El-Müheymin: Ölüleri Dirilten ve Hayatı Yeniden Veren Allah'tır
(Kar©glan'ın 12.12.2013 Perşembe Vaazı)
Eûzü billâhi mine'ş-şeytânirracîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
Ve lekad âteynâ Dâvûde ve Süleymâne ilmen.
Ve kâlel-hamdü lillâhillezî faddalenâ alâ kesîrin min ibâdihil mü'minîn.
Sadakallâhü'l-azîm.
Neml Sûresi, 15. ayet.
Allahümme salli alâ Dâvûde ve Süleymân.
Ve sallu alâ Îsâ ve Meryem.
Ve sallu alâ isne y aşere havâriyyûn.
Ve sallu alâ Ashâb-ı Kehf.
Ve salli alâ Muhammed Mustafa ve alâ âlihî ve ashâbihî ecmaîn.
Yolculuğumuza Başlıyoruz
Yolculuğumuz, Allah'ın dilediği kullarına ilim vermesi ve ilmin Allah'ın bir nimeti olması hakkındaki tefekkürümüzle başlayacak.
Bazı insanlar şöyle düşünebilir:
“Bu da Allah'ın kulu, biz de Allah'ın kuluyuz. Bunun bizden farkı nedir? Nasıl olur da bizden daha fazla bilir?”
İşte Rabbimiz bize bunun cevabını Kur'an-ı Kerim'de bildiriyor.
Allah, Dâvûd'a ve Süleyman'a ilim verdiğini bildiriyor. Onlar da kendilerine verilen bu nimetin karşısında kibirlenmediler. Aksine:
“Hamdolsun Allah'a ki bizi mümin kullarının birçoğundan üstün kıldı.”
dediler.
Burada asıl mesele, ilmin insana üstünlük taslamak için değil, Allah'ın nimetini bilmek için verilmiş olduğunu anlamaktır.
İlim Allah'ın lütfudur.
Kimine az, kimine çok verir.
Kimini bir konuda, kimini başka bir konuda öne çıkarır.
Önemli olan, verilen nimetin sahibinin Allah olduğunu unutmamaktır.
El-Müheymin ve Diriliş Üzerine Tefekkür
El-Müheymin ismi şerifi üzerinde düşündüğümüzde Allah'ın kullarını gözeten, koruyan, her şeyi bilen ve her şey üzerinde hâkim olan olduğunu anlarız.
Allah'ın diriltmesi ve yeniden hayat vermesi ise el-Bâis ismiyle de ifade edilir.
Benim burada yapacağım tefekkür ise bu iki mananın insanın yaratılışında nasıl birlikte düşünülebileceği üzerinedir.
Allah hayatı veren, hayatı koruyan ve ölüleri yeniden diriltmeye kadir olandır.
Kur'an-ı Kerim'de bunun birçok örneğini görüyoruz.
Hızkıl aleyhisselâm döneminde ölümle karşılaşan bir topluluğun Allah'ın emriyle yeniden diriltilmesi, Allah'ın kudretini gösteren ibretli olaylardandır.
Hz. İsa aleyhisselâmın da Allah'ın izniyle ölüleri diriltmesi, yine Allah'ın kudretine işaret eden bir mucizedir.
Burada dikkat edilmesi gereken nokta şudur:
Peygamberler kendi güçleriyle değil, Allah'ın izniyle mucize gösterirler.
Dirilten Allah'tır.
Hayat veren Allah'tır.
Şifa veren Allah'tır.
Üzeyir Aleyhisselâm ve Yüz Yıl Meselesi
Bakara Sûresi'nde anlatılan Üzeyir aleyhisselâm kıssası da bu konuda önemli bir tefekkür vesilesidir.
Üzeyir aleyhisselâm, Allah'ın ölüleri nasıl dirilteceğini görmek istemiş ve kalbinin tamamen tatmin olması için bunun kendisine gösterilmesini dilemiştir.
Bunun üzerine Allah Teâlâ ona kudretinin bir işaretini göstermiştir.
Üzeyir aleyhisselâm yüz yıl ölü veya ölüm hâline benzer bir durumda kaldıktan sonra yeniden diriltilmiş ve kendisine ne kadar kaldığı sorulmuştur.
Daha sonra hayvanının kemiklerine bakması ve Allah'ın onları nasıl yeniden bir araya getirip hayat verdiğini görmesi kendisine gösterilmiştir.
Önce kemikler bir araya getirilmiş, sonra üzerlerine et giydirilmiş ve Allah'ın kudretiyle yeniden hayat verilmiştir.
Buradaki asıl ders şudur:
İnsan için imkânsız görünen bir şey, Allah için imkânsız değildir.
Toprak olmuş bedenleri yeniden yaratmak Allah'a zor değildir.
Çünkü ilk defa yaratan, tekrar yaratmaya da kadirdir.
Hayatın Sırrı ve Yaratılış
Burada benim kanaatimce üzerinde durulması gereken başka bir nokta daha vardır.
İnsan, yaratılışın yalnızca görünen tarafına bakarsa birçok hikmeti anlayamaz.
Kemik, et, kan, süt, toprak, su, bitki ve bütün canlılar arasında Allah'ın kurduğu bir düzen vardır.
İnsan bedenindeki kalsiyumdan toprağın ürünlerine kadar birçok nimet birbirine vesile olur.
Hayvanlar bitkilerden beslenir.
Bitkiler topraktan ve sudan faydalanır.
İnsan da bütün bunlardan faydalanır.
Süt bir nimettir.
Kan hayatın bir parçasıdır.
Kalp bedenin hayat düzeninin merkezlerinden biridir.
Fakat bütün bunların üzerinde hayatı veren Allah vardır.
Kalbin çalışmasını, bedenin yaşamasını ve ruhun bedende bulunmasını sağlayan Allah'ın kudretidir.
Öyleyse:
Canı veren Allah'tır.
Hayatı veren Allah'tır.
Şifayı veren Allah'tır.
Diriliği veren Allah'tır.
Bizim vazifemiz ise bu nimetleri Allah'tan bilmek ve O'na şükretmektir.
Hz. İsa, Hz. Muhammed ve Hayat Yolu
Hz. İsa aleyhisselâm hakkında da burada bir tefekkür vardır.
Hz. İsa'nın hayatında diriliş, şifa ve Allah'ın kudretiyle ilgili büyük hikmetler vardır.
Fakat insan, Hz. İsa'nın yaptığı mucizeleri onun kendi kudreti zannetmemelidir.
Kur'an'ın bize öğrettiği ölçü açıktır:
Allah'ın izni olmadan hiçbir mucize gerçekleşmez.
Hz. İsa'nın hayatı da Allah'ın kudretinin bir göstergesidir.
Hz. Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem ise Allah'ın son peygamberidir.
Biz Müslümanlar için yol, Allah'ın kitabına ve Peygamber Efendimizin rehberliğine sarılmaktır.
Bütün peygamberlere iman ederiz.
Hz. İsa'yı da severiz.
Hz. Musa'yı da severiz.
Hz. İbrahim'i de severiz.
Hz. Davud'u ve Hz. Süleyman'ı da severiz.
Fakat hiçbir peygamberi Allah'ın makamına yükseltmeyiz.
Çünkü hayatı veren yalnızca Allah'tır.
“Ya Rah”
diyerek Allah'ın rahmetini arayan kul, önce kendi acziyetini bilmelidir.
İnsan, Allah'ın rahmetine muhtaçtır.
Kainatın Haritası ve İnsan
Kainatın haritasını insan bedeninde düşünürsek, insanın birçok duyu ve algılama yolu olduğunu görürüz.
Göz görür.
Kulak işitir.
Dil konuşur ve tat alır.
Burun koklar.
El tutar.
Ayak yürür.
Akıl düşünür.
Kalp hisseder.
Bütün bunlar insanın dünyayı tanımasına vesile olur.
Fakat insanın asıl yolu Allah'a giden iman ve kulluk yoludur.
İnsanın yaratılışındaki bütün nimetler, onu Allah'ı tanımaya götürmek için birer vesiledir.
Namazda her gün:
“İhdinâ's-sırâtal-müstakîm.
Sırâtallezîne en'amte aleyhim...”
deriz.
Yani Allah'tan bizi dosdoğru yola iletmesini isteriz.
Nimet verilenlerin yoluna iletmesini isteriz.
Öyleyse bizim yolumuz, nefsin ve arzuların peşinden gitmek değil, Allah'ın nimetlendirdiği kulların yoluna yönelmektir.
Ağızdan aldığımız nimetler bile bize Allah'ın rızkını hatırlatır.
Süt bir nimettir.
Ekmek bir nimettir.
Su bir nimettir.
Et bir nimettir.
Meyve bir nimettir.
Bütün bu nimetlerin sahibi Allah'tır.
Öyleyse nimet yolundan Allah'a gitmek demek, nimeti vereni unutmamak demektir.
Övmek ve Yermek
“Övmek demek adamı yükseltmek, yermek demek adamı küçültmek midir?”
diye soranlar olabilir.
Hayır.
Bir insanın gerçek değeri insanların övmesiyle artmaz, yermesiyle de azalmaz.
Altın değerlidir.
Altının çeşitli özellikleri vardır. Elektriği iyi iletir, paslanmaz ve kıymetli bir madendir.
Biz altının bu özelliklerini anlattığımız zaman altını daha değerli hâle getirmeyiz.
Altın zaten altındır.
Birisi altını övdü diye altın platin olmaz.
Birisi altını kötüledi diye altın teneke olmaz.
Aynı şekilde değerli bir insanı övmek onun hakiki değerini Allah katında değiştirmez.
Bir insanı yermek de Allah katındaki gerçek değerini değiştirmez.
Önemli olan insanın gerçekten nasıl olduğudur.
Altın gibi değerli olan insan da kendisini övmez.
Karga iken kendisini şahin zannetmez.
Şahin de başkaları onu yerdiler diye kargaya dönüşmez.
Fakat insan kendisine yapılan övgüleri gerçek zannedip nefsine kapılırsa, kendi hakikatini unutabilir.
Karganın kekliğe bakıp onun yürüyüşünü taklit etmeye çalışırken kendi yürüyüşünü unutması gibi...
İnsan da başkasına özenirken kendi yaratılışını, kendi vazifesini ve kendi kulluğunu unutmamalıdır.
Allah'ın Has Kulları
Kur'an-ı Kerim'de şeytanın insanları saptırmak için her yönden yaklaşacağını söylediği bildirilir.
Fakat Allah'ın ihlaslı kulları üzerinde şeytanın hâkimiyeti yoktur.
Şeytan insanı vesveseye düşürmek ister.
Sağdan yaklaşır.
Soldan yaklaşır.
Önden yaklaşır.
Arkadan yaklaşır.
Fakat Allah'a samimiyetle kulluk edenler, şeytanın tuzaklarına karşı Allah'a sığınırlar.
Öyleyse altın gibi değerli olan insanlar için övülmek de yermek de asıl ölçü değildir.
Asıl ölçü Allah'ın rızasıdır.
Hz. Muhammed'in Değeri
Ebu Cehil, Peygamber Efendimizi yermekle Hz. Muhammed'in değerini azaltabildi mi?
Hayır.
Ebu Bekir, Ömer ve diğer sahabeler Peygamber Efendimizi övdüler diye onun Allah katındaki makamını artırmış olmadılar.
Çünkü Hz. Muhammed'in makamı insanların sözlerine bağlı değildir.
İnsanlar ne söylerse söylesin, Allah'ın seçtiği peygamberin hakikati değişmez.
Aynı şekilde Ehl-i Beyt'i sevmek de onların Allah katındaki gerçek değerini insanların sözleriyle oluşturmak anlamına gelmez.
Biz onları severiz çünkü Allah ve Resûlü'nün bize öğrettiği ölçüler içinde onların değerini biliriz.
Cahil Sofu ve Ölçüsüz Övgü
Eskiler:
“Şeyh uçmaz, cahil sofu uçurur.”
demişlerdir.
Yani insan sevdiği kişiyi aşırı derecede yüceltirse, onu hak etmediği makamlara çıkarabilir.
Bu nedenle sevgi de ölçülü olmalıdır.
Mehdi konusunda da aynı ölçü geçerlidir.
Mehdi hakkında konuşurken onu peygamber makamına çıkarmak doğru değildir.
Benim kanaatimce Mehdi meselesini Kur'an'ın ve sahih dini ölçülerin dışında aşırı yorumlarla büyütmek yerine, Allah'ın bir kulunu ve Allah'ın dilemesiyle bir hizmete vesile olacak bir insanı düşünmek gerekir.
İnsanları aşırı yüceltmek de aşırı küçümsemek de doğru değildir.
Her şey yerli yerinde söylenmelidir.
Her Şey Vaktinde ve Yerinde Olmalıdır
Mevsiminde yapılmayan hac, hac ibadetinin şartlarını taşımıyorsa farklı bir ibadet olarak değerlendirilir.
Vaktinde kılınmayan namaz ise eda değil, kaza olur.
Öyleyse sözün de zamanı vardır.
İbadetin de zamanı vardır.
Her şeyin bir yeri ve ölçüsü vardır.
Yerinde söylenmeyen söz, insanı hakikate götürmek yerine karışıklığa götürebilir.
Bu nedenle insan hem konuşmasına hem de ameline dikkat etmelidir.
Allah bize doğru zamanda doğru sözü söylemeyi, doğru ameli işlemeyi ve doğru yolda yürümeyi nasip eylesin.
İnsanların övgüsüne aldanmayalım.
Yergisinden de korkmayalım.
Allah bizi nasıl biliyorsa, bizim gerçek değerimiz odur.
Öyleyse kendimizi düzeltmeye çalışalım.
İlmimizi artıralım.
Nefsimizi terbiye edelim.
Allah'ın kullarına faydalı olalım.
Rabbim bizleri ilmiyle amel edenlerden, nimetinin kıymetini bilenlerden, kendisini övenlerden değil Allah'ı övenlerden eylesin.
Rabbim bizleri övgüyle kibirlenenlerden, yergiyle yıkılanlardan eylemesin.
Bizlere Hz. Muhammed Mustafa'nın yolunda yürümeyi, bütün peygamberlere iman etmeyi, Allah'ın kudretini ve rahmetini tefekkür etmeyi nasip eylesin.
Rabbim bizleri hakikati yerli yerinde söyleyen, sözünü amelinden ayırmayan ve kendi nefsini hesaba çeken kullarından eylesin.
Âmin.
El-Fâtiha maassalavât.
Kar©glan
Başağaçlı Raşit Tunca
Schrems, 12.12.2013 Perşembe
RAŞiT TUNCA
Sevgiler Saygılar
