Hristiyan kardeşlerimizin Mariä Empfängnis günü kutlu olsun.
Evet, Meryem Kutsal Bakire'ydi amma İsa'yı doğurunca bekareti bozulmuş oldu.
[flash]https://aynel-yakin.com/videolar/mezmurlar-Zebur-Chosen39.swf[/flash]
![[Resim: yesiloklar.gif]](https://aynel-yakin.com/images/yesiloklar.gif)
Vallahi İsa'yı bilen, bulan için İncil'de Allah'ın kitabı; Davud'u bulan için Zebur'da Allah'ın kitabı; Musa'yı bilen, bulan için de Tevrat'ta Allah'ın kitabıdır.
Risale Sonu.
Ve biz Hristiyanlara ilim savaşı açmıştık bu vaazin başında; yani kutup oluşturmuştuk. Ve saat Avusturya saati ile 12:25 öğlen ve hava karanlık iken ayinlandı ve güneş açtı. Çünkü onların bu itirazımıza söyleyebilecek bir sözleri yok ki... İşte öyle olunca biz savaşımızda galip geldik. Ve güneş açtı; Mehdi ufuklarında, Schrems dağlarında Muhammed doğdu, İsa yüzünü gösterdi ve güneş açtı. Ve ne İsa, ne Muhammed, ve Nuh ve Davud ve Musa... Ve de bu zamanda Hz. Mehdi bundan farklı değildir. Ve onlar aydınlık ve aydınlatıcıdırlar. Hakikat gün gibi belli olunca, işte böyle Mehdi dağlarında gün doğar. Kim bunu karartmaya çalışıyorsa bilsin ki o yanlış yolda. Evet, kış gelmesi lazım; bizim bahara kadar sotaya yatmamız lazımdı amma hakikat belli olsun istedik ki bu hadise cereyan etti. İşte ve hava durumu bilimcileri bu saati kaydetsinler. Ve hava gösterdi ki Allah'ın bu garip Raşid kulu davasında galip geldi. Ve biz yaz burcu, aydınlık ve sıcak burcu olduğumuzdan, biz dominant gelince güneş açtı ve aydınlık oldu. Muhammed ziyası ile bizlere, İsa nuru ile bizlere ışık tuttu.
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ
وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ
قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ
فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ
فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ
Sadakallahul Aziym — Şuara Suresi 18 - 19 - 20 - 21
OKUNUŞU
Kâle e lem nurabbike fînâ velîden ve lebiste fînâ min umurike sinîn.
Ve fealte fa'letekelletî fealte ve ente minel kâfirîn.
Kâle fealtuhâ izen ve ene mined dâllîn.
Fe ferartu minkum lemmâ hıftukum fe vehebe lî rabbî hukmen ve cealenî minel murselîn.
Sadakallahul Aziym — Şuara Suresi 18 - 19 - 20 - 21
MEALİ
Firavun Musa'ya dedi ki: "Ömrünün uzun senelerini bizimle geçirdin ve biz senin Rabbin değil miydik? (Terbiye eden anan baban değil miydik?)" de.
"Şimdi bize isyan edip de bizim yaptıklarımızı yapmaz oldun sen, bak sen!"
Musa dedi ki:
"Ben o siz ikinizin dediklerini yaparken delaletteydim.
Ve sizden kaçtım, kurtuldum ve Allah beni Rasul eyledi, tebliğci eyledi." dedi.
Ve bu ayetler gösteriyor ki Musa, Firavun'u anlamadı; Firavun da Musa'yı anlamadı. Ve günümüzde olduğu gibi ana baba evlat çatışması ve kuşak farkı sebebiyle anlaşmazlık ve evinden kaçan; babasından, anasından, yani terbiye edici Rabbinden kaçan Musa.
Ve hâl böyle iken, Musa'ya Rab olarak, yani anne baba olarak Firavun'u ve karısını veren, ona Rab kılan kimdi de Musa bunu anlamadı da Firavun'a itiraz etti? Ve yine Firavun'a Musa'yı biricik evlat veren kimdi de evladına müsamaha gösteremedi Firavun?
Ve "Rab, Rab" der de insanlar, Allahu Teâlâ'nın dünyada "Rab" ismini anne baba üzerinden tecelli ettirdiğini bilmez de Firavun'u kınar, Musa'ya destek verir. Hâlbuki Musa ve Firavun'un başından geçen olay, evlat veya üvey evlat ve anne baba çatışmasından başka daha büyük bir mesele değildi.
Ve o dediğimiz artı ve eksilerden, yani bulutların kavgasından rahmet doğup üstümüze kar ve yağmur yağması hikmeti, o zaman Musa ve Firavun'a yaptırıldı. Onlar kutuplaştı ki Nil Nehri yağmur dolup aksın diye, Mısır'a bereket olsun diye.
İkisi de bildiler de belki sotaya yattılar, belki de anlamadılar bu hikmeti.
Ve ey Mehdi Cemaati! Sen "Rabbim" der, el açarsın. Oysaki Rab, terbiye görevini ebeveyninize vermiş; anne ve baba. Ve anne ve babadan başka daha güzel terbiye edici Rab mi, mürebbi mi olur ki siz göklerde, semalarda Rab ararsınız? Oysaki İsa "Ben öksüz kalmam, sen babamsın." diyor. İsa anlamış da havarileri anlamamış bunu, acaba desek yani. Rab, babamız, anamız demekmiş. Oysaki Hristiyanlığın bugün bunu ne hâle soktuğu ortada. Oysaki o dedi ki: "Annem ve babamdır Rabbim." dedi; terbiye edici, himaye edicim dedi. Ve o biliyor ki Mehdi onun babası. Ve diyor ki: "Çabuk ol, gel de anlasınlar seni. Beni anlamadılar ve etrafımı sardılar; yetiş, kurtar beni." diyor. Ve evet, anne babamız Rab'dir amma elbet Allah ne yerdedir ne gökte; mümin kulun kalbindedir, kalbinde. Öyleyse bir de Âdem'e ruhundan üfleyen Rab var ki işte bizler hepimiz ne ondan ayrıyız, ne ondan gayrıyız.
Rabbim Mehdi Cemaati'ni onlardan ayrı ve gayrı olmayan Rabbe iman edenlerden eylesin.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 07.12.2014 Çarşamba
Original Kar © glan
Eahseb Ya Eyyühel İnsan
(Kar©glan'ın 22 Aralık 2014 Pazartesi Vaazı)
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَسِيبًا
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ حُسْبَانًا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا
Sadakallahul Aziym
Nisa 86
Enam 96
İbrahim 41
Ahzab 39
Allahümme salli ala Muhammedin ve ala seyyidina Raşidiynel Mehdiyyun.
Allahümme barik ala Muhammedin ve barik ala seyyidina Raşidiynel Mehdiyyun.
Yolculuğumuza başlıyoruz.
Yukarıda yazdığımız ayette buyruluyor ki: Güneş ve Ay hüsbandırlar.
Peki hüsban nedir?
Hüsban: Hesabı, yani matematiği en kuvvetli olan şahıslara verilen isimdir.
Ve bu ayet gösteriyor ki bankacılıkla ve finanzamtla (maliye kurumu), bütçe ekonomisi ve matematik öğretmenliği ile ve yine hesap ilmi ile uğraşacak olan şahıslar, bir güneş burcu bir de ay burcunda olanlarmış demek olur. Güneş ve Ay hüsban ise, onlar dominant olduğu zamanda doğanlar da işte onlar gibi hüsban olurlar.
Allah kâinatı çok karmaşık, fakat bir o kadar açık seçik ve hassas bir matematik ile halketmiştir.
Nitekim bütün fizik kuralları matematiğe boyun eğer. Ve hâl böyle olunca yerçekimi bir matematik ilmidir; yine dünyanın hareketleri, günler, seneler, aylar; yine yıldızlar ilmi, yine mevsimler ilmi... Hepsi birer matematik ilmidir.
Nasıl yediğin bir elmanın çekirdeğinde binlerce elma ağacı saklıysa, binlerce elma meyvesi saklıysa;
İşte Güneş ve Ay burcunda doğanlar için de "onlar hüsbandır" demek, onlar hesap ilminde mahirdirler demek olur. Ve eğer insanların bu yeteneği göze alınarak eğitim yapılır ve yeteneği geliştirilirse, o kimse hem kendine faydalı, hem insanlığa, hem hayvanata, hem maddelere, hem bitkilere ve kâinata faydalı olur. Velhasıl kelam.
Ve geliyoruz şimdi işte, Aslan burcunda ve sonra Başak burcunda doğacak çocukların doğabilmesi için temel atma zamanına yani. Ve geçenki vaazlarımızda bahsettik: Burçlar, şahid burçlar ve meşhud burçlar olarak ikiye ayrılır demiştik. Yani şahid, onun yanında hazır olanı; ve meşhud, onun tersi ve eşi olan ters kutupta olanıdır. Ve işte kış mevsimi (Aralık - Ocak - Şubat) aylarıdır.
Ve hâl böyle olunca onun tersi ve eşi olan zıt kutbu, yaz mevsimi de (Haziran - Temmuz - Ağustos) aylarıdır. Ve böylece kim kimin meşhudu imiş, karşı karşıya koyunca anlaşılır. Ve işte burçcuların yaptığı yanlış zaman hesabı ortaya çıkar. Onlar eski zamanlarda çocuğun doğumu "dokuz ay on gün" hesabını ele alıp hesap etmişlerdir. Hâlbuki burçlar dokuz ayda değil, 12 burçta ilerlerler. Ve gezegenler dokuz değil, 12'dir. Bunu nereden çıkardın deyince?
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
إِذْ قَالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ يَا أَبتِ
إِنِّي رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا
وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِي سَاجِدِينَ
Hz. Yusuf rüya gördü ve babasına dedi ki: "Güneş, Ay ve 11 yıldızı bana secde ederken gördüm." diyor. Yani 11 yıldız ve bir de kendisi ile birlikte on iki kardeşi, hem de 12 gezegeni temsil ediyordur. Yani Bünyamin ve Yusuf aynı anadan, diğer 10 tanesi başka anadan olan 12 kardeş... Ve bir de ne varmış? Güneş ve Ay; yani anne ve babası.
Ve hâl böyle olunca bugün Aralık'ın 22'si; dün en uzun gece ve gündönümü, yani kış gündönümüydü.
Aslında kış mevsimi Aralık ayı ile başlar; fakat Avrupa'da, yani kuzey yarım kürenin üst kısmında geç başlar biraz diye hesap edilir. Öyle olursa kış üç ay sürmez; olmaz ki öyle, her mevsim 3'er aydır.
Ve Aralık'ın 22'sinin karşılığı, meşhud olan burcu; işte yaz mevsiminin ilk ayının 22'si demektir. O da Haziran 22 demek olur. Ve şimdiki burç hesabına göre 22 Haziran'dan 23 Temmuz'a kadar doğacak bebeler Yengeç burcu olur. Ve demek olur ki altı ayını doldurup yedinci aydan gün alan bebeler artık Yengeç burcudur. Ve çocuk yedinci aydan itibaren eğer gelişimini tamamladıysa doğabilir. Ve Yengeç burçları genellikle yedi aylık bebelerdir.
Ve Avustralya'da bu yengeçlerin üreme mevsimi olan 18-19-20-21-22... Aralık'ta yolları kaplayan kırmızı yengeç sürüsü, Hint Adaları'na üremek için yolculuk ediyor. Ve herkesçe bilinir oralılar tarafından.
Ve bu da bizim tezimizin ispatı olmakta. Yani çocuk yedi ayda oluşur; fakat onun bir de meni olduğundaki yolculuğu vardır ki işte onunla birlikte 9 ay on gündür.
Ve Yengeç burçları da dünyamızın bağa, kepçe, vinç kullanan kimseleridir. Ve kıskaçlı olmaları hasebiyle onlar sevdiklerini kıskaçları ile kıstırırlar. Yani kıskaçlı aşk. Ve onlar sevdiklerini hafif ısırırlar ve yandan çarklı hareket ederler; dans ederken kıçlarını sağa sola oynatırlar. Ve yine bu mevsimde hamile kalanlardan birisi de kurbağalardır. Ve onlar da dünyamızın dalgıçlarıdır. En iyi dalgıç...
Jacques-Yves Cousteau, yani Kaptan Kusto; işte Haziran'ın 11'inde doğdu gösteriyor Wikipedia. Yani demek oluyor ki yaz mevsiminin başında doğmuş; yani Haziran, yaz mevsiminin ilk ayı ve 11'i demek kurbağa demekmiş. Yani burçlar öyle sadece 12 burç ile kalmıyormuş. Yani 11 Haziran'da doğanlar da dalgıç ve kurbağa burcundaymış. Ve işte eğer insan doğum mevsimine dikkat edilerek eğitim yaptırılıp gizli yeteneği ortaya çıkarılırsa, işte Kaptan Kusto gibi hünerini ve insanlığa, kâinata olan faydasını ve verimini verir. Ve bizler Kaptan Kusto belgeselleri ile büyüdük; çünkü işinin ehli olan adam, tam dalgıç, yani kurbağa; hem karada hem denizde hareket edebilen bir cibilliyat. Yine yengeç hem karada hem denizde hareket eder. Ve yengeç demek işte bağacı, dozerci, vinç operatörü olan kimseler yani. Ve böyle bir mevsimde doğmayanın eline vinç ve bağa verilirse kaza yapar. Ve eğer bir kimse böyle bir mevsimde doğan "echt" yengeç veya "echt" yani gerçek kurbağa burcundaysa, işte ya dalgıç olur ya da bağa vinç operatörü. Ve yengeç demek sudaki ateş demektir. Ve yine atların dişilerinin, yani kısrak olacak atların, yani kendi kendini ısıran kısrakların temel atma zamanı; yani Lady Gaga gibi bahar kısrağı. Ve yine tavşanların mevsimi. Yani atların hamilelik süreleri 336 gündür. Ve bu gösteriyor ki at ve kısrak cibilliyatında doğacak bir çocuk, anne ve babasında gelişimini 336 günde tamam ediyormuş. Yani öyle dokuz ay on günde falan değil yani.
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَالسَّمَاء ذَاتِ الْبُرُوجِ
Ve Cenabı Mevla Buruc Suresi'nde "Semayı burçlar (burç kişilikleri) kaplamıştır" derken boşuna demiyor herhalde. Öyleyse bütün hayvanlar birer cibilliyat, ve her cibilliyat bir burç kişiliği. Ve hâl böyle olunca Neptün Ay burcuna girdiğinin ikinci günü doğan mesela hangi cibilliyat dersek? Bizler belirgin dominant cibilliyatları biliyoruz: At, koyun, koç, sığır, dana, yengeç, buğday, elma, armut gibi... Amma bunun varyasyonları oldukça çok yani. Sema onlarla kaplıymış.
Öncelikle bu geç kalan vaaz için özür dilerim. Birkaç hain bilgisayarımızı ele geçirdi ve format atmak zorunda kaldık. Ve en baştan, temelden bir bina inşa eder gibi, bilgisayarı yeniden kurduk ve kaldığımız yerden devam ediyoruz.
Bizim menzilde müşahede ettiğimiz kadarıyla... Ve denilir ki, şeytan aleyhillane dört kitabı bilir. Ve mesela bir berber Ahmet'i kandırmak için, onun yapabileceği hataları; Ahmet Müslüman'sa Kur'an-ı Kerim'i açar, oradan ara bulur ve ona tuzak kurar. Yok eğer o Ahmet değil Franz ise, ve Alman ve Hristiyan ise, bu sefer de İncil'i açar orada bulur. Yok İshak ise ve Yahudi ise açar Tevrat'tan bulur ve ona tuzak kurar, kandırır.
Ve işte Kur'an kâinat kitabıdır. Ve ne küçük ne büyük koymadan hepsi onun içinde derc olmuştur. Fakat nasıl bir badem veya cevize bakan, o ceviz veya badem dikildiğinde onun vereceği bademleri görmediği gibi; yine onun vereceği bademlerden dikilip de orman olacak bademleri göremediğimiz gibi...
Her Kur'an okuyan da öyle her şeyi Kur'an'da arayıp bulamaz. Ve yine burçlar ve kişilikler gelir buraya. Ve mimar okuyunca Kur'an'dan mimarlık okur; dalgıç okuyunca Kur'an'dan dalgıçlık okur; çiftçi çiftçilik öğrenir. Amma kâinatı okumasını biliyorsa, ancak o zaman okuyabilir. Yoksa Ankara Cebeci Camii'ndeki Ahmet Amca, Elhamdü okuyunca bunları anlıyor değildir.
Ve gelelim günün konularından biri olan Osmanlıca dili okutulmasına!
Osmanlıca nedir? Türkçeyi Arapça harflerle yazmaktan başka ne? Kendine harf yapmayı akıl edemeyen Osmanlı, Arapça öğrenmesi öğretmesi de zor olunca, Türkçeyi Arapça harflerle yazdırmış, adını Osmanlıca koymuş. Yani aynı şalvar üstünde papyon gibi. Yedik ha, biz de mecbur öğrenecekmişiz Osmanlıca! Neden mecburuz, ekmek değil aş değil; yemeye yaramaz, internette yazmaya yaramaz, Arapça anlamaya yaramaz. Neye yarar bu Osmanlıca? Büyücülere vefk yazmaya, büyü yapmaya yarar. Bu Osmanlıca sayesinde büyücü hocalar çok güzel vefk, vüfk yazıp büyü yapmasını öğrendiler.
İşte bu okuduğunu anlamayan Kur'an dilini Osmanlı başlattı. Ne yaptı? Arapça alfabeyi öğrendi herkes; Kur'an okuyor amma ne okuduğunu anlamıyor. İngilizce bilmeyenin Latin harfleriyle yazılmış İngilizce okuması gibi bir şey. Yani bir de bununla yatıp kalkıp namaz kıldım sanıyor insanlar. Evet, bedenle yapılanlar da ibadettir elbet. Namaz üç boyutlu: hem beden hareketleri, hem dilin söylemesi, hem de tayyibat namazdır. Amma işte bu Osmanlıca, bilinçsiz, gafil Müslümanlık meydana getirdi. Allah aşkına, bu Fatiha'da yazanı Arapça alfabe bilen kaç kişi biliyor? İngilizce okuyabilmek anlamak değilken, Arapça okumak da anlamak değil. Bari milleti Araplaştır o zaman, herkes fellah fellah gezsin gayri.
Ve işte biz böyle hakkın kumandasında hareket ettiğimizden, bizim vaazımızda da şeytanın ve onun elemanı olmuş olan şeytan askeri düşmanlarımızın okuyup fayda gördüğü yerler var. Ne onlar işte böyle bize düşmanlık edip bilgisayarımıza girdiler ve bilgisayarı silmek zorunda kaldık ve vaaz gecikti.
Yani söz içinde söz, cevap içinde cevaplar gizli.
Ne demiş atalar: "Koyun can derdinde, kasap et derdinde." Yani bakış açısı farklı. Ve Aşık Veysel'in dediği gibi: "Koyun kurt ile gezerdi, fikir başka başka olmasa." diyor. İyi ve salih kimseler ilim tahsili derdinde iken, şeytan ve uşakları da mikropluk ve virüs ve düşmanlık derdindeler. Herkes yediğinden ikram ediyorsa, mikroplar da bize gelip mikrop ve virüs ikram ettiler ve bilgisayar hacklendi.
İşte dünya ve yönetimi demircinin eline geçerse, her yeri demirci çarşısına çevirir. Sarrafın eline geçse, her yer kuyumcu dükkânı olur kalır. Ve herkes onun nazarında ya altındır ya gümüş ya da değerli bir maden ve taş... Yani bakış açısı.
İşte o yüzden Mehdi'nin hamurunda hepsinden vardır. Ve onun aşını Nuh Nebi, ondan böyle kat karıştır aşure aşı yapmış. Çünkü ne ondan ne bundan; amma hem ondan hem bundan yani.
Öyleyse şunun da burnu çok sivri uzun demeyin! Düşünün ki bu adam uzun burunlu cibilliyatlardan biridir; ya hamsidir, ya sivrisinek yahut leylek... Bilin ki insanın cibilliyatını illa bir yeri haber verir; illaki illa haber verir. Ve sen işte karşındakinin kim olduğunu bilmeye başlarsan, sana arif derler; ondan sonra ariflerden olursun. Arif demek, arefe kelimesindendir; yani bilmek kelimesinden. Neyi bileceksin? Ahmet varsa karşında, Ahmet'in özünü bildinse, onun hatasını da bilirsin, faydasını da zararını da... Değil mi? Ve böyle bir insan hâline gelen insan ne muhterem bir insan olur, değil mi?
Rabbim Mehdi ve Cemaati'ni, önce kendini bilen, sonra da Rabbini bilen kullarından eylesin. Ve Rabbini bilen, bulan için Rabbim buyurur ki: "Hadi git, bir de Rahman nedir onu bil" der ve Rahmana gönderir. Onu da bilince: "Hadi at nedir? Bir ata git" diye bir atı ona rehber kılar. Ve yani at cibilliyatında bir hoca verir ona. Onu da öğrenince: "Bülbül nedir? Arpa nedir? Buğday nedir?" Ve Rabbimizin ilmi doyulmaz derya. Rabbim Mehdi ve Cemaati'ne bu deryada yüzmeyi öğretsin inşallah.
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 22.12.2014 Pazartesi
Original Kar © glan
Bu Din Garip Başladı, Garip Bitecek
(Kar©glan'ın 31 Aralık 2014 Çarşamba Vaazı)
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَلاَ تَتَمَنَّوْاْ مَا فَضَّلَ اللّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ
لِّلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُواْ وَلِلنِّسَاء نَصِيبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ
وَاسْأَلُواْ اللّهَ مِن فَضْلِهِ
إِنَّ اللّهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا
Sadakallahul Aziym — Nisa 32
MEALİ:
Bazınızın bazınızdan farklı olan özelliklerine hased edip istemeyin.
İşte onlar; erkeğin kazandığından erkeğe, kadınların kazandığından kadına bir nasibi vardır.
Ve o hünerler Rabbinin o kimseye fazlı keremidir ve onun içindir.
Allah kimin ne olacağını en iyi bilip, ve onu, o hâlde meydana getirendir.
Sadakallahul Aziym — Nisa 32
Allahümme salli ala Muhammedin ve ala eli Muhammedin.
Esteuzubillah.
Kul euzu birabbil felak min şerri ma halak.
Sadakallahul Aziym.
Yolculuğumuza başlıyoruz.
İşte geçenki vaazda bahsettiğimiz mesele: Her hayvanın bir cibilliyatı ve her hayvanın özellikleri, hünerleri farklıdır. Ve bunlar o hayvanı belli eden özelliklerdir. Ve o hüner ancak o hayvana uygun ve elverişli bir hünerdir.
Yani karıncaya, "at gibi hızlı koşsaydı" diyemeyiz. Fakat Allah karıncalar arasından da "atlı karınca" diye bir türünü yaratmıştır. Ve o karınca türü, boyuna göre çok hızlı hareket eden bir canlıdır. Fakat onun hızı, atın hızının yanında ancak bir arpa boyu kalır.
Ve işte atın hüneri ata elverişli, karıncanınki ise karıncaya elverişlidir. Hâl böyle olunca, at cibilliyatındaki bir insan, karıncaya bakıp "ben de karınca gibi halterci olup çok büyük ağırlıkları kaldırayım" demeyecek. Haltercilik ve çok güç gerektiren yük kaldırma hikmeti, bir karıncaya, bir de vinçlere yani yengeç burçlarına mahsustur. Amma Allah ata da, kendi boyunca kaldırabileceği bir tonaj vermiştir. Amma karıncanın kendi bedeni ile orantılı olarak kaldırabildiği yükü, at kaldıramaz. Yine fil keza; filin yaptığını da at yapamaz, atın yaptığını da fil yapamaz.
Öyleyse ey Mehdi cemaati! Birine baktınız fizikçi, birine baktınız kimyacı, birine baktınız biyolojici... Yani sakın cibilliyatınıza uygun olmayan, o baktığınız kimselerdekinin hepsini "bende de yapayım" demeyin. Ve Mehdi'nin yaptığını da, Peygamberimiz Muhammed'in her yaptığını da yapmaya kalkmayın. Peygamber Azimüşşan Efendimiz dedi ki:
"Benim ashabım gökteki yıldızlar gibidir; hangisine uyarsanız kurtuluşa erersiniz."
Ashab öyleyse, her biri ayrı bir hadisi ve ayeti iyi anlamış ve bilmiştir. Ve onlar dahi, her birisi Peygamber'in bütün hâllerini taklit etmiyordu; amma bir hünerinde mahirdiler. Amma zamanın sahibi Mehdi Aleyhisselam, Muhammed'in ve İsa'nın, Musa'nın, Davud'un görevini yapacak olduğundan; yani Mehdi bütün peygamberlerin mirasını devraldığı için, o her hünerde mahir olabilir. Çünkü karıncaya karınca dilinde söylemesi lazım, ata at dilinde, kediye kedi, aslana aslan dilinde söylemesi lazım. Yani bundaki mana, hayvan dilinde konuşmak değil; onların mahir oldukları hünerler, Mehdi'de de bir parça vardır. Ve karıncaları bilmeyen, karıncalara reis olabilir mi? Atları bilmeyen atlara, turnaları bilmeyen turnalara reis olabilir mi? Elbet olamaz. Turnalara bir turna reis olduğu gibi, işte Mehdi'nin her hüneri kolayca yapabilmesi, onun bütün insanlığa imam olacağı içindir. Ve karıncalara varınca bir karınca gibi, atlara varınca sanki bir atmış gibi marifet gösterir. Ve böylece o, çok dil bilen gibi çok hünerde mahirdir.
Ve at olmayanın at gibi olmak istemesi, yukarıdaki yazdığımız ayetle yasaklanmıştır. Ve herkes Muhammed olamayacağı gibi, Muhammed'in bütün özelliklerini taşıyamaz. Ve yine Mehdi her hüneri yapıyor diye, o gibi yapmaya kalkmayın. Mehdi de bir tanedir; elli tane Mehdi olmaz. Amma Mehdi'ye uyanlar, Mehdi askeri olurlar; o gibi olamazlar amma, ona yakın olan kimseler olurlar; sanki ona denkmiş gibi benzerleri. Ve o yüzden Mehdi askerleri de bir hünerde derinleşecek amma, "Mehdi her hünerde mahirdir" diye dokuz karpuz taşımaya kalkmayın; yorulursunuz ve cemaatten (Mehdi Cemaati'nden) ayrı düşersiniz.
Bunun sonucunu şöyle açıklayalım: Herkes tavuk horoz olursa, kim köpek olacak da güne karşı yatacak? Yahut herkes cesur boğa olursa, kim ürkek tavşan olacak? Dünya bir tavuk horozla imar olmadığı gibi, yahut bir dana inekle de imar olmaz. Rabbimizin bu çeşitliliği yaratması ve herkesin ayrı hüneri olması hikmetini anlamamız demek, hased hastalığından Mehdi ve cemaatinin kurtulması demek olur. Kimseye ağız eğip bükme ve "vay şu çok tembel" deme, yahut "öğlene kadar yatıyor" deme; düşersin bir köpek cibilliyatına ve kerahat vakti uyur kalırsın. Hased edip "ben de o gibi, şu gibi olan" deme. Sen seni bil. Ve "nefsini bilen Rabbini bilir" kuralı gereği, eğer sen özünü bilirsen, sana senin özüne uygun ve mahir olabileceğin hünerin öğretilir ki, sen de o hünerin ile bu insanlığa fayda veresin diye. Ve denilir ki:
Karga, kekliği sekerken görünce çok hoşuna gitmiş ve "ben de böyle sekerim" demiş. Başlamış o gibi sekmeye; bu sefer kendi yürüyüşünü unutmuş.
Derler. Yani sen "beni, onu, bunu taklit edeceğim" diye, bu sefer de özünü kaybedersin ve Rabbinin senin için hazırladığı hazineden mahrum kalırsın. Velhasıl kelam.
Ve sabun senin elini temizliyor da, peki sabunu kim temizleyecek o zaman? Yani herkes sabun gibi, yani Mehdi gibi, onu bunu erdirmeye, temizlemeye çalışırsa; herkes sabun olursa, o zaman sabunları kim temizleyecek demek yok mu? Herkesi yıkadık, Müslüman ettik ve herkes hem temiz hem temizleyici sabun oldu. Yani "Müslüman oldu" diyelim; peki Müslüman hata yapınca, veya o zaman bir de sabun yere düşüp batarsa, bu sabunu kim temizleyecek demek yok mu yani?
Ne dedik? Herkes kendi sınırında ve orantılı olarak çoğalacak. Ve o yüzden bu iş bilinçli yapılırsa, temsili misal: Karınca yeterince olursa, at yeterince olursa, serçe, arı, kelebek her biri yeterince olursa, denge korunmuş olur yani.
Ve o zaman geçenki vaazin seslisinde bahsettiğimiz, Rahman Suresi'ndeki ayet ve Kaptan Kusto'nun nerede olduğunu keşfettiği, Rabbimizin denizlerin arasına koyduğu ve denizlerin dahi birbirlerine karışmadığını bildiren ayetin manası ortaya çıkmış olur yani.
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ
بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ
فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ
Rahman Suresi 19 - 20 - 21
Meali:
İki denizi birbirine kavuşmak üzere salıvermiştir.
Aralarında bir engel vardır; birbirine geçip kavuşmazlar.
O hâlde Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalan sayabilirsiniz?
Yine Cenabı Mevla Kur'an'a Kafirun Suresi'ni koyduysa ve burada da:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِالرَّحْمَنِ الرَّحِيم
قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ
وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ
وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ
Muhammed'in dilinden: "Ey kafirler, ben sizin taptıklarınıza tapmam, siz de benim taptıklarıma tapmıyorsunuz. Ben sizin taptıklarınıza asla tapmam, siz de benimkilere tapmıyorsunuz. Sizin dininiz size, benim dinim bana." diye söylemesi yine gösteriyor ki: Kara kara duracak, yani siyah siyah duracak kardeşim; beyaz da beyaz durmaya çalışacak. Her ne kadar kirlense de temizlenecek, yine beyaz olmaya gayret edecek.
Ve herkes bu dünyaya sahip çıkacaksa; iyisiyle kötüsüyle, kafiri ile mümini ile sahip çıkacak.
Ve eğer bizler mikropları adam edip onları cennetlik yaparsak, yani Müslüman yaparsak, yarın onlar cennete girince elbet mikropluk yapacaklar. Ve cennette mikrop gezerse, hastalık gezerse, cennetin cennetliği nerede kalacak? O yüzden at, at duracak; hamam böceği de hamam böceği kalacak kardeşim. Ve geçenki vaazda dediğimiz yengeç burçları hem karada hem denizde hareket eden canlıdır. Ve işte hamam böceği ise nemli ortamları seven canlıdır; yani hem havada, hem karada, hem de suda... Yani nemli ortam. Ve demeyin "hiç hamam böceği de ne işe yarar?" İşte onların özelliği: Düşünün bir araç; hem araba, hem uçak, hem de gemi... Yani bir zamanlar hovercraft yapmışlardı. Eğer hamam böceği incelenirse, işte bu üç özelliğin ortak paydasından bir araç keşfedilir ki, işte o da hem hava hem kara hem de su aracı olur yani.
Hz. Eyyub'un durumu ortada. Ve Eyyub bir kafiri cennetine almayı istemiş ki, kafir cennete girince onun cenneti olan bedenini harap etmiş. İşte eğer mikrop bedene ve senin cennetine girerse, cennetini cehenneme çevirir o hain mikrop. Ve ne zaman Eyyub, kafirlerin cennete alınmayacağını anladı, kurtuldu o hastalıktan. Ve Rabbim Eyyub'unu işte Mehdi'nin o zor günlerine sakladı. Ve Eyyub'a ve askerlerine selam olsun. Ey Eyyub! Kafirler cennetimize, vatanımıza göz diktiler. Sen himmet ve meded ve şefaat edersen, tabi Rabbimin müsaadesi ile biz bu beladan kurtuluruz ve kafirleri cennetimizden ve vatanımızdan kovarız. Şefaat ya Eyyub!
Vensurna ya Ya Rab. Sübhaneke ente ilahe hayrunnasiriyn. Sübhaneke ente ilahe hayrüşşafiiyn.
Ve kafir bize hamam böceği silahı kullanmak istiyor. Ey kafir! Amma bilesin ki hamam böceğinin de Rabbi, yaratıcısı, yine bizim iman ettiğimiz Allah'tır. Rahman ve Rahim olan Allah'tır. Siz o hamam böceğinin mikrop olanını ürettiyseniz de, ona da hayat veren yine Rabbimdir.
Sizin bir hesabınız varsa, O'nun da size karşı bir hesabı ve murat ettiği bir yeri vardır.
Rabbim Mehdi Cemaati'ne özünü bilmeyi nasip etsin. Sonra da onları arif kılıp karşısındakilerin özüne de arif olmayı nasip etsin. Sonra da onları hased hastalığından kurtarıp herkesin kendi özünde kendine yakışacak hazineleri olduğunu bilmeyi ve o hazinelerini bulup çıkarıp kullanmayı nasip etsin. Ve Mehdi Cemaati'ni hasedlikten kurtarıp kimsenin hazinesine göz dikmemeyi öğretsin ki; atın hüneri ve ona verilen hazineler o at olduğu için, ineğinki de inek olduğu için, seninki de senin için özel... Bunu bil ve anla ey Mehdi Cemaati!
Rabbim Mehdi ve Cemaati'ni ariflerden kılsın inşallah.
Her ne kadar Mehdi başınızda iken bu dünya bolluk, bereket ve aydınlık içinde olsa da, o gidince olacak olanlar olacaktır. İyilerden kimse kalmayınca kötülük ve karanlık zulümat dünyada galip olacaktır. Ve böylece dünyanın ve kâinatın sonu olan kıyamet vuku bulacaktır.
Muhammed'in sözü ile:
"Bu din garip başladı, garip bitecek. Ne mutlu o gariplere."
Elfatiha maassalavat.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 31.12.2014 Çarşamba
Original Kar © glan
Şuur Nedir? Nasıl Şuur Kazanılır?
(Kar©glan'ın 8 Aralık 2015 Vaazı)
(Kar©glan'ın 8 Aralık 2015 Vaazı)
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبيلِ اللّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاء وَلَكِن لاَّ تَشْعُرُونَ
نُسَارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْرَاتِ بَل لَّا يَشْعُرُونَ
فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
نُسَارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْرَاتِ بَل لَّا يَشْعُرُونَ
فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
Sadakallahül Aziym — Bakara Suresi 154, Mü'minûn 56, Şuarâ 202. Ayetler
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
Ve lâ tekûlû li men yuktelu fî sebîlillâhi emvât, bel ahyâun ve lâkin lâ teş'urûn.
---
Nusâriu lehum fîl hayrâti bel lâ yeş'urûn.
---
Fe ye'tîyehum bagteten ve hum lâ yeş'urûn.
Meali:
Allah yolunda öldürülenlere "ölüler" demeyin. Hayır, onlar diridirler. Ancak siz bunu şuur edemezsiniz.
---
Biz onlar için kalıcılığı hayıratın içinde kolay kıldık. Belki de onlar bunun şuurunda değillerdir.
---
Böylece o (azap) onlara ansızın gelir, iki yakalarına yapışırız da bunun olacağını (zamanını, ne zaman olacağını) şuur bile edemezler.
Sadakallahül Aziym — Bakara Suresi 154, Mü'minûn 56, Şuarâ 202. Ayetler
---oOo---
Peygamber Efendimiz Sallallâhü Aleyhi ve Sellem Buyurdular:
"Kur'ân'ı ezberleyeni Allah, ölünceye kadar aklından faydalandırır; şuurunu elinden almaz."
(Hadis-i Şerif, 6:114, Hadîs No: 8620, Enes r.a.'den)
Peygamber Efendimiz Sallallâhü Aleyhi ve Sellem Buyurdular:
"Allah, günahları pervasızca işleyen şuursuz mü'mine gazap eder."
(Hadis-i Şerif, 2:286, Hadîs No: 1858, Ebû Hüreyre'den (r.a.) rivayetle)
Allahümme Salli ala Seyyidina Muhammedin ve al eeli seyyidina Muhammed.
Allahümme Salli ala Seyyidina Lokman Hekimullah ve al eeli seyyidina Lokman Hekimullah.
Yolculuğumuza başlıyoruz:
İnsanlar için bir tek hayat ve bir tek ölüm vardır diyorlar bazı hocalar. Hâlbuki bir ağaç her sene ölüme yatar sonbaharda, ta gelecek baharda kalkıyor; yine her sene tohuma duruyor ve meyve verip meyvenin içine tohumunu, yani kendini klonlayıp saklıyor; hem de bir tane değil, yüzlerce kendinden saklıyor. Herhangi bir durum olup da ölürse, bir insan veya bir hayvan tarafından toprağa karıştırılacak bir çekirdeğinden, tohumundan yeniden doğuyor. Öyleyse insan bir tek doğum için olur mu, bir tek ölüm olur mu? Öyle olsaydı, Allah bir tek hava ile Adem'i yaratırdı, onlara çocuk vermezdi.
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَلَوْ شَاء رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلاَ يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ
Ve lev şâe rabbuke le cealen nâse ummeten vâhideten ve lâ yezâlûne muhtelifîn.
Meali:
Ve Rabbin, şâyet dileseydi insanları tek bir ümmet yapardı. Oysa çeşitler devam edecek.
(HUD Suresi 118. ayet)
Adem ile Havva çocuk yapıp, aynen elma ağacının kendini meyvesine kopyaladığı çekirdeğinden doğduğu, çoğaldığı gibi, çocukları ile yeniden doğup çoğaldı; aynı yöntem, ağaç yöntemi gibi yani. Öyleyse ağaç her sene ölüme yatıyor; insan da ölüme yatıyor, belki bir başka baharda da doğuyor, değil mi? Ve elma bir iken binlerce elma dalı var dünyada. Yine bir çocuk dünyaya geldi, sonra büyüdü, evlendi, çocuk yaptı; bir iken iki, üç, dört oluverdi, değil mi? Yeniden doğmak, kendini kopyalamak... O çocuk için mesela: Bak suratına, "aynı babası" diyorlar, yahut "aynı annesi" diyorlar; huyu suyu aynı. Ve yeniden doğmanın yöntemlerinden sadece birisi. Ve diyor hocalar: "Niye reenkarnasyon olsun, aynı ruhları geri göndersin? Her an başkalarını yaratma gücü yetendir" diyorlar. Evet, toprağına, dibine, köküne su dökülüp vitaminleri, elementleri alabildiği, beslenebildiği müddetçe elma dalı her sene yeni meyve veriyor, tamam anladık. Ama senin anlamadığın taraf: Ölünce insan yine toprağa karışıyor; ve yine her gün binlerce saç, kıl, hücre dökülüyor insanlardan; ve su ile, rüzgâr ile dünyaya dağılıyorlar. Ve onlar yine toprağa karışınca, senin elementlerin bir başka elmaya, armuta parça oluyor; o elmayı yiyende hücre oluyor. Ve hatta senin hücrelerini toplasalar, "dağıtmayacağız" deseler, verdiğin, aldığın oksijeni ve karbondioksiti ne yapacaklar? Gittiği yerden oksijen alıp oraya da karbondioksit veriyorsun; ve senin ruhun oralara yayılmakta zaten. Veya o yenen elmalar, armutlar daha da inceldi mi, meni, yani insan tohumu oluyor; ve son yarışı da kazanıp doğarsa, yine senin parçaların başka bir bedende doğmuş oluyor, parçaların. Sen bir bütündün, dağıldın; ve parçaların başka başka bedenlere gitti. Yine eskiler, eski insanlar, hayvanlar, onlar... Bilmem Almanya'dan çikolata, Manavgat'tan mandalina, bilmem Afyon'dan sucuk... derken, senin bedenin yine eskileri toplayan bir bütün oldu. Bir gün sen de tekrar dağılacaksın. Ve hatta her gün toplanıyorsun; her gün yine hücre dökerek veya hacet def ederken ve küçük abdestinle yine dağılıyorsun; banyo, abdest suyunla yine dağılıyorsun. Seni tekrar toplu vaziyette bir araya getirmek, bizim aklımızın alacağı bir şey değil ama... Sen mesela sağdan yiyordun, o parçan döküldü, gitti falancı Mehmet çocuğa girdi; artık onda sağdan giyip sağdan yemeye başladı. Ve o, senin güzel parçandı. Ama veya sen mesela hırsızlık ediyordunsa, bu sefer parçaların gitti falancı çocuğa girdi; elma olup armut olup daha o çocukta 10'lu yaşlarda, senin o kötü hücren ona fısıltı verdi; artık onun bedeni ile yine çalmaya devam ediyorsun demektir. Ve Hz. Adem'i yeniden oluşturmak, voltranı kurmaya benzemez; ve onun dağılan parçaları bütün insanlıkta saklı. Yine Muhammed parçaları, "Müslüman"ın, "Ümmeti Muhammed"in diyenleri oluşturuyor. Yine Museviler, Musa ve Harun'un parçaları; onları birleştirsen, işte hem Musa hem Harun olurlar. Yine Hristiyanlar, İsa ve Meryem parçaları; onları toplasan İsa ve Meryem olur. Öyleyse bu kavga niye? Hiç Muhammed gelse, Musa ile kavga eder mi? İsa ile kavga eder mi? Onlar, onun peygamber kardeşleri değil miydi? Şimdi Muhammed parçası olan Müslümanlar, size ne oluyor da "Biz Hristiyanları öldüreceğiz" havasını giriyorsunuz? Ve ey Hristiyan ve Yahudiler, sizler Musa ve İsa parçası olarak, ya Musalar, İsalar, ya Musalar Müslümanları öldürmeyi düşünüyorsunuz? Nedir bu kavga ey özünü unutmuş insanoğlu? Uyan artık, bitir bu kavgayı.</p>
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
مِنْهَا خَلَقْنَاكُمْ وَفِيهَا نُعِيدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً أُخْرَى
Minhâ halaknâkum ve fîhâ nuîdukum ve minhâ nuhricukum târeten uhrâ.
Meali:
Sizi, ondan yarattık. Ve sizi, oraya (geri) döndüreceğiz. Ve sizi, oradan çıkaracağız; bunu tekrar tekrar yapacağız.
(TAHA Suresi 55. ayet)
Ve Kur'an'da "Bunu tekrar tekrar yapacağız" ayeti, "târeten uhrâ" ayeti varken, bir daha doğmanın mânâsını anlamaz iseniz, tabii Allah'ın bizlere koyduğu kuralı olan defalarca dünyaya gelip gitme hikmetini anlamazsınız tabii.
Ve baştaki ayette "Allah yolunda ölenlere ölü demeyin, onlar yaşıyor ama sizler şuur edemezsiniz" diyor:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِينَ
Fe izâ sevveytuhu ve nefahtu fîhi min rûhî fe kaû lehu sâcidîn.
Meali:
Artık onu dizayn edip içine ruhumdan üflediğim zaman, hemen ona secde ederek emrine âmâde olun!
Yorumumuz:
(Topraktaki bütün elementler bize secde hâlinde, altımızda ama; secde ederler ama, elma olur çıkar, emrimize âmâde olur; bilmem armut olur... Hizmet eder; yine ot olur, inek yer, bu sefer de et olur, süt olur, hizmet eder, emrine âmâde olur, secde eder hâldeler; bütün elementler, bütün melekler.)
Ve ruh hakkındaki vaazımızı hatırlayın: "Allah ruhumdan üfledim" diyor, dedik. Ve üfürülen, bize can veren oksijen, dedik. Ve dünyadaki oksijen miktarı belli orandadır; recycling sistemi ile dönüşüm hâlindedir. Bizler kirletir, karbonlaştırıp karbondioksit olarak veririz; ama ağaçlar alır onu tekrar, karbonunu kırar yanından, ve tekrar temiz oksijen olur. Ve yine o oksijenleri bir rüzgâr alıp götürür; bir başkaları da nefes olarak alır, ve bir başkasının ruhu ve canı oluverir, değil mi?
Öyleyse naylon atığı gibi kirlettiğimiz oksijenler, bir daha recycling olup temizlenmeseydi, bir tane rafineri olması lazımdı; dünyaya devamlı oksijen üretsin, insanlara... Hani nerede o rafineri? Var mı? Yok. Peki öyle olsaydı, çıkardığımız kirli oksijenler semayı kaplardı; bazı yerlere çöker, yığılırdı; oralar insan öldüren zehirli bölgeler olurdu. Var mı öyle bir yer? Yok. Devamlı dönüştürüyor ve oran sabit kalıyor. Öyleyse sen niye gafillik edip de "Allah her insana yeni ruh yaratıyor, her ruh ayrı" hikâyesini okuyan gafil hoca, gafil âlim... Aldığın nefes, yani canın, bir ay önce başka bir sokakta başka birinin canıydı; ve geri verdiğin, kirlettiğin oksijen olduğunu unuttun mu? Yoksa bunun şuurunda mı değildin? Tabii ki şuurunda değildin. Biz yazınca, söyleyince sende de bu şuur uyandı ve farkına vardın mı? Furkan demek işte; yani Kur'an: İnsanlara olayları fark ettiren kitap demektir.
Hani bir mahalleden elli kere geçersin de o sokakta belki kırmızı pencereli bir ev olduğunu fark etmezsin; bir gün bir olay olur, "Haa, bakarsın bu evin pencereleri de kırmızıymış" dersin. İşte o senin farkına varmanı sağlayan olay gibi, Kur'an insanlara farkındalık verir. Ve şuur ise bilinç demektir; bilinçli varlık olma hikmetidir. Farkındalık ayrı şey, bilinç ayrı şey. Adam her gün namaz kılar, namazında şuur yok; yatıyor kalkıyor, bu yatıp kalkma ne işe yarıyor bilmiyor. "Muhammed dedi" diye, "dinimiz emrediyor" diye yapıyor. Yapıyorsun da sende şuur olmazsa, "Niye yatıp kalkıyon?" diye bir gün sormazsın. Mesela diyorlar: "Adam her gece sabahlara kadar namaz kılıyordu" diyorlar. Bre gafil, karnın acıkınca bir öğünde oturup iki dilim ekmek, bir dilim de peynir yedin mesela; oturup da sabah akşam inekler gibi otlanacağına, sabaha kadar namaz kılacağına biraz tefekkür et, kâinat kitabını oku; bu namaz ne diye? Yat yat kalk, buna namaz diyorlar. Ve birisi elma yer, "tatlı" diye yer; bir diğeri vardır, zayıflamak için yer; bir diğeri ise "İçinde vitaminler var, benim vücudumun falancı vitaminlere ihtiyacı varmış; öyleyse birkaç günde bir elma iyiymiş" diye yer mesela. Yani farkındalık. Ve öteki ise farkında değil; "Canım elma çekti" diye elma yiyor, çünkü otomatik pilotta gidiyor. Vücudun bilmem ne vitaminine ihtiyacı var; mevsim kış, ve sana emrediyor: "Git elma, portakal al, ye" diye. Otomatik pilot. Yaz geldi karpuz yedin, kış geldi portakal yedin. Bir başkası ise bunun farkında, ve içinin ihtiyacı olanlardan biraz haberdar olmuş; ve vücudunda bir arıza çıkınca, "Haa, şu vitamin az; o vitamin falanca meyvede, sebzede var" diye yiyor. Yani az şuurlanmış, bilinçli varlık olmuş. Bilinçsizler sabaha kadar namaz kılar; "Ne yani, çok abid adammış" derler. Hâlbuki gafilin biri; daha namazın niye kılındığını bilmiyor. "Neye mi? Sadece Allah rızası için kılıyormuş." Tamam güzel de, sende de Allah'ın ruhu var, bende de... "Enel Hak" hikmeti üzere gidersek, sen hangi Allah'ın rızasına namaz kılıyon, gafil? Gökteki tanrıya kılıyor; o ellerini de açmış semaya, Allah göklerde bir yerden bakıyor, gizli gizli, değil mi? Bre gafil, göz denen varlığın bakacağı nokta belli; arkasını görmez. Allah ise herkesi her an görüyor. Nasıl bir göz ondaki, hiç düşündün mü? Sendeki göz televizyona bakınca, önünden dökülen patlamış mısırları göremez, çünkü göz oraya odaklandı. Nasıl bir gözmüş ki, sana bakarken beni de görmesine engel olmayan bir göz... Ve senin boyun, bacağın, zâhiren görünen 1 küsur metre bir adamsın. Oysa Allah, senin içini de görür; senin görmediğin bir hücrenden de haberdar. Ve sen, içinde ne oluyor bitiyor bilmezken, o görür ve bilir; ve basiret gözü ile bakar. Sana da bir örnek vermiş: Mikroskop diye bir şey keşfettirmiş; ve sen mikroskopla bakınca bakterileri, küçük varlıkları, hücreleri, amino asitlerin hareketlerini görebiliyorsun. Oysa Allah her an hepsini görüyor. Sen mikroskopun altına ne koydun, ancak onu görüyorsun.
Ve şuur işte:
Bilinç demektir, bilinçli varlık. Yine misal ile: Bir haritaya bir köylü amca baksa, "Tamam, bu harita" der ama, harita okumasını bilmez. Fakat bir şoför baksa, yol, yolak arar; yahut bir inşaattaki usta plana baksa, o matematiksel bakar. Ve yine adamdan adama şuur farkı var. Ve inşaat sisteminde Allah şunları keşfettirmiş: Alt yapı, üst yapı, proje, plan, kaba inşaat, ince inşaat, ve iç mimari ve dizayn. Yani Kur'an'ı yüzünden okumak, mânâsını bilmemek; aynen kaba inşaat bakışı; küçük hatlar göz ardı edilir, hassas terazi değil yani. Kur'an okuyup anlamayan, elinde hazine haritası olan adam ama ne olduğunun bilincinde olmayan insan gibidir. İşte Osmanlıcılık, bizi böyle yıllarca okuduğunu anlamayan ezberci veya yüzünden okumacı Müslüman yaptı. Plan var ama, onu o şuura, bilince varmış biri okuyunca nerede hangi hazine var, bilir, değil mi?
Ve mühendis ve mimar gezerken evlere mimar bakışı ile bakar. Ve ben bundan epey önce bir tane Toyota Camry araba almıştım. O arabayı alıncaya kadar o arabadan olan arabaların farkında değildim; ve onu alınca, Camry arabası olanlar ben sokaktayken geçince "Haa, benim arabadan geçti; bilmem mavisi, sarısı geçti" demeye başladım. Daha önce öyle bir arabanın farkında bile değildim; ve arabayı aldım, bilincine vardım. Ne kadar çok Camry var, belli oluverdi bana; karşılaşınca "HIH, benim arabadan" demeye başladım. Ve Muhammed'in Ahmet denen parçaları, dünyadaki Ahmetlerin çokluğuna bağlı. Ve bendeki olan örnek ile, ne kadar Toyota Camry araba var gibi; yine Mustafa ismi, ne kadar Mustafa var, ondan belli. Ve her bakış bir başka bilinç. Ve mesela çizgi film SpongeBob'da Mister Krabs var; her şeye dolar gözüyle bakıyor, para gözüyle bakıyor. Ticaretçi adam da öyledir; "Bundan nasıl para elde ederim?" diye bakar, görür. Ressam bir adamın yaptığı resme bir köylü baksa, "Çok canlı bir resim" diyebilir; ama o resme o canlılığı nasıl yapmış, bilmez. Hâlbuki resim ve görüntülerin tamamı gölge ve ışık oyununa bağlı. Adam gölge ile ışığın yansımalarının farkına varınca, iyi bir ressam oluverir. Bakış açısı: Ressam olacak adam, her yere gölge ve ışık olarak bakar. Yine balıkçıda, balık aramak geçer onun bakışları, fikirleri, sözlerinde. Yani şuurlu insan, olaylara derin bir bakışla bakabilen demektir. Ve mesela bir kavga olmuş ama sebebini, ne sonucunu bilebilen adam, dedektif bakışı ile bakar. Ve miden zişuur (şuursuz) bir varlık olsa, sana sinyal yollamaz: "Benim canım nar çekti, bilmem ayva çekti, çay çekti" diye. O bilinçli bir varlık ki senin bilmediğini biliyor; ve sen onun aradığı maddenin armutta, elmada olduğunu bilmezsin, ama o bilir. Ve mevsiminde nar ister, mevsiminde portakal, elma zaten.
Ve bitkiler de zişuur varlıklar değildir. Ayçiçeği bunun en bariz örneği; ve o kafasını güne doğru çevirir; ve o yüzden ona "gündöndü" denir; güneşe âşık demek yani. Ve eğer o kafasının çevrildiğini biliyorsa, bitkiler zişuur değildir. Yine atomlar da zişuur değil, şuursuz varlık değil. Ve onların da zişuur olmadıkları, Japon bilim adamının yaptığı deney ile ortaya çıktı. Ve suya Kur'an okununca, ve güzel sözler söylenince iyi oldukları; kötü söylenince de bozulup kötü oldukları ortaya çıkmış. Yani onlar dahi, yani elementler: Taş, toprak, altın, inci, demir... de bilinçli varlık. O hâlde ey insanoğlu, sen niye bu kadar şuursuzsun? Sen namaz kılarsın, bir defa demezsin: "Bu namaz ne? Niye kılınıyor? Neden böyle eğiliriz? Neden kalkıyoruz?" Yok... "Emir bu; anamdan öyle gördüm, hocamdan böyle öğrendim; yat, yat kalk." Kur'an okuyorsun diye Arapça, bilmediğin kelimeleri tekrar et dur. Bre bir gün de aç oku, Elhamdü'de ne buyuruyor Rabbim? Yine Kur'an'da huruf-u mukataa var; "Neymiş, bunları bir tek Allah bilirmiş; bunlar hakkında yorum olmazmış." Ne diyeceksin? Gafil işte gafil. Ve nasıl mühendis ve mimar olaylara plan, proje babında, matematiksel yaklaşırsa, Kur'an'da da bir proje var ve plan vardır; kâinatın ömrü yazılıdır onda. Ve ona cahil olarak bakan görmez onu; "Falan yer kaç metre?" diye... Ve kömür kantarla tartılır, altın miskalle. Anlamayıp da bir de ezberden okunacak birkaç sure, namaz kılınacak birkaç sure olarak... Hâşâ, kellâ! Kur'an'a kaba inşaat olarak bakan göz, onda teganni bulur; "Ne güzel okuyor" der, ağlar sızlar. Ama şuurlu biri bakınca, ondaki bazı hesapları bileverir. Ve projenin plan olmuş hâlinde matematik çok mühimdir. Matematik bilmeyen bu işi yapmaz. Elinde hazine haritası var ama, matematik bilgin olmazsa, harita bilgin olmazsa... Hazineyi arayacak ama, hazine haritada "3 cm ilerde" diye gösteriyorsa, haritadaki bu 3 cm gerçekte kaç eder, bilmezse... Bu 3 metre de olabilir, 300 kilometre de olabilir. Ve o 300 kilometre uzaktaki hazineyi burnunun dibinde ararsa bulamaz tabii.
Ve harita okumasını bilen, 3 cm gerçekte kaç eder, bilir; ve ta hazinenin üstüne varır, kazar, çıkarır, değil mi? Ve Kur'an'da da gizli sırlar ve çok hassas matematik vardır.
Ve Kur'an'da sır ve tılsım olduğuna delil: Muhammed Mustafa Mekke'den Medine'ye hicret etmeden önce, Mekkeliler her kabileden bir adam seçip onun evinin yanına geldiler. Ve Hâşim oğulları kim öldürdü bilip de intikam da almasın diye, her kabileden bir adam, bir bıçak veya kılıç vursun diye karar kılıp, Muhammed çıksın diye evinin önünde, yanında beklerlerken, Muhammed yatağına Hz. Ali'yi yatırıp ve emanetleri ona teslim edip, ve Cebrail'in öğretmesi ile ve Kur'an'daki Yasin Suresi'nin:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
وَجَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْنَاهُمْ فَهُمْ لاَ يُبْصِرُونَ
Ve cealnâ min beyni eydîhim sedden ve min halfihim sedden fe agşeynâhum fe hum lâ yubsırûn.
Meali:
Ve onların önlerine ve arkalarına set kılarak (çekerek) böylece onları perdeledik. Artık onlar görmezler.
(YASİN Suresi 9. ayet)
ayetini okuyup çıktı; ve onu bekleyenler onu göremediler. Ve deneyin: Birileri sizi gözetliyorsa, ve siz görünmek istemiyorsanız, okuyun bu ayeti on defa, veya daha fazla; o sizi bekleyenler uyuklaya kalır ve Allah'ın izniyle sizi göremezler.
Ve ona Kur'an'a kaba gözle bakan, kantar hesabı gibi büyük rakamları görür, ayrıntıları anlamaz; 10 ton, 20 ton gibi kaba tartı hesabı. Kantarla tartarken arada kayan bir kilo, iki kilo hesap edilmez. Ve mesela CNC'den anlayan bir mekanikçi, teknikçi gözü, bir alüminyum parça veya altından yapılacak bir parçanın bazen öyle ki mikronstil bir sapmasını da hesap etmesi gerekir. Ve mikronstil hesap demek, mesela odanın sıcaklığında alüminyumun mikronstil bir genişlediğini, soğuyunca çekildiğini bilir; ve ona göre, ısıdan stabil ortamda o parçayı CNC makinesinde yapar. Yani işte Kur'an'da da öyle bir hesap ve matematik vardır ki, kaç milyonstil hesap ile bile şaşmayan bir matematiktir o. Onda, Hak Teâlâ'nın el-Hasîb isminin tezahürü saklıdır.
---oOo---
Allah, Ankaralı Ahmet'i yaratmış da, Mehmet'i yaratamamış mı? Dünyaya gelen insanlar, şimdiye kadar hepsi ayrı bir insan. Ama mesela Ankaralı Ahmet olduğu gibi Pakistanlı Ahmet de var; yine Almanyalı Hans olduğu gibi Avusturya'da da Hanslar var. Yani aynı bütünün parçaları. Elma var Amasya'da ama Avusturya'da da elma var; ona Amasya elması denmese de elma yani. Amasya elmasını al, gel Avusturya'ya dik; oldu mu sana Avusturyalı Amasya elması? Ne oldu? Onun isminin başına bir künye geldi: Avusturyalı künyesi. Hâlbuki elma denince hepsi yaklaşık aynı meyve. Allah niye bir tek elma dalı yaratmadı da bu kadar çok elma dalı yarattı? Özünde hepsi elma ama künyeleri farklı işte. Ve Allah yeniden ruh yaratmaya kadirdir ama; elma ağacının geçen seneki yaprakları dalın dibine dökülüyor; ve onlar, toprak sürülünce veya çapalanınca toprağa karışıyor, harmanlanıyor; gelecek ya da yeni sene yine meyve ya da yaprak oluyorlar, değil mi?
Allah onları yapmasaydı da her sene yepyeni yaprak yapsaydı diye, Allah'ın kanununa karışmak olur mu? Şuurlu insanın yeniden yeniden doğmayı anlaması kolay da, zişuurlara, şuursuzlara anlatmak zor işte.
Bu kadar geniş kapsamlı açıklamadan sonra, baştaki ayette geçen "Onlar ölü değil, bilakis diriler"i anlamış olmanız lazım ama, yine anlamadıysanız, bu Kur'an'da sanki bir tezat varmış gibi olur. Çünkü başka ayet, Rahmân Suresi'nde:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ
Kullu men aleyhâ fân.
Meali:
Yerin üstünde ne varsa fânîdir.
(RAHMÂN Suresi 26. ayet)
Veya:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ
Kullu nefsin zâikatul mevti summe ileynâ turceûn.
Meali:
Bütün nefsler ölümü tadıcıdır. Sonra bize döndürüleceksiniz.
(ANKEBÛT Suresi 57. ayet)
"Herkes ölümü tadacak" demesine rağmen, bu "Allah yolunda ölenler ise ölü değildir" nasıl oluyor bu? Hani ölümü tadacaktı? İşte bitkilerin, hasat edildikten sonra da bir başka yaşayışla canlı olduklarını anlayınca ancak anlarsın bunu. Yine atomların, cemadat denen varlıkların şuursuz ve cansız olmadıklarını anlayınca bunu anlarsın. Ve taş, toprak canlı ve şuurlu ise; bir arı hem mühendis, hem de gıda uzmanı... Sen bir damla bal yapamazken, o hem altıgenlerden oluşan mükemmel bir mühendislik ile, yani matematik ile bal peteği yapıp, içine de akıllara fayda veren ilim ve bal katar. Ve yine inek, senin "otlanıyor, inekleniyor" dediğin, "trene bakan öküz" dediğin inek, sana öyle bir süt üretiyor ki, yine gıda uzmanı o da. Hani diyeceksin ki: "Farkında mı o ürettiğinden?" diyeceksin.
Neye yalan söyleyeyim: Benim evimin önünde küçük bir seram var; onun üzerine ekmek parçaları atıyorum. Koskoca şehirde, benim evimin arkasındaki ekmeklerden haberdar olan kargalar, kuşlar gelip onları bulup yiyorlar. Yine sincaplar benim bahçemde fındık olduğundan haberdar. Bre koskoca köy, sen küçücük sincapsın; nereden biliyon benim evimde fındık olduğunu? Kim bildirdi onlara? Arıya vahyedan Rab, onlara da vahyediyor. Ve vahiy bilinçli varlıklara yapılır. Bilinçsiz varlık vahiyden ne anlar? Gafile eline harita versen, ne anlar o haritadan? Harita bilene verilir, gösterilir. Ve onlar zişuur olsalar, bilinçsiz olsalar, aynen insanın delisi gibi olsalar, nereye gideceğini bilmezler ki. Ve hepsi bilinçli. Ve senin gözüne gidecek madde belli, tırnağına gidecek belli iken; sen yerken "Şunları da bir gözüme götürüverin" demiyon. Ne diyon? "Acıktım" deyip yiyorsun, "Susadım" deyip içiyorsun. Ama onlar işte senden daha bilinçli ki, ne nereye, ne kadar, kaç gram gidecek, bilirler. Sen bilmezsin, ey şuursuz insan.
---oOo---
Ve insan namaz kılıp yatıp kalkıyor. Ve kâinatı Rabbimizin suretinde dedik; ve o yüzden de insanı aziz kılmış, ve kâinatın küçük prototipi yapmış. Ve insan, Allah'ın bütün isimlerine mazhardır. Ve hal böyle olunca, halife olan insan, günde beş defa olmak üzere namazla mükellef. Ve namaz ile yatıp yatıp kalkıyor. Ve o zaman biz kâinatın haritası isek, kâinat da mı yatıp yatıp kalkıyor beş defa demek gerekmez mi? Yatıp kalkmak işte, dürülüp dürülüp yeniden açılmak gibi yani.
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاء كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ
O gün, kitapların yazılı sayfalarını dürer gibi semayı düreceğiz. Onu ilk defa halk etmeye başladığımız gibi (eski durumuna) iade edeceğiz (geri döndüreceğiz). Bizim üzerimizde bir vaaddir. Muhakkak ki (bunu) yapacak olan, Biziz.
(ENBİYA Suresi 104. ayet)
Ve Allah bunu her gün beş vakit yapıp durmakta; Müslümanlar namaz ile bunu temsil etmekte. Yine elma dalı elma verdi, ve Allah onun çekirdeğinin içine dürdü, bükdü, koskoca orman sakladı. Onun çekirdeğinde ormanlar gizli. Ve dürdü bükdü mü? Evet, dürdü bükdü. Hem de bir daldan bir tane elma çekirdeğine, ondan olacak elmanın da çekirdeği, ondan da olacak elmanın çekirdeği, ondan ondan da olacak elmanın çekirdeği... Yine onda saklı. Ve bunu ne kadar uzatırsan o kadar uzar gider. Çünkü dün Hz. Adem vaktinin elmaları bugün yok; bugünküler yeni elma. Ve hal böyle olunca, onun çocuğunun çocuğunun çocuğunun... çocuğu gibi. Ve öyle dürdü ki ondan elma ormanı çıkabilir, değil mi? Yine çekirdeği diktin, filiz verdi, sonra dal oldu, elma verdi. Bu sefer açıldı ve dal oldu; elmaları da dünyanın dört bir yanına dağıldı. Bir yandan düren Allah, bir yandan da açıyor. Bir yandan secdeye varan, bir yandan kıyam ediyor. Biri secdeye varırken, bir diğeri yeniden dünyaya gelip can bulur. Biri ölüp toprak olurken, diğeri filiz olup çiçek olup diriliyor. Şuurlu olanlar anladı bile. Dünyamıza başka bir dünya gelip karıştırılmıyor; dünyadaki elementlerin oranı sabit, belli. O zaman ruhlar da, onların can olacağı bedenler de belli, sayıda. Ama her sene elma dalı yeni elmalar vermesine rağmen... Hâlbuki onlar, ilk elmanın parçaları değil mi? Ve aynı elma olmasına rağmen, sen ben farklı sanıyoruz. Bize "ondan Ademoğlu" denmiyor mu? Bizler hepimiz Adem'in içinden çıkıp gelenler olmuyor muyuz? Yani Hz. Adem'in parçaları. Dün aldığın nefesi geri verdin; bugün temizlendi, gitti; rüzgâr götürdü; belki de Afrika'da bir cana girdi. Ve arttı mı var dünyada, yoksa eksildi mi? Dünyayı kirleten insanoğlu, işte dünyanın ruhu olan oksijeni tüketmekte. İnşallah tükenmez ama, recycling geri dönüşüm üniteleri olan ormanlar kurursa, yanarsa, kentleşilirse, doğa kalmazsa, artık bize yeni oksijen ve su üretecek Allah'tan başka bir varlık da yok. Ve:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَاء مَّعِينٍ
Kul e re'eytum in asbaha mâukum gavren fe men ye'tîkum bi maîn.
(MÜLK Suresi 30. ayet)
---oOo---
Bu haftanın tefekkür konusu:
Eğer kıyamet varsa, ve insan kâinatın haritası ise, ve "Lâ mevcûde illâ Hû" yani Allah'tan gayrı bir varlık yok ise, o zaman Allah kâinatı yok edecekse, kendini mi yok edecek?
Ve kendinden gayrı bir varlık yoksa, kâinatı yok etmesi, dürüp bükmesini nasıl anlamak lazım? Yoksa kıyamet, kıyam etmek, dürülüp dürülüp yeniden kalkmak mı? Ve kâinat da bir bütün bedense, onun da bir dürülme ve tekrar dirilme zamanı varsa, geçen haftanın ayetine atfen:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ , بِسْمِ ﷲِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم
يَوْمَ تُبَدَّلُ الأَرْضُ غَيْرَ الأَرْضِ وَالسَّمَاوَاتُ وَبَرَزُواْ للّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
Euzubillahimineşşeytanirracim
Bismillahirrahmanirrahim
O gün yer, başka bir yere, gökler de başka göklere dönüştürülür ve insanlar bir ve Kahhar (her şeyin üzerinde yegâne hâkim) olan Allah'ın huzuruna çıkarlar.
(İBRAHİM Suresi 48. ayet)
Ve o saat, işte bu dünya dürülecek ve sonra başka bir diriliş ile de kıyam edecek mi demek acaba? Aynen namazda kıyam, rükû, secdeler, sonra kıyam, sonra rükû, sonra secde, sonra... tahiyat, son oturuş. Günde beş, ayda bilmem kaç, yılda bilmem kaç, ömürde bilmem kaç defa. Haydi kolay gelsin, tefekkür tefekkür tefekkür edelim lütfen.
--oOo---
وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Ve âhıru da'vâhum enil hamdulillâhi rabbil âlemîne,
Âmîn.
Elfatiha maassalavat.
Sübhâneke Allahümme ve bihamdik, eşhedü en lâ ilâhe illâ ent, estağfirullahe ve etûbu ileyk.
Ve âhıru da'vâhum enil hamdulillâhi rabbil âlemîne,
Âmîn.
Elfatiha maassalavat.
Sübhâneke Allahümme ve bihamdik, eşhedü en lâ ilâhe illâ ent, estağfirullahe ve etûbu ileyk.
--OoO--
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 8 Aralık 2015 Salı
Original Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 8 Aralık 2015 Salı
Original Kar©glan
ALLAH
BAYRAK
WEB-TUNCA
Radyo Karoglan
Foruma Misafir Olarak Gir
Forumda Neler Var
GALATASARAY
FENERBAHÇE
BEŞiKTAŞ
TRABZONSPOR
MiLLi TAKIM
ETKiNLiKLERiMiZ
MEVLANA'DAN